อักษรไทย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ไปที่: ป้ายบอกทาง,
ค้นหา

อักษรไทย

ชนิด

อักษรสระประกอบ

ภาษาพูด

ภาษาไทย

ผู้ประดิษฐ์

พ่อขุนรามคำแหงมหาราช

ช่วงยุค

พ.ศ. 1826 (ค.ศ. 1283)–ปัจจุบัน

ระบบแม่

อักษรพราหมี

อักษรปัลลวะ

อักษรเขมร

อักษรไทย

ช่วงยูนิโคด

U+0E00–U+0E7F

ISO
15924

Thai

หมายเหตุ: หน้านี้อาจมีสัทอักษรแสดงเสียงอ่าน

อักษรไทย เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาไทย
และภาษากลุ่มน้อยอื่นๆ ในประเทศไทย
มีพยัญชนะ
44 รูป สระ 21 รูป
วรรณยุกต์
4 รูป และเครื่องหมายอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง พยัญชนะไทยจะเรียงตัวไปตามแนวนอน
จากซ้ายไปขวา ส่วนสระจะอยู่หน้า บน ล่าง
และหลังพยัญชนะประกอบคำแล้วแต่ชนิดของสระ

อักษรไทยไม่มีการแยกอักษรตัวใหญ่หรืออักษรตัวเล็กอย่างอักษรโรมัน
และไม่มีการเว้นวรรคระหว่างคำ เมื่อจบหนึ่งประโยคจะลงท้ายด้วยการเว้นวรรค กับมีเครื่องหมายวรรคตอนจำนวนหนึ่ง

ภาษาไทยมีตัวเลขเป็นของตัวเอง
แต่นิยมใช้เลขอารบิกเป็นส่วนใหญ่ในชีวิตประจำวัน

เนื้อหา

1 วิวัฒนาการ

2 อักษรไทย

2.1 พยัญชนะ

2.2 สระ

2.3 วรรณยุกต์

2.3.1 รูปวรรณยุกต์

2.3.2 เสียงวรรณยุกต์

2.4 ตัวเลข

2.5 เครื่องหมายวรรคตอน

3 รหัสยูนิโคดสำหรับอักษรไทย

4 อ้างอิง

5 ดูเพิ่ม

6 แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
วิวัฒนาการ

สำเนาศิลาจารึกหลักที่ ๑
พ่อขุนรามคำแหง

ราว พ.ศ. 400 ไทยได้อพยพจากถิ่นเดิมมาตั้งภูมิลำเนาอยู่ใกล้อาณาเขตมอญ
ซึ่งกำลังเป็นชาติที่เจริญรุ่งเรืองในสมัยนั้น
เริ่มแรกคงเริ่มเลียนแบบตัวอักษรมาจากมอญ ต่อมาราว พ.ศ. 1500 เมื่อขอมขยายอำนาจเข้ามาในดินแดนของคนไทยซึ่งตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำยม
และได้ปกครองเมืองเชลียงและเมืองสุโขทัย
ไทยก็เริ่มดัดแปลงอักษรที่มีอยู่เดิมให้คล้ายกับอักษรขอมหวัด

อักษรมอญและอักษรขอมที่เรานำมาดัดแปลงใช้นั้นล้วนแปลงรูปมาจากอักษรพราหมี
ของพวกพราหมณ์ซึ่งแพร่หลายในอินเดียตอนเหนือ และอักษรสันสกฤตในสมัยราชวงศ์ปัลลวะ
ซึ่งแพร่หลายบริเวณอินเดียตอนใต้ อักษรอินเดียทั้งคู่นี้ต่างก็รับแบบมาจากอักษรฟินิเชียอีกชั้นหนึ่ง
อักษรเฟนีเซียนับได้ว่าเป็นอักษรที่เก่าแก่ที่สุด
และเป็นแม่แบบตัวอักษรของชาติต่างๆ ทั้งในเอเชียและยุโรป

ราว พ.ศ. 1826 พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงประดิษฐ์อักษรไทยที่เรียกกันว่า
"ลายสือไทย" ขึ้น ซึ่งได้เค้ารูปจากอักษรอินเดียฝ่ายใต้
รวมทั้งอักษรมอญและเขมรที่มีอยู่เดิม
(ซึ่งต่างก็ถ่ายแบบมาจากอักษรอินเดียฝ่ายใต้ทั้งสิ้น)
ทำให้อักษรไทยมีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรทั้งสาม แม้บางตัวจะไม่คล้ายกัน
แต่ก็สามารถรู้ได้ว่าดัดแปลงมาจากอักษรตัวไหน

อักษรไทยมีการปรับปรุงอยู่เรื่อยๆ ในสมัยพญาฦๅไทราว
พ.ศ. 1900 มีการแก้ไขตัวอักษรให้ผิดเพี้ยนไปบ้างเล็กน้อย
โดยเฉพาะการเพิ่มเชิงที่ตัว ญ ซึ่งใช้ติดต่อเรื่อยมาจนทุกวันนี้
คาดว่าน่าจะเอาอย่างมาจากเขมร ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
ราว พ.ศ. 2223 ตัวอักษรเริ่มมีทรวดทรงดีขึ้นแต่ก็ไม่ทิ้งเค้าเดิม
มีบางตัวเท่านั้นที่แก้ไขผิดไปจากเดิม คือตัว ฎ และ ธ
ซึ่งเหมือนกับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน นักวิชาการจำนวนหนึ่งเชื่อว่าในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
ตัวอักษรและการใช้งานมีความคล้ายคลึงกับในปัจจุบันมากที่สุด

[แก้]
อักษรไทย

อักษรไทย

รูปพยัญชนะ

ก

ข

ฃ

ค

ฅ

ฆ

ง

จ

ฉ

ช

ซ

ฌ

ญ

ฎ

ฏ

ฐ

ฑ

ฒ

ณ

ด

ต

ถ

ท

ธ

น

บ

ป

ผ

ฝ

พ

ฟ

ภ

ม

ย

ร

ล

ว

ศ

ษ

ส

ห

ฬ

อ

ฮ

รูปสระ

ะ

–ั

า

–ํ

–ิ

'

"

–ุ

–ู

เ

โ

ใ

ไ

–็

อ

ว

ย

ฤ

ฤๅ

ฦ

ฦๅ

รูปวรรณยุกต์

–่

–้

–๊

–๋

เครื่องหมายอื่น ๆ

–์

–๎

–ฺ

เครื่องหมายวรรคตอน

ฯ

ฯลฯ

ๆ

๏

๚

๛

┼

[แก้]
พยัญชนะ

พยัญชนะไทยมี 44 รูป สามารถแบ่งตามฐานที่ใช้ในการออกเสียงเป็นวรรค ดังเช่นในภาษาบาลีและสันสกฤต
พร้อมแสดงชื่อเรียกในปัจจุบัน

วรรค กะ

-

ก ไก่

ข ไข่

ฃ ขวด*

ค ควาย

ฅ คน*

ฆ ระฆัง

ง งู

วรรค จะ

-

จ จาน

ฉ ฉิ่ง

ช ช้าง

ซ โซ่

ฌ เฌอ

ญ หญิง

วรรค ฏะ

-

ฎ ชฎา

ฏ ปฏัก

ฐ ฐาน

ฑ มณโฑ

ฒ ผู้เฒ่า

ณ เณร

วรรค ตะ

-

ด เด็ก

ต เต่า

ถ ถุง

ท ทหาร

ธ ธง

น หนู

วรรค ปะ

-

บ ใบไม้

ป ปลา

ผ ผึ้ง

ฝ ฝา

พ พาน

ฟ ฟัน

ภ สำเภา

ม ม้า

เศษวรรค

-

ย ยักษ์

ร เรือ

ล ลิง

ว แหวน

ศ ศาลา

ษ ฤๅษี

ส เสือ

ห หีบ

ฬ จุฬา

อ อ่าง

ฮ นกฮูก

* เนื่องจาก ฃ และ ฅ ปัจจุบันไม่พบการใช้งาน จึงอนุโลมใช้ ข และ ค
แทนในการสะกด

พยัญชนะไทยยังแบ่งออกเป็น 3 หมู่ เรียกว่า ไตรยางศ์
ประกอบด้วย

อักษรสูง
11 ตัว ได้แก่ ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห

อักษรกลาง
9 ตัว ได้แก่ ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ

อักษรต่ำ
24 ตัว ได้แก่ ค ฅ ฆ ง ช ซ ฌ ญ ฑ ฒ ณ ท ธ น พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ฬ ฮ

[แก้]
สระ

สระในภาษาไทยมี 21 รูป
ซึ่งรูปสระเหล่านี้จะนำไปประกอบเป็นรูปสระที่ใช้จริงอีกต่อหนึ่ง

ะ วิสรรชนีย์
นมนางทั้งคู่

ั ไม้หันอากาศ
หางกังหัน ไม้ผัด

็ ไม้ไต่คู้
ไม้ตายคู้

า ลากข้าง

ิ พินทุ์อิ

่ ฝนทอง

ํ นิคหิต
นฤคหิต หยาดน้ำค้าง

" ฟันหนู,
มูสิกทันต์

ุ ตีนเหยียด
ลากตีน

ู ตีนคู้

เ ไม้หน้า

ใ ไม้ม้วน

ไ ไม้มลาย

โ ไม้โอ

อ ตัวออ

ย ตัวยอ

ว ตัววอ

ฤ ตัวรึ

ฤๅ ตัวรือ

ฦ ตัวลึ

ฦๅ ตัวลือ

หมายเหตุ : ที่แสดงข้างต้นเป็นสระเดี่ยว สระที่เหลือเป็นสระผสม เช่น เ-ะ
ผสมจาก เ และ ะ

[แก้]
วรรณยุกต์

วรรณยุกต์ในภาษาไทยมี 4 รูป 5 เสียง

คำทุกคำในภาษาไทยจะมีเสียงวรรณยุกต์เสมอ
แม้ว่าจะไม่มีรูปวรรณยุกต์แสดงให้เห็นก็ตาม

[แก้]
รูปวรรณยุกต์

่ ไม้เอก

้ ไม้โท

๊ ไม้ตรี

๋ ไม้จัตวา

[แก้]
เสียงวรรณยุกต์

เสียงสามัญ

เสียงเอก

เสียงโท

เสียงตรี

เสียงจัตวา

[แก้]
ตัวเลข

ดูบทความหลักที่ เลขไทย

ตัวเลขที่เป็นอักษรไทย เรียกว่าเลขไทย
มีลักษณะดังนี้

๐ ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ๗ ๘ ๙

วิธีการบอกจำนวนใช้ระบบประจำหลักเหมือนกับตระกูลเลขฮินดู-อารบิกอื่นๆ

[แก้]
เครื่องหมายวรรคตอน

. มหัพภาค
หรือ จุด

, จุลภาค
หรือ ลูกน้ำ

; อัฒภาค

: ทวิภาค
หรือ ต่อ

:- วิภัชภาค

- ยัติภังค์

— ยัติภาค

( ) นขลิขิต
หรือ วงเล็บ

[ ] วงเล็บเหลี่ยม

{ } วงเล็บปีกกา

? ปรัศนี

! อัศเจรีย์

“” อัญประกาศ

... จุดไข่ปลา

_ _ _ เส้นประ

" บุพสัญญา

/ ทับ

ๆ ไม้ยมก

ฯ ไปยาลน้อย
หรือ เปยยาลน้อย

ฯลฯ ไปยาลใหญ่
หรือ เปยยาลใหญ่

๏ ฟองมัน
หรือ ตาไก่

๏" ฟองมันฟันหนู
หรือ ฟันหนูฟองมัน

ฯ อังคั่นเดี่ยว
คั่นเดี่ยว หรือ คั่น

๚ อังคั่นคู่
หรือ คั่นคู่

๚ะ อังคั่นวิสรรชนีย์

๛ โคมูตร

๎ ยามักการ

์ ทัณฑฆาต
(ตัวการันต์ คือพยัญชนะที่ถูกทัณฑฆาตกำกับ เช่น ก์ เรียกว่า
กอการันต์)

ฺ พินทุ

┼ ตีนครุ
หรือ ตีนกา

มหัตถสัญญา
(ย่อหน้า)

สัญประกาศ
(ขีดเส้นใต้)

[แก้]
รหัสยูนิโคดสำหรับอักษรไทย

ช่วงรหัสยูนิโคด
(Unicode) ของอักษรไทย คือ U+0E00 ถึง U+0E7F

อักษรไทย
Unicode.org chart (PDF)

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

A

B

C

D

E

F

U+0E0x

ก

ข

ฃ

ค

ฅ

ฆ

ง

จ

ฉ

ช

ซ

ฌ

ญ

ฎ

ฏ

U+0E1x

ฐ

ฑ

ฒ

ณ

ด

ต

ถ

ท

ธ

น

บ

ป

ผ

ฝ

พ

ฟ

U+0E2x

ภ

ม

ย

ร

ฤ

ล

ฦ

ว

ศ

ษ

ส

ห

ฬ

อ

ฮ

ฯ

U+0E3x

ะ

ั

า

ำ

ิ

ี

ึ

ื

ุ

ู

ฺ

฿

U+0E4x

เ

แ

โ

ใ

ไ

ๅ

ๆ

็

่

้

๊

๋

์

ํ

๎

๏

U+0E5x

๐

๑

๒

๓

๔

๕

๖

๗

๘

๙

๚

๛

U+0E6x

U+0E7x

[แก้]
อ้างอิง

กำชัย ทองหล่อ, หลักภาษาไทย, กรุงเทพฯ :บำรุงสาส์น,
2533.

[แก้]
ดูเพิ่ม

ISO/IEC
8859-11

TIS-620

ภาษาไทย

[แก้]
แหล่งข้อมูลอื่น

อักขรวิธีภาษาไทย

รูปและการออกเสียงของอักษรไทย

ด • พ • ก

ระบบการเขียน

ประวัติศาสตร์อักษร

รายชื่อ

แบ่งตามชนิดอักษร · แบ่งตามทิศทางการเขียน

อักษรไร้สระ
(Abjad)

ซัลเตอร์ · ซอกเดีย · ซาบาเอียน · ซามาริทัน · ซีเรียค · ทิฟินาค · ดิเวส
อกุรุ · นาบาทาเอียน · เบอร์เบอร์โบราณ · เปอร์เซียกลาง · พาร์เทียน · ฟินิเชีย · มันดาอิก · ยาวี · ยูการิติก · อราเมอิก · อาระเบียใต้ · อาหรับ · ฮีบรู · ฮีบรูระยะแรก

อักษรสระประกอบ
(Abugidas)

ตระกูลอักษรพราหมี:
กทัมพะ · กลิงคะ · กวิ · กันนาดา · กันนาดาโบราณ · ไกถี
· ขอม
(ขอมไทย
ขอมบาลี) · เขมร · ขโรษฐี · กะยา · คุชราต · คุปตะ · คุรมุขี · เง่อัน · จาม · ชวา · ชักมา · ซุนดา · ซุนดาโบราณ · โซยอมโบ · ดิเวส
อกุรุ · ตกริ · ตักบันวา · เตลุกุ · โตชาเรียน · ตัวเมือง · ทมิฬ · ทิเบต · เทวนาครี · ไทดำ · ไทไต้คง · ไทย (ฝักขาม · ไทยนิเทศ) · ไทลื้อเก่า · ไทใหญ่ · ไทอาหม · ธรรมลาว · เนปาล · บาตัก · บายบายิน · บาหลี · บูฮิด · เบงกาลี · ปัลลวะ
(คฤนถ์) · พม่า · พราหมี · พักส์-ปา · ม้ง · มอญ · มณีปูรี · มาลายาลัม · มิถิลักศาร์ · โมฑี · รัญชนา · เรดยัง
· ลนตารา · ลัณฑา · ล้านนา · ลาว · ลิมบู · เลปชา · วารังกสิติ · ศารทา · เสาราษฏร์ · สิงหล · สิทธัม · สิเลฏินาครี · โสรัง
สมเป็ง · โอริยา · ฮานูโนโอ ·
อื่นๆ: Boyd's
Syllabic Shorthand ·
กีเอซ · Hebrew
cursive · เบรลล์ญี่ปุ่น
· เมรอยติก · Pitman
Shorthand · พอลลาร์ด ·  · ทานะ · Thomas
Natural Shorthand

อักษรสระ-พยัญชนะ
(Alphabets)

Linear:
กรีก · กลาโกลิติก · เกาหลี
(ฮันกึล) · โกธิก · คอปติก · จอร์เจีย · ซีริลลิก · โซมาลี · บัสซา · เบยทากุกจู · โบสถ์สลาโวนิกโบราณ
· เปอร์มิกโบราณ · ฟราเซอร์ · มองโกเลีย · แมนจู · รูนส์ · ละติน · เวเนติก · สันตาลี · อเวสตะ · อีทรัสคัน
ออร์คอน · อาร์เมเนีย · อิตาลีโบราณ · อึนโก · เอลบ์ซาน · โอคัม · ไอริช · ฮังการีโบราณ · ชวเลขอีเคลกติก · ชวเลขกาเบลสแบร์เกอร์ · ชวเลขเกรกก์ · Greco-Iberian
alphabet · Mandaic · Neo-Tifinagh · Ol
Chiki · Shavian
alphabet · ไทลื้อใหม่ · Visible
Speech · จู้อิน · สัทอักษรสากล
Non-linear:
เบรลล์ · เบรลล์ฮีบรู · เบรลล์เกาหลี · Maritime
flags · รหัสมอร์ส · New
York Point · Semaphore
line · Flag
semaphore

อักษรคติและอักษรภาพ
(Ideograms
&
Pictograms)

Blissymbol · DanceWriting · ตงปา · Mi'kmaq · New
Epoch Notation Painting · SignWriting

อักษรคำ
(Logograms)

พื้นฐานจากอียิปต์:
เดโมติก · เฮียราติก · ไฮโรกลิฟฟิก

พื้นฐานจากพยางค์: อักษรในอานาโตเลีย (คาเรีย
ลิเดีย
ลิเชีย
ลูเวีย) · รูปลิ่ม(อัคคาเดีย
สุเมเรีย
อีลาไมต์) · ตงปา · มายา · ตันกัท · อี้
(เดิม)
พื้นฐานจากอักษรจีน: อักษรจีน
(ตัวเต็ม · ตัวย่อ) · จื๋อโนม · ฮันจา · น่าซี · จูร์เชน · คันจิ · คีตัน · สือดิบผู้จ่อง

อเมริกากลาง · วินคา

อักษรกึ่งพยางค์
(Semi-syllabaries)

Full
semi-syllabaries: จู้อิน · เซลติเบเรียน · ไอบีเรีย
Redundant
semi-syllabaries: Southwestern
script

อักษรพยางค์
(Syllabaries)

กเปลเล · คะตะกะนะ · แคโรไลน์
· ไซเปรียท · อักษรนดยุกา · นหวู่ซู · มันโยงะนะ · เมนเด · รูปลิ่มเปอร์เซียโบราณ · อักษรโลมา · ไลเนียร์บี · ไว · อฟากา · อี้
(ประยุกต์) · ฮิระงะนะ · Woleaian · Yugtun
อักษรพื้นเมืองในแคนาดา:
อักษรคาร์เรีย · ครี · เชอโรกี · แบล็กฟุต
· อินุกติตุต · โอจิบเว

ดึงข้อมูลจาก "http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2".

หมวดหมู่:
อักษรที่มีรหัส
ISO 15924 | อักษรไทย
| อักษรในตระกูลอักษรพราหมี

เครื่องมือส่วนตัว

ล็อกอิน
/ สร้างบัญชีผู้ใช้

เนมสเปซ

บทความ

อภิปราย

สิ่งที่แตกต่าง

ดู

เนื้อหา

แก้ไข

ประวัติ

การกระทำ

สืบค้น

ป้ายบอกทาง

หน้าหลัก

เหตุการณ์ปัจจุบัน

ถามคำถาม

บทความคัดสรร

บทความคุณภาพ

สุ่มบทความ

มีส่วนร่วม

ศาลาประชาคม

ปรับปรุงล่าสุด

เรียนรู้การใช้งาน

ติดต่อวิกิพีเดีย

บริจาคให้วิกิพีเดีย

วิธีใช้

พิมพ์/ส่งออก

สร้างหนังสือ

ดาวน์โหลดในชื่อ PDF

หน้าสำหรับพิมพ์

เครื่องมือ

หน้าที่ลิงก์มา

ปรับปรุงที่เกี่ยวโยง

อัปโหลด

หน้าพิเศษ

ลิงก์ถาวร

อ้างอิงบทความนี้

ภาษาอื่น

Български

Brezhoneg

Deutsch

English

Español

Suomi

Français

हिन्दी

Magyar

Bahasa Indonesia

Íslenska

Italiano

日本語

한국어

ລາວ

Lietuvių

Bahasa Melayu

Nederlands

‪Norsk (bokmål)‬

Polski

Русский

Slovenčina

Svenska

Тоҷикӣ

Türkçe

吴语

中文

Bân-lâm-gú

粵語

หน้านี้แก้ไขล่าสุดเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2554 เวลา
14:56 น.

อนุญาตให้เผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์
แบบแสดงที่มา-อนุญาตแบบเดียวกัน; เงื่อนไขอื่นอาจใช้ประกอบด้วย โปรดศึกษาเงื่อนไขการใช้งาน
Wikipedia®
เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของมูลนิธิวิกิมีเดีย

ติดต่อเรา

นโยบายความเป็นส่วนตัว

เกี่ยวกับวิกิพีเดีย

ข้อปฏิเสธความรับผิดชอบ