ประวัติศาสตร์ไทย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ไปที่: ป้ายบอกทาง,
ค้นหา

ประวัติศาสตร์ไทย

ยุคก่อนประวัติศาสตร์

บ้านเชียง
ประมาณ 2500 ก่อน
พ.ศ.

บ้านเก่า
ประมาณ 2000 ก่อน
พ.ศ.

ยุคอาณาจักร

สุวรรณภูมิ
ก่อนพุทธศตวรรษที่ 3-5

สุวรรณโคมคำ
พศว. 4-5

ทวารวดี-นครชัยศรี
ประมาณ พุทธศตวรรษที่ 5-15

โยนกนาคพันธุ์
638-1088

คันธุลี
994-1202

เวียงปรึกษา
1090-1181

ศรีวิชัย
1202-1758

ละโว้
1191 -1470

หิรัญเงินยางฯ
1181 - 1805

หริภุญชัย
1206-1835

สงครามสามนคร
พ.ศ. 1467-1470

สุพรรณภูมิ
ละโว้
ตามพรลิงค์

พริบพรี
นครศรีธรรมราช

สุโขทัย
1792-1981

พะเยา
1190-2011

เชียงราย
1805-1835

ล้านนา
1835-2101

อยุธยา
(1)

พ.ศ. 1893-2112

สค.ตะเบ็งชเวตี้

สค.ช้างเผือก
เสียกรุงครั้งที่
1
พ.ศ. 2112

พิษณุโลก
2106-2112

ล้านนาของพม่า
2101-2317

กรุงศรีอยุธยา
(2)
พ.ศ. 2112-2310

เสียกรุงครั้งที่
2

สภาพจลาจล

กรุงธนบุรี
พ.ศ. 2310-2325

ล้านนาของสยาม
พ.ศ. 2317-2442
นครเชียงใหม่
เมืองแพร่
แคว้นน่าน

กรุงรัตนโกสินทร์
พ.ศ. 2325-ปัจจุบัน
สงครามเก้าทัพ
อานามสยามยุทธ
การเสียดินแดน
มณฑลเทศาภิบาล
สงครามโลก: ครั้งที่
1 - ครั้งที่
2

ยุครัฐประชาชาติ

ประเทศไทย
ปฏิวัติ
พ.ศ. 2475
เปลี่ยนแปลงชื่อประเทศ

สหรัฐไทยเดิม
พ.ศ. 2485-2489

จัดการ: แม่แบบ • พูดคุย • แก้ไข

ประวัติศาสตร์ไทย
เริ่มขึ้นตั้งแต่การอพยพย้ายเข้ามาของกลุ่มคนพูดภาษาไท-ลาวจากถิ่นบรรพบุรุษ
ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีนเดิม เข้ามายังดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ราวคริสต์ศตวรรษที่
10 อย่างไรก็ตาม ในประเทศไทยมีประวัติศาสตร์อันยาวนานอยู่ก่อนแล้ว
โดยมีมนุษย์เข้ามาอยู่อาศัยตั้งแต่ยุคหินเก่าเป็นต้นมา
คือ ราว 10,000 ปีที่แล้ว แต่สำหรับรัฐของคนไทยแล้ว ตามตำนานโยนกได้บันทึกว่า
การก่อตั้งอาณาจักรของคนไทยครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1400[1]

การล่มสลายของจักรวรรดิขะแมร์
เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทำให้เกิดอาณาจักรสุโขทัย
ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 1781
อาณาจักรสุโขทัยขยายดินแดนออกไปอย่างกว้างขวางในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
แต่เสถียรภาพของอาณาจักรได้อ่อนแอลงภายหลังการสวรรคตของพระองค์[2]

พระเจ้าอู่ทองทรงก่อตั้งอาณาจักรอยุธยาในปี
พ.ศ. 1893
การเข้าแทรกแซงสุโขทัยอย่างต่อเนื่องทำให้อาณาจักรสุโขทัยตกเป็นประเทศราชของอาณาจักรอยุธยาในที่สุด
สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถทรงปฏิรูปการปกครองโดยการรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง
การยึดครองมะละกาของโปรตุเกสในปี
พ.ศ. 2054 ทำให้อยุธยาเริ่มการติดต่อกับชาติตะวันตก อย่างไรก็ตาม
ราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อราชวงศ์ตองอูของพม่าเริ่มมีอำนาจมากขึ้น
การสงครามอันยาวนานนับตั้งแต่ พ.ศ. 2091 ส่งผลให้อยุธยาตกเป็นประเทศราชของอาณาจักรตองอูในที่สุด
ก่อนที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชจะทรงประกาศอิสรภาพในอีก
15 ปีต่อมา

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของอยุธยารุ่งเรืองขึ้นอย่างมากในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
อย่างไรก็ตาม ความสงสัยในตัวของคอนสแตนติน
ฟอลคอน ทำให้ถูกสังหารโดยพระเพทราชา
อาณาจักรอยุธยาเริ่มเสื่อมอำนาจลงราวพุทธศตวรรษที่ 24
การทำสงครามกับพม่าหลังจากนั้นส่งผลทำให้อยุธยาถูกปล้นสะดมและเผาทำลาย
เมื่อปี พ.ศ. 2310 ในที่สุด พระยาตากได้รวบรวมไพร่พลกอบกู้เอกราช
และย้ายราชธานีมาอยู่ที่กรุงธนบุรี
ต่อมา พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ขึ้นเมื่อวันที่
6 เมษายน พ.ศ. 2325

การลงนามในสนธิสัญญาเบาว์ริง
ทำให้ชาติตะวันตกหลายชาติเข้ามาทำสนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรมอีกหลายฉบับ ต่อมา
แม้จะมีการเสียดินแดนหลายครั้งให้แก่ฝรั่งเศสและอังกฤษ
แต่อาณาจักรสยามก็ไม่ตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตก กุศโลบายของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ทำให้ไทยเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
โดยอยู่ฝ่ายเดียวกับฝ่ายพันธมิตร
ทำให้สยามได้รับการยอมรับจากนานาประเทศ
อันนำมาซึ่งการแก้ไขสนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรมทั้งหลาย

วันที่ 24
มิถุนายน พ.ศ. 2475
ได้มีการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองมาเป็นประชาธิปไตย
ทำให้คณะราษฎรเข้ามามีบทบาทในทางการเมือง
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ประเทศไทยได้ลงนามเป็นพันธมิตรทางทหารกับญี่ปุ่น
ในช่วงสงครามเย็น
ประเทศไทยได้ดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับสหรัฐอเมริกา
โดยมีนโยบายต่อต้านการขยายตัวของคอมมิวนิสต์ในภูมิภาค

หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ประเทศไทยยังถือได้ว่าอยู่ในระบอบเผด็จการในทางปฏิบัติอยู่หลายทศวรรษ
ประเทศไทยประสบกับความไร้เสถียรภาพทางการเมือง และได้มีการสืบทอดอำนาจของรัฐบาลทหารผ่านการก่อรัฐประหารหลายสิบครั้ง
อย่างไรก็ดี หลังจากนั้นได้มีเหตุการณ์เรียกร้องประชาธิปไตยครั้งสำคัญในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ
ประชาธิปไตยในประเทศเริ่มมีความมั่นคงยิ่งขึ้น ปัจจุบัน ประเทศไทยกำลังเกิดวิกฤตการณ์การเมือง
ซึ่งเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2548

เนื้อหา

1 ศัพทมูลวิทยา

2 การแบ่งยุคสมัยในประวัติศาสตร์ไทย

3 ยุคก่อนประวัติศาสตร์และรัฐโบราณในประเทศไทย

3.1 หลักฐานยุคก่อนประวัติศาสตร์

3.2 ชนพื้นเมืองและการอพยพเข้ามาในประเทศไทย

3.3 แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท

3.3.1 แถบเทือกเขาอัลไต

3.3.2 แถบตอนกลางของจีน

3.3.3 แถบตอนใต้ของจีน

3.3.4 แถบหมู่เกาะ

3.3.5 ดินแดนประเทศไทยปัจจุบัน

3.4 รัฐโบราณในประเทศไทย

4 สมัยอาณาจักรสุโขทัย
และยุครุ่งเรืองของอาณาจักรล้านนา

5 สมัยอาณาจักรอยุธยา

6 สมัยกรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์

6.1 รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น

6.2 การเผชิญหน้ากับมหาอำนาจตะวันตก

6.3 การเปลี่ยนแปลงการปกครองของไทย

6.4 สงครามโลกครั้งที่สอง

6.5 สงครามเย็น

6.6 การพัฒนาประชาธิปไตย

7 อ้างอิง

8 บรรณานุกรม

9 ดูเพิ่ม

[แก้]
ศัพทมูลวิทยา

คำว่า "ไทย" นั้นแม้พ้องเสียงกับคำว่า "ไท" หรือ "ไต"
ซึ่งเป็นชื่อเรียกตัวเองของกลุ่มคนที่ตั้งถื่นฐานอยู่ในมณฑลยูนนาน
สาธารณรัฐประชาชนจีนในปัจจุบัน
แต่ชื่อ "ไทย" หรือ "ประเทศไทย" นั้นได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2482
แทนชื่อ ประเทศสยาม

อย่างไรก็ตาม คำว่า ไทย หรือ ไท
ได้ปรากฏเป็นชื่อเรียกขานอาณาจักรหรือประเทศของผู้คนตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา
กรุงธนบุรี จนถึงกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เอกสารราชการครั้งนั้นระบุคำว่า
กรุงไทย หรือ กรุงไท ขณะเดียวกันก็ยังใช้คำว่า สยาม
ร่วมไปด้วย ขณะที่ชาวตะวันตกต่างนิยมเรียกว่า อาณาจักรสยาม จิตร
ภูมิศักดิ์
เป็นหนึ่งในนักวิชาการที่มีชื่อเสียงในการศึกษาประเด็นดังกล่าวนี้

[แก้]
การแบ่งยุคสมัยในประวัติศาสตร์ไทย

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ
กรมพระยาดำรงราชานุภาพ “พระบิดาแห่งประวัติศาสตร์ไทย”

การจัดแบ่งยุคทางประวัติศาสตร์ของไทยนั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ
กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงแสดงพระทัศนะไว้ในพระนิพนธ์เรื่อง
"ตำนานหนังสือพระราชพงศาวดาร" ในพระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขาเมื่อ
พ.ศ. 2457
ถึงการแบ่งยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ของไทยไว้ว่า "เรื่องพระราชพงศาวดารสยาม
ควรจัดแบ่งเป็น 3 ยุค คือ เมื่อกรุงสุโขทัยเป็นราชธานียุค
1 เมื่อกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานียุค
1 เมื่อกรุงรัตนโกสินทร์เป็นราชธานียุค
1"[3]
ซึ่งการลำดับสมัยทางประวัติศาสตร์แบบเส้นตรง (Linear)
โดยวางโครงเรื่องผูกกับกำเนิดและการล่มสลายของรัฐ
กล่าวคือใช้รัฐหรือราชธานีเป็นศูนย์กลางเช่นนี้
ยังคงมีอิทธิพลอยู่มากต่อการเข้าใจประวัติศาสตร์ไทยในปัจจุบัน

ในปัจจุบัน มีข้อเสนอใหม่ ๆ เกี่ยวกับโครงเรื่องประวัติศาสตร์ไทยขึ้นมาบ้าง
ที่สำคัญคือ ศ.ดร.นิธิ
เอียวศรีวงศ์ได้เสนอถึงหัวข้อสำคัญที่ควรเป็นแกนกลางของประวัติศาสตร์แห่งชาติไทยไว้
8 หัวข้อ ดังนี้[4]

การตั้งถิ่นฐานของผู้คน นับตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ถึงยุคประวัติศาสตร์ตอนต้น

การเข้ามาของอารยธรรมใหญ่ คืออินเดียและจีน

ความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในคริสต์ศตวรรษที่
13

ยุคสมัยของการค้า (คริสต์ศตวรรษที่ 15-17)

ก่อนสมัยใหม่

รัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์สยาม

การปฏิวัติ 2475 และกำเนิดรัฐประชาชาติในทางทฤษฎี

การปฏิวัติ 14
ตุลาคม 2516

[แก้]
ยุคก่อนประวัติศาสตร์และรัฐโบราณในประเทศไทย

แผนที่แสดงรัฐโบราณในอาณาเขตประเทศไทยปัจจุบัน

[แก้]
หลักฐานยุคก่อนประวัติศาสตร์

นักโบราณคดีชาวฮอลันดา
ดร. เอช. อาร์. แวน ฮิงเกอเรน
ได้ขุดค้นพบเครื่องมือหินเทาะซึ่งทำขึ้นโดยมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์
บริเวณใกล้สถานีบ้านเก่า จังหวัดกาญจนบุรี
โดยมีข้อสันนิษฐานว่ามนุษย์เหล่านี้อาจเป็น มนุษย์ชาวและมนุษย์ปักกิ่ง[5]
ซึ่งอยู่อาศัยเมื่อประมาณ 5 แสนปีมาแล้ว นอกจากนี้ยังพบในจังหวัดอื่น ๆ เช่น จังหวัดเชียงใหม่
และจังหวัดเชียงรายอีกด้วย[5]
อันเป็นหลักฐานในยุคหินเก่า

ในประเทศไทยพบหลักฐานของมนุษย์ยุคหินกลางในหลายจังหวัด
โดยที่อำเภอไทรโยค
ได้ขุดค้นพบเครื่องมือหินและโครงกระดูก จึงทำให้สันนิษฐานว่าดินแดนซึ่งแม่น้ำกลองไหลผ่านได้มีมนุษย์อยู่อาศัยมานานกว่า
20,000 ปี[6]
ส่วนเครื่องปั้นดินเผาที่เก่าที่สุดในประเทศไทย อายุเกือบ 1,000 ปี ถูกค้นพบที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน[5]
จึงทำให้เกิดแนวคิดที่ว่าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นถิ่นกำเนิดของการกสิกรรมครั้งแรกของโลก[7]
นอกจากนี้ยังค้นพบขวานหินขัดในหลายภาคของประเทศไทย ซึ่งเป็นหลักฐานของมนุษย์ยุคหินใหม่[8]

การขุดค้นโดยนายวิทยา อันทรโกศัย แห่งกรมศิลปากร
ทำให้พบโครงกระดูกและเศษผ้าไหมติดกระดูกเครื่องปั้นดินเผาที่บ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี
ซึ่งคาดว่ามีอายุถึง 3,000 ปี[9]
ก่อนที่การค้นพบหลักฐานเพิ่มเติมที่ตำบลโคกพนมดี จังหวัดปราจีนบุรี
ซึ่งยืนยันว่ามีอายุ 5,000 ปี อาจเป็นจุดเริ่มต้นของวัฒนธรรมสูง
และเผยแพร่ไปส่ประเทศจีนและส่วนอื่น ๆ ของทวีปเอเชีย[10]
นายดอน ที บายาด ยังได้ขุดค้นขวานทองแดงในบ้านโนนนกทา จังหวัดขอนแก่น
ยืนยันถึงการใช้เครื่องสำริดในยุคหินใหม่
ซึ่งเก่าแก่กว่าหลักฐานที่ขุดค้นพบในจีนและอินเดียกว่า 500-1,000 ปี[8]
(***เรื่องจริง) ประเทศไทยมีต้นกำเนิดมาช้านาน
โดยอาณาจักรเบซาริโอนิดเป็นผู้ปกครองยุโรปบางส่วนและเอเชียทั้งหมด
อยากรู้เพิ่มต้องเข้า!!! www.sega.ob.tc

www.postthisday.ob.tc

[แก้]
ชนพื้นเมืองและการอพยพเข้ามาในประเทศไทย

นักมานุษยวิทยาได้จัดประเภทมนุษย์สมัยโบราณรุ่นแรกในตระกูลออสโตเนเซียน
ซึ่งเป็นพวกที่อพยพเข้ามาในประเทศไทยเมื่อหลายพันปีที่แล้ว
รวมทั้งเป็นบรรพบุรุษของชนชาติในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ปัจจุบัน[10]
ต่อมา มนุษย์ในตระกูลมอญและเขมรจะอพยพเข้ามาจากจีนหรืออินเดียด้วย
ก่อนที่พวกไทยจะอพยพเข้ามาแย่งชิงดินแดนจากพวกละว้า ซึ่งเป็นชนชาติล้าหลัง[11]
ชาวเขาที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยปัจจุบันจึงสันนิษฐานว่าสืบเชื้อสายมาจากพวกละว้า[11]

[แก้]
แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท

[แก้]
แถบเทือกเขาอัลไต

แนวคิดดังกล่าวมาจากงานเขียนเรื่อง "หลักไทย"[12]
ของขุนวิจิตรมาตรา กล่าวว่าเดิมชนชาติไทยเคยอาศัยอยู่แถบเทือกเขาอัลไตเมื่อประมาณ
6,000 ปีที่แล้ว ต่อมา ได้อพยพลงมายังแม่น้ำฮวงโห
เรียกว่า "อาณาจักรไทยมุง" หรือ "อาณาจักรไทยเมือง"[13]
และได้อพยพลงมาอีกจนถึงลุ่มแม่น้ำแยงซี
แต่ต่อมาได้เสียเมืองให้กับจีน จึงต้องอพยพลงมาทางใต้ต่อไป[13]
แนวคิดดังกล่าวไม่ค่อยได้รับการยอมรับจากนักประวัติศาสตร์
โดยได้มีผู้แสดงเหตุผลโต้แย้งหลายคน อย่างเช่น[13]

ศาสตราจารย์วิลห์ เครดเนอร์ เห็นว่า ถิ่นกำเนิดของชนชาติไทควรอยู่ในแถบแม่น้ำ
และมีภูมิอากาศกึ่งร้อนชื้นทางตอนใต้ของจีน

ดร. ปอล เบเนดิกต์ เห็นว่า คนไทยไม่ได้มีเชื้อสายมาจากจีนหรือมองโกล
เพราะรากศัพท์ที่แตกต่างกัน

ศจ. ขจร สุขพานิช เห็นว่า ระยะทางจากเทือกเขาอัลไตถึงประเทศไทยอยู่ห่างกันมาก
และคนไทยอาจไม่สามารถรอดชีวิดได้จากการเดินทางผ่านทะเลทรายโกบี

[แก้]
แถบตอนกลางของจีน

เป็นแนวคิดซึ่งเริ่มมาจาก ดร.วิลเลียม คลิฟตัน ดอดด์ ในหนังสือเรื่อง The
Thai Race: Elder Brother of the Chinese (ชนชาติไทย: พี่ชายของชนชาติจีน)
โดยเสนอว่าชนชาติไทเคยอยู่แถบลุ่มแม่น้ำฮวงโห ต่อมา
ชนชาติไทถูกชนชาติจีนมาปะทะจึงต้องถอยร่นไปในหลายทิศทาง
ซึ่งส่วนมากได้ถอยไปยังแม่น้ำแยงซีและมณฑลยูนนานและตั้งอาณาจักรน่านเจ้า[14]

แนวคิดนี้มีนักประวัติศาสตร์เห็นด้วยจำนวนหนึ่ง เช่น วูลม์แรม อีเบอร์หาด
ในหนังสือ A History of China (ประวัติศาสตร์จีน) และ ศจ. ขจร สุขพานิช
ในบทความ "ถิ่นกำเนิดในประวัติศาสตร์ของชาติไทย"[15]

ส่วนนักประวัติศาสตร์ที่ไม่เห็นด้วย เช่น ศจ. วิลเลียม เจ. เก็ดนีย์, ดร.
เฟรเดอริก โมต, ชาร์ล โรนีย์ แบคคัส,[15]
และวินัย พงศ์ศรีเพียร[16]

แบคคัสให้เหตุผลว่าคำในภาษาไทยไม่มีในคำภาษาน่านเจ้า,
คำในภาษาน่านเจ้าส่วนใหญ่เชื่อมโยงกับกลุ่มภาษาธิเบต-พม่ามากที่สุด
ซึ่งไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับภาษาไทยเท่าใดนัก
และรากฐานและพื้นฐานระหว่างวัฒนธรรมอ้ายลาวกับวัฒนธรรมน่านเจ้ามีความแตกต่างกัน[17]

วินัย พงศ์รีเพียรได้อ้างงานเขียนของศาสตราจารย์ยอร์ช เซเดซ
ซึ่งกล่าวว่าชนชาติไทยปรากฏในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 16[16]

[แก้]
แถบตอนใต้ของจีน

เป็นแนวคิดซึ่งเสนอว่าเดิมคนไทยเคยอาศัยอยู่บนเกาะไหหลำ
มณฑลกวางสี ไกวเจา และยูนนาน ซึ่งเป็นบริเวณที่มีคำพ้องกับภาษาไทยจำนวนมาก[16]
นักภาษาศาสตร์จึงเสนอว่าเดิมชาวไทยเคยอยู่อาศัยในแถบตะวันออกเฉียงใต้ของจีน
จากนั้นอพยพไปยังยูนนาน ก่อนที่จะอพยพลงมายังคาบสมุทรอินโดจีน[16]
แต่การศึกษาในระยะต่อมา แนวคิดดังกล่าวจึงเปลี่ยนเป็นว่าชนชาติไทยเคยอาศัยอยู่แถบมณฑลกวางสี
หรือเวียดนามแถวเดียนเบียนฟู[18]

นักประวัติศาสตร์ที่เห็นด้วย เช่น ศจ.เจมส์ อาร์. เอ. แชมเบอร์แลน,
ศจ.หลีฟ้ง-ก้าย, ศจ.ดร. ประเสริฐ
ณ นคร และ ดร.มาร์วิน บราวน์[19]

ต่อมา รายงาน The Archaeological Excavation in Thailand
(การขุดค้นโบราณคดีในประเทศไทย) ของ ดร.เบีย ซอเรสเสน นักโบราณคดีชาวเดนมาร์ก
ได้เสนอว่า ชนชาติไทยถือกำเนิดบริเวณตอนใต้ของจีน อพยพขึ้นเหนือ
แล้วอพยพกลับลงมาอีก[20]
จากหลักฐานซึ่งปรากฏว่ามีคนไทยหมู่หนึ่งเคยพูดภาษาไทยมานานถึง 3,777 ปีมาแล้ว[21]

พิสิฐ เจริญวงศ์ ได้สนับสนุนแนวคิดดังกล่าว และนับว่าภาคอีสานของไทยเป็นจุดเริ่มต้นของวัฒนธรรมยุคโลหะในเอเชีย[21]

จิตร บัวบุศย์ ได้เสนอว่าวัฒนธรรมไทยเริ่มขึ้นที่บ้านเชียง
และคนไทยเคยอพยพขึ้นไปทางเหนือแล้วย้อนกลับลงมาอีก

อย่างไรก็ตาม งานเขียนของ ศจ.ชิน อยู่ดี ระบุว่า
วัฒนธรรมบ้านเชียงไม่สามารถระบุได้ว่ามนุษย์บ้านเชียงเป็นคนไทย
เพราะในอดีตเคยมีการอพยพขึ้นเหนือและลงใต้อยู่หลายครั้ง

กวี อมรสิริธาดา เคยไปท่องเที่ยวเสียมราฐ ระหว่างที่เดินชมนครวัดอยู่นั้น
มีชายชาวเวียดนามกำลังวิจารณ์รูปสลักบนผนังเป็นข้อความว่า "ไก่ไก่กำลังตีกัน"
แต่พูดค่อนข้างเร็ว
ซึ่งในรูปแกะสลักนั้นมีการแสดงวัฒธรรมการละเล่นพื้นบ้านของชาวเขมร
ซึ่งการชนไก่เป็นที่นิยมในสมัยนั้น
นั่นจึงอาจสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าชนชาติไทยอาจเคยอาศัยบริเวณตอนเหนือของเวียดนามมาก่อน
เนื่องจากภาษาพูดบางส่วนคล้ายคลึงภาษาไทยมาก

[แก้]
แถบหมู่เกาะ

จากการศึกษาความหนาแน่นของหมู่เลือดพิเศษซึ่งมักพบในคนไทย
มีความหนาแน่นมาทางตอนใต้แล้วค่อยลดลงเมื่อขึ้นมาทางเหนือ ในปี พ.ศ. 2506
นพ.สมศักดิ์ สุวรรณสมบูรณ์ จึงเสนอว่าชนชาติไทยอาจอพยพขึ้นไปทางเหนือ[22]

พลตรีดำเนิร เลขะกุล แสดงความเห็นว่า ผลการตรวจอาจไม่สามารถสรุปได้
เนื่องจากผู้ที่ตรวจอาจมิใช่คนไทยทั้งหมด

ศจ.ขจร สุขพานิช แสดงความเห็นว่า
ดินแดนแถบหมู่เกาะมีความอุดมสมบูรณ์มากกว่าดินแดนประเทศไทย
จึงแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมีการอพยพไปอยู่ที่อื่น[23]

[แก้]
ดินแดนประเทศไทยปัจจุบัน

สุจิตต์ วงศ์เทศ[24]
ได้เสนอในบทความ "คนไทยไม่ได้มาจากไหน" ว่า
คนไทยได้อาศัยอยู่ในดินแดนประเทศไทยปัจจุบันมาเป็นเวลาช้านานแล้ว
โดยเกิดจากการรวมตัวกันของแคว้นต่าง ๆ เข้าด้วยกันจนเป็นประเทศเดียวกัน
เนื่องจากวัฒนธรรมพื้นฐานที่คล้ายคลึงกัน
และการที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดียเหมือนกัน
โดยถือว่าคนที่พูดภาษาที่คล้ายคลีงกันเป็นบรรพบุรุษทางวัฒนธรรมอันก่อให้เกิดพัฒนาการมาเป็นคนไทยในปัจจุบัน[25]
อย่างไรก็ตาม ประชาชนเหล่านี้ไม่ค่อยมีความรู้สึกในเรื่องเชื้อชาติ
แต่เน้นไปทางแว่นแคว้นมากกว่า[26]

[แก้]
รัฐโบราณในประเทศไทย

จากหลักฐานด้านโบราณคดี ตำนาน นิทานพื้นบ้าน บันทึกราชการของจีน
และบันทึกของพระภิกษุจีนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในพุทธศตวรรษที่ 12
ทำให้ทราบว่ามีอารยธรรมมนุษย์ได้สถาปนาอำนาจในประเทศไทยเป็นเวลานานแล้ว[27]
โดยอาณาจักรโบราณในดินแดนประเทศไทยปัจจุบัน สามารถจำแนกได้ดังรายชื่อด้านล่าง[28]

อาณาจักรทวารวดี

อาณาจักรละโว้

อาณาจักรฟูนัน

อาณาจักรขอม

แคว้นจำปาศักดิ์ อาณาจักรเจนละ

แคว้นศรีจทาศะปุระ

อาณาจักรโคตรบูร

อาณาจักรหริภุญชัย

อาณาจักรโยนกเชียงแสน

รัฐผั่น-ผั่น

อาณาจักรตามพรลิงก์

รัฐลังกาสุ

รัฐเชียะโท้

[แก้]
สมัยอาณาจักรสุโขทัย
และยุครุ่งเรืองของอาณาจักรล้านนา

ดูบทความหลักที่ อาณาจักรสุโขทัย
และ อาณาจักรล้านนา

เจดีย์ใหญ่ วัดใหญ่ชัยมงคล

ในปี พ.ศ. 1792 - พ.ศ. 1981
ได้มีการสถาปนากรุงสุโขทัย[29]ขึ้นเป็นราชธานี
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์สมัยสุโขทัยช่วงแรกมาจากศิลาจารึกหลักที่ 1
ที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพบ กล่าวได้ว่า
ในสมัยสุโขทัยเป็นการปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ กษัตริย์หรือ
พ่อขุนแห่งกรุงสุโขทัยทรงเป็นประมุข และทรงปกครองประชาชนในรูปแบบ "พ่อปกครองลูก"
คือถือพระองค์องค์เป็นเสมือนพ่อ ผู้ใกล้ชิดกับราษฏร
สภาพการเมืองและสังคมในสมัยนั้นมีสิทธิและเสรีภาพ
กษัตริย์มีหน้าที่ให้ความคุ้มครองป้องกันภัยและส่งเสริมความสุขให้ราษฎร
การดำรงชีวิตของผู้คนได้รับการรับรองเสรีภาพในการประกอบอาชีพ
ทั้งด้านเกษตรกรรมและค้าขาย ยุคสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดคือรัชกาลพ่อขุนรามคำแหงมหาราช

ในช่วงเวลาเดียวกันอาณาจักรล้านนา
ได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 1802
โดยพญามังราย
ที่ขยายอำนาจมาจากลุ่มแม่น้ำกกและอิง
สู่ลุ่มแม่น้ำปิง
พญามังรายได้สร้างเมืองเชียงใหม่
และทรงมีสัมพันธ์อันดีกับพ่อขุนรามคำแหงแห่งสุโขทัย อาณาจักรเชียงใหม่หรือล้านนา
มีอำนาจสืบต่อมาในแถบลุ่มแม่น้ำปิง เชียงใหม่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่นนักกับอาณาจักรอยุธยา
หรือกรุงศรีอยุธยา
ที่เรืองอำนาจในพุทธศตวรรษที่ 19-20
มีการทำสงครามผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเชียงใหม่ได้ปราชัยต่อพม่า
ในปีพ.ศ. 2101
ถูกพม่ายึดครองอีกครั้งในราวปี 2310 กระทั่งเมื่อวันที่ 14
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2318 สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
และ พระเจ้าบรมราชาธิบดีกาวิละ
ได้ทรงขับไล่พม่าออกจากดินแดนล้านนา โดยหลังจากนั้น พระเจ้าบรมราชาธิบดีกาวิละ
ได้ทรงปกครองอาณาจักรล้านนา
ในฐานะประเทศราชสยาม

[แก้]
สมัยอาณาจักรอยุธยา

ดูบทความหลักที่ อาณาจักรอยุธยา

อยุธยา[30]ในช่วงแรกนั้นมิได้เป็นศูนย์กลางของชาวไทยในดินแดนคาบสมุทรอินโดจีนทั้งปวง
แต่ด้วยความเข้มแข็งที่ทวีเพิ่มขึ้นประกอบกับวิธีการทางการสร้างความสัมพันธ์กับชาวไทยกลุ่มต่าง
ๆ ในที่สุดอยุธยาก็สามารถรวบรวมกลุ่มชาวไทยต่าง ๆ
ในดินแดนแถบนี้ให้เข้ามาอยู่ภายใต้อำนาจได้
นอกจากนี้ยังกลายมาเป็นรัฐมหาอำนาจทางการเมืองและเศรษฐกิจในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว

ในสมัยอาณาจักรอยุธยามีการติดต่อกับต่างประเทศอยู่หลายชาติ โดยชาวโปรตุเกสได้เดินทางมายังกรุงศรีอยุธยาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่
16 หลังจากนั้น ชาติที่เข้ามาอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเป็นจำนวนมากและมีบทบาทสำคัญ
ได้แก่ ชาวดัตช์ ชาวฝรั่งเศส ชาวจีน และชาวญี่ปุ่น

อาณาจักรอยุธยาเป็นอาณาจักรที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล จากทิศเหนือจรดอาณาจักรล้านนา
ไปจรดคาบสมุทรมลายูทางทิศใต้
แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรอยุธยาได้ประสบกับความเสื่อมถอย
เนื่องมาจากการแย่งอำนาจทางการเมืองระหว่างเจ้านายและขุนนาง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2310 พระเจ้ามังระได้ส่งกองทัพเข้าปล้นสะดมกรุงศรีอยุธยาได้สำเร็จ
ซึ่งในประวัติศาสตร์นับว่าเป็นการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ซึ่งซ้ำรอยเดิมกับการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2112

อาณาจักรอยุธยาเป็นอาณาจักรของคนไทยมาเป็นเวลานานกว่า 417 ปี
มีพระมหากษัตริย์ปกครองทั้งสิ้น 33 พระองค์[31]

[แก้]
สมัยกรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์

[แก้]
รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น

ดูบทความหลักที่ อาณาจักรธนบุรี

ในปี พ.ศ. 2310-2325
เริ่มต้นหลังจากที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้ขับไล่ทหารพม่าออกจากแผ่นดินไทย
ทำการรวมชาติ และได้ย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่กรุงธนบุรี
โดยจัดตั้งการเมืองการปกครอง
มีลักษณะการเมืองการปกครองยังคงดำรงไว้ซึ่งการเมืองการปกครองภายในสมัยอยุธยาอยู่ก่อน
โดยมีพระมหากษัตริย์มีอำนาจเด็ดขาดในการเมืองการปกครอง อย่างไรก็ตาม
ภายหลังสิ้นรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกได้สถาปนาตนขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี
และทรงย้ายเมืองหลวงมายังกรุงเทพมหานคร
เริ่มยุคสมัยแห่งกรุงรัตนโกสินทร์

ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1790 กองทัพพม่าถูกขับไล่ออกจากดินแดนรัตนโกสินทร์อย่างถาวร
และทำให้แคว้นล้านนาปลอดจากอิทธิพลของพม่าเช่นกัน
โดยล้านนาถูกปกครองโดยราชวงศ์ที่นิยมราชวงศ์จักรีนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
จนกระทั่งถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรสยามอย่างเป็นทางการ

[แก้]
การเผชิญหน้ากับมหาอำนาจตะวันตก

ดูบทความหลักที่ กรุงรัตนโกสินทร์
และ การเปลี่ยนแปลงดินแดนของสยามและไทย

ดูเพิ่มที่ สยาม

ภายหลังจากที่พม่าตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษในปี พ.ศ. 2369
พระมหากษัตริย์ไทยในรัชสมัยถัดมาจึงทรงตระหนักถึงภัยคุกคามที่มาจากชาติมหาอำนาจในทวีปยุโรป
และพยายามดำเนินนโยบายทอดไมตรีกับชาติเหล่านั้น
อย่างไรก็ตาม สยามมีการเปลี่ยนแปลงดินแดนหลายครั้ง
รวมทั้งตกอยู่ในสถานะรัฐกันชนระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศส
ถึงกระนั้น สยามก็ไม่ตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตก
และเป็นเพียงประเทศเดียวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สามารถรักษาเอกราชของตนไว้ได้

[แก้]
การเปลี่ยนแปลงการปกครองของไทย

ดูบทความหลักที่ การปฏิวัติสยาม
พ.ศ. 2475

ดูเพิ่มที่ ความเคลื่อนไหวสู่การเปลี่ยนแปลงการปกครองสยาม
และ ลำดับเหตุการณ์คณะราษฎร

เมื่อวันที่ 24
มิถุนายน พ.ศ. 2475[32]
ได้มีกลุ่มบุคคลที่เรียกว่า คณะราษฎร
ได้ทำการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการปกครอง
จากสมบูรณาญาสิทธิราชมาเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
เป็นเหตุการณ์ที่สร้างความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองการปกครองของประเทศไทยอย่างมาก
และทำให้สถาบันกษัตริย์ที่เคยเป็นผู้ปกครองสูงสุดของประเทศมาช้านานต้องสูญเสียอำนาจส่วนใหญ่ไปในที่สุด
โดยมีการร่างรัฐธรรมนูญฉบับ
พ.ศ. 2475 ขึ้นเป็นรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยอย่างถาวรเป็นฉบับแรก

ภายหลังจากเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงดังกล่าว
การต่อสู้ทางการเมืองยังคงมีการต่อสู้กันระหว่างผู้นำในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช
กับระบอบใหม่ รวมทั้งความขัดแย้งในผู้นำระบอบใหม่ด้วยกันเอง
โดยการต่อสู้ทางการเมืองและทางความคิดอุดมการณ์นี้ได้ดำเนินต่อเนื่องยาวนานเป็นเวลากว่า
25 ปีภายหลังจากการปฏิวัติ และนำไปสู่ยุคตกต่ำของคณะราษฎรในกาลต่อมา
ทำให้การเปลี่ยนแปลงการปกครองดังกล่าวถูกมองว่าเป็นพฤติการณ์ "ชิงสุกก่อนห่าม"
เนื่องจากชาวไทยยังไม่พร้อมสำหรับการปกครองในระบอบประชาธิปไตย
อีกทั้งการปกครองในระยะแรกหลังการปฏิวัติยังคงอยู่ในระบอบเผด็จการทหาร

[แก้]
สงครามโลกครั้งที่สอง

ดูบทความหลักที่ สงครามโลกครั้งที่สองในประเทศไทย

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ได้มีการเดินขบวนเรียกร้องให้รัฐบาลเอาดินแดนคืนของนิสิตนักศึกษา จอมพลแปลก
พิบูลสงคราม จึงส่งทหารข้ามแม่น้ำโขงและรุกรานอินโดจีนฝรั่งเศส
จนได้ดินแดนคืนมา 4 จังหวัด ภายหลังการเข้าไกล่เกลี่ยของญี่ปุ่น
โดยมีการรบที่เป็นที่รู้จักกันมาก ได้แก่ การรบที่เกาะช้าง

ต่อมา หลังจากการโจมตีกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
กองทัพญี่ปุ่นก็ได้รุกรานประเทศไทย โดยต้องการเคลื่อนทัพผ่านดินแดน รัฐบาลจอมพลแปลก
พิบูลสงครามได้ดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่น รวมทั้งลงนามในสนธิสัญญาพันธมิตรทางการทหารกับญี่ปุ่น
และประกาศสงครามต่อสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร
ซึ่งนโยบายดังกล่าวของรัฐบาลถูกต่อต้านจากทั้งในและนอกประเทศ
เนื่องจากไทยประสบกับภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ

หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2488
แม้ว่าประเทศไทยจะตกอยู่ในสถานะประเทศผู้แพ้สงคราม แต่เนื่องจากการเคลื่อนไหวของขบวนการเสรีไทย
ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรยอมรับ และไม่ถูกยึดครอง
เพียงแต่ต้องคืนดินแดนระหว่างสงครามให้กับอังกฤษและฝรั่งเศส
และจ่ายค่าเสียหายทดแทนเท่านั้น

[แก้]
สงครามเย็น

ดูเพิ่มที่ คอมมิวนิสต์ในประเทศไทย,
สงครามเกาหลี
และ สงครามเวียดนาม

รัฐบาลไทยได้ดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรของสหรัฐอเมริกาในระหว่างสงครามเย็น
ดังจะเห็นได้จากนโยบายต่อต้านการขยายตัวของคอมมิวนิสต์ในคาบสมุทรอินโดจีน
และยังส่งทหารไปร่วมรบกับฝ่ายพันธมิตร ได้แก่ สงครามเกาหลี
และสงครามเวียดนาม

ประเทศไทยประสบกับปัญหากองโจรคอมมิวนิสต์ในประเทศระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1960 และ
1970 อย่างไรก็ตาม
ปัญหาดังกล่าวก็ไม่ค่อยจะส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของประเทศสักเท่าไหร่
และกองโจรก็หมดไปในที่สุด

[แก้]
การพัฒนาประชาธิปไตย

หลังจากปัจจัยแวดล้อมด้านต่าง ๆ ได้รับการพัฒนาขึ้น
ประชาชนมีความพร้อมต่อการใช้อำนาจอธิปไตยเพิ่มมากขึ้น
การเรียกร้องอำนาจอธิปไตยคืนจากฝ่ายทหารก็เกิดขึ้นเป็นระยะ กระทั่งในที่สุด
ภายหลังจากเหตุการณ์
14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ฝ่ายทหารก็ไม่สามารถถือครองอำนาจอธิปไตยได้อย่างถาวรอีกต่อไป
อำนาจอธิปไตยจึงได้เปลี่ยนไปอยู่ในมือของกลุ่มนักการเมือง
ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มบุคคลสามกลุ่มหลัก คือ
กลุ่มทหารที่เปลี่ยนบทบาทมาเป็นนักการเมือง กลุ่มนายทุนและผู้มีอิทธิพล
และกลุ่มนักวาทศิลป์ แต่ต่อมาภายหลังจากการสิ้นสุดลงของยุคสงครามเย็น
โลกได้เปลี่ยนมาสู่ยุคการแข่งขันกันทางการค้าซึ่งมีความรุนแรงเป็นอย่างมาก
กลุ่มการเมืองที่มาจากกลุ่มทุนนิยมสมัยใหม่ได้เข้ามามีบทบาทแทน

[แก้]
อ้างอิง

^
พลาดิสัย สิทธิธัญกิจ. (2547). ประวัติศาสตร์ไทย. ฝ่ายโรงพิมพ์
บริษัทตถาตา พับลิเคชั่น จำกัด. หน้า 401.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 58.

^
พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา. (2542). (พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ:
กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร). หน้า 3.

^
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2551). ประวัติศาสตร์แห่งชาติ"ซ่อม"ฉบับเก่า
"สร้าง"ฉบับใหม่. (2542). (พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:
กองทุนเผยแพร่ความรู้สู่สาธารณะ). หน้า 37-67.

^ 5.0
5.1
5.2
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 2.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 2-3.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 3.

^ 8.0
8.1
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 4.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 4-5.

^ 10.0
10.1
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 5.

^ 11.0
11.1
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 6.

^
หนังสือหลักไทยของขุนวิจิตรมาตราได้รับคัดเลือกจากคระกรรมการราชบัณฑิตยสภาให้ได้รับพระราชทานรางวัลชั้นที่
2 จากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2471 สมัยสมเด็จฯ
กรมพระยาดำรงราชานุภาพเป็นนายกราชบัณฑิตยสภา

^ 13.0
13.1
13.2
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 19.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 19-20.

^ 15.0
15.1
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 20.

^ 16.0
16.1
16.2
16.3
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 22.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 20-22.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 23.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 24.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 24-25.

^ 21.0
21.1
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 25.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 25-26.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 26.

^
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2548). คนไทยมาจากไหน?. กรุงเทพฯ: มติชน.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 31.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 30.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 6-7.

^
วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. หน้า 7-18.

^
มานพ ถาวรวัฒน์สกุล. (2543). สถานภาพการศึกษาประวัติศาสตร์สุโขทัย พ.ศ.
2518-2539. มหาวิทยาลัยศิลปากร. 19-20 (3) : 172-223; พิริยะ
ไกรฤกษ์. (2547). จารึกพ่อขุนรามคำแหง
วรรณคดีประวัติศาสตร์การเมืองแห่งกรุงสยาม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:
มติชน; สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2548). กรุงสุโขทัยมาจากไหน?. กรุงเทพฯ:
มติชน.

^
งานค้นคว้าเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อยุธยาที่สำคัญ เช่น วินัย พงศ์ศรีเพียร,
บรรณาธิการ. (ม.ป.ป.).
ข้อมูลประวัติศาสตร์ไทยสมัยอยุธยาจากเอกสารไทยและต่างประเทศ. นครปฐม:
ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร; ศรีศักร วัลลิโภดม.
(2547). สยามประเทศ :
ภูมิหลังของประเทศไทยตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์จนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาราชอาณาจักรสยาม.
พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: มติชน. เป็นต้น

^
ขุนวรวงศาธิราช (พ.ศ. 2091) มีพระอิสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา
แต่นักประวัติศาสตร์ไทยในสมัยหลังไม่ยอมรับ. แหล่งอ้างอิง: ราชบัณฑิตยสถาน.
พระนามพระมหากษัตริย์สมัยอยุธยา

^
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2535). การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475. กรุงเทพฯ:
มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์; และ โครงการ 60
ปีประชาธิปไตย.

[แก้]
บรรณานุกรม

วัลลภา รุ่งศิริแสงรัตน์. (2545). บรรพบุรุษไทย:
สมัยก่อนสุโขทัยและสมัยสุโขทัย. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ISBN
974-13-1780-8.

[แก้]
ดูเพิ่ม

รายพระนามพระมหากษัตริย์ไทย

คอมมิวนิสต์

สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
(ASEAN)

ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
และปัญหาความขัดแย้งในจังหวัดชายแดนภาคใต้

วิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย
พ.ศ. 2548-2553

คนไทยไม่ได้อพยพมาจากเทือกเขาอัลไต?

ด • พ • ก

ประวัติศาสตร์เอเชีย

รัฐอธิปไตย

กัมพูชา
· กาตาร์
· เกาหลีเหนือ
· เกาหลีใต้
· คาซัคสถาน
· คีร์กีซสถาน
· คูเวต
· จอร์เจีย
· จอร์แดน
· สาธารณรัฐจีน
· สาธารณรัฐประชาชนจีน
· ซาอุดิอาระเบีย
· ซีเรีย
· ไซปรัส
· ญี่ปุ่น
· ติมอร์ตะวันออก
· ตุรกี
· เติร์กเมนิสถาน
· ทาจิกิสถาน
· ไทย · เนปาล
· บรูไน
· บังคลาเทศ
· บาห์เรน
· ปากีสถาน
· พม่า
· ฟิลิปปินส์
· ภูฏาน
· มองโกเลีย
· มัลดีฟส์
· มาเลเซีย
· เยเมน
· รัสเซีย
· ลาว
· เลบานอน
· เวียดนาม
· ศรีลังกา
· สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
· สิงคโปร์
· อัฟกานิสถาน
· อาร์เมเนีย
· อาเซอร์ไบจาน
· อินเดีย
· อินโดนีเซีย
· อิรัก
· อิสราเอล
· อิหร่าน
· อียิปต์
· อุซเบกิสถาน
· โอมาน

เขตปกครองพิเศษ

หมู่เกาะคริสต์มาส
· หมู่เกาะโคโคส์
· เซาท์ออสซีเซีย
· ทิเบต
· นอร์เทิร์นไซปรัส
· ปาเลสไตน์
· มาเก๊า
· อับฮาเซีย
· ฮ่องกง
·

ด • พ • ก

บทความเกี่ยวกับ ประเทศไทย

ประวัติศาสตร์

อาณาจักรสุโขทัย
• อาณาจักรอยุธยา
• อาณาจักรธนบุรี
• ราชวงศ์จักรี
• พระมหากษัตริย์ไทย
• นายกรัฐมนตรีไทย

เศรษฐกิจ

กรุงเทพมหานคร
• ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
• เงินบาท
• ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
• รถไฟลอยฟ้า
• รถไฟฟ้าใต้ดิน
• สนามบิน
• โรงภาพยนตร์
• ห้างสรรพสินค้า
• ธนาคาร
• การท่องเที่ยว
• การคมนาคม

สังคมไทย

ชาวไทย
• ภาษา
• วันสำคัญ
• สถาบันอุดมศึกษา
• พิพิธภัณฑ์
• ไดโนเสาร์
• การละเล่นเด็กไทย
• วัดไทย
• ฟุตบอล
• สถานีโทรทัศน์
• หนังสือพิมพ์
• กลุ่มนักดนตรี
• ค่ายเพลง
• ที่สุดในประเทศไทย
• ตราประจำชาติ
• ศาสนาพุทธ

ศิลปะไทย

จิตรกรรม
• ประติมากรรม
• ดนตรี
• เครื่องดนตรี

ภูมิศาสตร์ไทย

ภูมิอากาศไทย
• จังหวัด

ดึงข้อมูลจาก "http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2".

หมวดหมู่:
ประวัติศาสตร์ไทย

เครื่องมือส่วนตัว

คุณลักษณะใหม่

ล็อกอิน
/ สร้างบัญชีผู้ใช้

เนมสเปซ

บทความ

อภิปราย

สิ่งที่แตกต่าง

ดู

เนื้อหา

แก้ไข

ประวัติ

การกระทำ

สืบค้น

ป้ายบอกทาง

หน้าหลัก

เหตุการณ์ปัจจุบัน

ถามคำถาม

บทความคัดสรร

บทความคุณภาพ

สุ่มบทความ

มีส่วนร่วม

ศาลาประชาคม

ปรับปรุงล่าสุด

เรียนรู้การใช้งาน

ติดต่อวิกิพีเดีย

บริจาคให้วิกิพีเดีย

วิธีใช้

พิมพ์/ส่งออก

สร้างหนังสือ

ดาวน์โหลดในชื่อ PDF

หน้าสำหรับพิมพ์

เครื่องมือ

หน้าที่ลิงก์มา

ปรับปรุงที่เกี่ยวโยง

อัปโหลด

หน้าพิเศษ

ลิงก์ถาวร

อ้างอิงบทความนี้

ภาษาอื่น

Deutsch

English

Español

Euskara

Suomi

Français

עברית

Magyar

Bahasa
Indonesia

Italiano

日本語

한국어

Lietuvių

Bahasa Melayu

Nederlands

‪Norsk
(bokmål)‬

Polski

Português

Русский

Svenska

Українська

Tiếng
Việt

中文

หน้านี้แก้ไขล่าสุดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2553
เวลา 01:53 น.

อนุญาตให้เผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์
แบบแสดงที่มา-อนุญาตแบบเดียวกัน; เงื่อนไขอื่นอาจใช้ประกอบด้วย โปรดศึกษาเงื่อนไขการใช้งาน
Wikipedia®
เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของมูลนิธิวิกิมีเดีย

ติดต่อเรา

นโยบายความเป็นส่วนตัว

เกี่ยวกับวิกิพีเดีย

ข้อปฏิเสธความรับผิดชอบ