ประวัติศาสตร์จีนยุคโบราณ

อารยะธรรมจีนเริ่มต้นเมื่อใด
ถ้าจะยึดตามตำนานจีนก็ต้องบอกว่ามันเริ่ม ประวัติศาสตร์หน้าจาก “ผานกู่”
ซึ่งเป็นผู้สร้างจักรวาล ผู้เจ้าแผ่นดินและ
ผู้นำอันชาญฉลาด(ในหมู่พระเจ้าแผ่นดินยุคโบราณที่เป็นที่รู้จักรคือ พระ เจ้าฮ๋วงตี้
หยาวตี้ เป็นต้น) ผู้ซึ่งสอนชาวจีนยุคโบราณรู้จักรการสื่อ สารระหว่างกัน หุงหาอาหาร
เครื่องนุ่งห่มและสร้างที่อยู่อาศัย

ยุคเซี่ย
(2000-1500 B.C.)

ถือเป็นราชวงศ์แรกในยุคประวัติศาสตร์จีนโบราณ
ก่อนที่นักโบราณคดีจะ ค้นพบหลักฐานในยุคโลหะในบริเวณอันหยาง มลฑลเหอหนาน ในปี 1928
เราไม่สามารถแยกได้ว่าการก่อเกิดของราชวงศ์เซี่ยเป็น
เพียงตำนานหรือเป็นเรื่องจริงในประวัติศาสตร์ แต่หลักจากนักโบราณคดี
ได้ค้นพบหลักฐานโดยเฉพาะในทศวรรต 1960 และ 1970 ได้ค้นพบภาชนะทองเหลือง
และหลุมฝังศพในบริเวณเดียวกับที่ระบุในหนังสือที่เขียนไว้ตั้งแต่ยุคโบราณ
เป็นการยืนยันชัดเจนกับการมีอยู่จริงของราชวงศ์เซี่ย
เซี่ยเป็นยุคหัวเลี้ยวหัวต่อการพัฒนาวัฒนะธรรมแบบปลายยุคหินสู่วัฒนะ
ธรรมจีนในยุคต่อมาในราชวงศ์ซาง

ยุคซาง
(1700-1027 B.C.)

กล่าวกันว่าผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซางเป็นผู้นำต่อต้านที่ค้นล้มราชวงศ์เซี่ย
ความการพัฒนาที่สำคัญที่สุดในยุคนี้คือ ระบบการเขียนหนังสือ เป็นการเขียน
หนังสือโดยการแกะสลักลงบนกระดองเต่าหรือกระดูกสัตว์ที่เรียบแบนที่ เรียกว่า
อีกหนึ่งการพัฒนาที่สำคัญคือการทำภาชนะทองเหลือ ภาชนะเหล่านี้ได้
นำไปใช้ในงานพิธีต่าง ๆ อย่างแพร่หลาย
อาณาจักรของซางส่วใหญ่อยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีน และมีเมือง
หลวงตั้งอยู่ที่อันหยาง ซึ่งเป็นเมืองที่มีชีวิตความเป็นอยู่อย่างสุข สมบูรณ์
ในด้านการปกตรองนั้นกองทัพซางออกไปสู้รบกับแคว้นเพื่อน
บ้านและพวกชนเผ่าเลี้ยงสัตว์เร่ร่อน ในด้านความเชื่อยังยึดถือการกราบ
ไหว้บรรพบุรุษเป็นหลัก การค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีในส่วนของ หลุมศพพระเจ้าแผ่นดิน
ซึ่งมีการนำเอาสิ่งของมีค่าจำนวนมากฝังรวมเพื่อ
เตรียมไว้สำหรับชีวิตภพหน้าตามความเชื่อ

ยุคโจว (1027-771 B.C.)

ผู้ปกครองคนสุดท้ายยุคซางได้ใช้วิธีการอันโหดเหี้ยมกับประชาชน จนถูก
โค่นล้มโดยหัวหน้าชนเผ่าโจว ซึ่งตั้งรกรากอยู่ที่ที่ราบเว่ย ซึ่งคือ เมืองส่านซี
ในปัจจุบัน เมื่อสถาปนาอาณาจักรโจวแล้วได้ตั้งเมือง หลวงอยู่ที่เมืองก่าว
ใกล้กับเมืองซีอานหรือฉางอัน
ยุคโจวถือเป็นยุคที่รุ่งเรืองที่สุดในประวัติศาสตร์ยุคโบราณ มีการยึดครอง
พื้นที่ส่วนใหญ่ทางตอนเหมืองของแม่น้ำฉางเจียง แล้วนำเอาภาษา
และประเพณีของสมัยซางไปใช้ร่วมกันกับพื้นที่ที่ยึดครอง จึงเป็นการกระ
จายภาษาและประเพณีของซางไปสู่ทั่วดินแดงจีน
ยุคโจวเป็นยุคที่ปกครองนานที่สุดในยุคนี้ และในยุคนี้เองที่มีการก่อเกิด
แนวคิดปรัชญาการปกครองเรื่อง “บัญชาสวรรค์” และเรียกผู้ปกครองว่า“โอรสสวรรค์”
ซึ่งได้รับอาญาสิทธิจากสวรรค์ ปรัชญาในการปกครองนี้ได้สืบต่อมาในยุคต่อ ๆ มา
ระบบศักดินาถูกนำมาใช้ในยุคโจว ด้วยการปกครองแบบกระจายอำนาจ
แต่ระบบศักดินาในยุคโจวก็ไม่เหมือนกับระบบศักดินาในยุคกลางของยุโรป
เนื่องจากการปกครองที่เรียกว่า proto-feudal หรือ
เป็นการจัดรูปแบบการปกครองยึดแบบชนเผ่า
จึงคำนึงถึงพงศ์เผ่าเชื้อสายมากกว่าทางกฎหมายแต่ไม่ว่าระบบศักดินาแบบไหน
ก็ตามก็เสื่อมไปตามยุคสมัย เมื่อโจวยุคต่อมามีความเจริญมากขึ้นทั้งทางด้านการเมือง
เศรษฐกิจ เมืองใหญ่ มีความเจริญและล้อมด้วยเมืองบริวาร
ระบบศูนย์จึงถูกนำมาใช้เพื่อประสิทธิภาพในการควบคุมเมืองต่าง ๆ
ระบบศักดินาจึงถูกแทนที่ด้วยระบบภาษีตามผลผลิตทางการเกษตร ในปี 771 ก่อนคริสต์กาล
โจวถูกพวกชนป่าเถื่อนรุกรานและฆ่ากษัตริย์ จากนั้นเมืองหลวงก็ถูกย้ายไปทางตะวันออก
ที่เมืองลั่วหยางหรือเหอหนาน ในปัจจุบัน จากการย้ายเมืองหลวงนี่เอง
นักประวัติศาสตร์จึงแบ่งยุคโจวออกเป็นยุคโจวตะวันตก (1027-771 ปีก่อนคริสต์กาล)
และยุคโจวตะวันออก (770-221 ปี ก่อนคริสต์กาล)
หลังจากนั้นโจวก็ค่อยๆเข้าสู่ยุคเสื่อม ในยุคโจวตะวันออกยังแบ่งยุคย่อยอีก
สองยุคคือยุคชุนชิว ในช่วงปี 770-476 ปีก่อนคริสต์กาล และยุคต่อมา คือยุคจ้านกั๊ว
ในช่วงปี 475-221 ปีก่อนคริสต์กาล

หน้าหลักประวัติศาสตร์จีน