คอร์สฝึกพูดและพัฒนาบุคลิกภาพวาทศาสตร์ผู้นำ

คอร์สฝึกร้องเพลงกำลังรับสมัคร

about
wareeya-แนะนำรศ.วารีญา

Buddhist Psychology and Mental Health

คอร์สให้คำปรึกษาพยากรณ์เปิดบริการแล้ว

แนะนำท่องเว็บดูวิดิโอและฟังเพลงศาสนานานาชาติ

Book On Line1
-ความรู้เกี่ยวกับศาสนายูดาย-Judaism

Buddhist
Psychology-พุทธจิตวิทยา(ต่อจากเมนูหลัก)

Rhetoric For Leadership SHHU 133

Books on Line2-
หนังสือเรื่องอุปมาถ้ำของเพลโตPlato's Allegory of The
Cave

Book on Line-วิถีคิดอย่างผู้นำ

Eastern Philosophy-ปรัชญาตะวันออก

Greek Philosophyปรัชญากรีก

Christian
Philosophy-ปรัชญาศาสนาคริสต์

Western Philosophy1

Philosophy Key Words
ศัพท์ปรัชญาน่ารู้

Western Philosophy 2

Western Philosphy 3

Western Philosophy 4

Existentialism ปรัชญาอัตถิภาวะนิยม

Issues of มนุษย์กับ กาย จิต ความรัก ความดี ความสุข
เสรีภาพ

M.A. Thesis Name Lists Advised by
Assct.Prof.Wareeya-รายการวิทยานิพนธ์ที่รศ.วารีญาให้คำปรึกษา

APPLIED BUDDHIST PSYCHOLOGY

ข้อมูลเกี่ยวกับศูนย์ฝึกทักษะการพูดและพัฒนาบุคลิกภาพวาทศาสตร์ผู้นำ

ใบสมัครลงทะเบียนจองคอร์ส- Registration
Form

Book On Line1
-ความรู้เกี่ยวกับศาสนายูดาย-Judaism

ขอเชิญอ่านและค้นคว้าจากหนังสือBook On Line
ตามทีท่านขอมา

เรื่อง
ความรู้เกี่ยวกับศาสนายูดาย-Judaism

ความรู้เกี่ยวกับศาสนายูดาย-Judaism

โดย วารีญา ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม

[email-masked]

อ้างอิงจาก

เอกสารคำสอน

วารีญา ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม(2546) “ประวัติศาสตร์ศาสนายูดาย ฉบับสังเขป”, วิชาประวัติศาสตร์ศาสนา 2

ศาสนายูดาห์ (สมมน.504)History of
Religion 2 – Judaism (SHHU.504),

หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาศาสนาเปรียบเทียบ,มหาวิทยาลัยมหิดล,

กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ชีวาภิวัฒน์. และเผยแพร่ในhttp://www.wareeya.com

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย ถ้าท่านคัดลอกเพื่อใช้ในด้านต่างๆ
ต้องระบุแหล่งอ้างอิงนี้หรือได้รับอนุญาตจากวารีญา ภวภูตานนท์ ณ
มหาสารคาม –เจ้าของลิขสิทธิ์

สารบัญ

ภาคที่หนึ่ง
ประวัติศาสตร์ศาสนายุคพระคัมภีร์ไบเบิล...............................................1-49

1.1  ชนชาติอิสราเอลกับนวัตกรรมทางศาสนา..........................................1

1.2  ภาษาฮีบรูว์กับศาสนายูดาห์....................................................................26

1.3
ประวัติ
และโครงสร้างของพระคัมภีร์โทราห์...................................36

1.4
โครงสร้างศาสนายูดาห์ในยุคนี้............................................................49

ภาคที่สอง
ศาสนายูดาห์ยุคทัลมุด (ยุครับไบ)

2.1 ประวัติศาสตร์และเหตุการณ์สำคัญต่อเนื่อง

2.2  ประวัติคัมภีร์ทัลมุด

2.3 โครงสร้างของคัมภีร์ทัลมุด

2.4 โครงสร้างหลักความเชื่อทางศาสนาในยุคนี้

ภาคที่สาม
ประวัติศาสนายูดาห์ยุคกลาง

3.1  ประวัติศาสตร์เหตุการณ์สำคัญต่อเนื่อง

3.2  ปรัชญาศาสนายูดาห์ในยุคกลาง

3.3  คาบาลาห์

ภาคที่สี่
ประวัติศาสตร์ศาสนายูดาห์ยุคสมัยใหม่

4.1 ประวัติเหตุการณ์ต่อเนื่อง

4.2  ฮาสคาล่าห์

4.3 การปฏิรูปทางศาสนายูดาห์ในซีกโลกตะวันออก

4.4 ศาสนากับการต่อต้านยิว

4.5 สรุปลักษณะสำคัญทางศาสนาในยุคปัจจุบัน

ภาคที่ห้า
บทส่งท้าย

5.1  ศีลของศาสนายูดาห์

5.2  คริสตศาสนากับศาสนายูดาห์

ภาคผนวก

ภาคผนวก
ก

ภาคผนวก
ข

ภาคผนวก
ค

ภาคผนวก
ง

ดัชนีคำศัพท์

บรรณานุกรม

ภาคที่ 1

1.
ประวัติศาสตร์ศาสนายุคพระคัมภีร์ไบเบิล

1.1  ชนชาติอิสราเอลกับนวัตกรรมทางศาสนา

1.2  ภาษาฮีบรูว์กับศาสนายูดาห์

1.3  ประวัติและโครงสร้างของพระคัมภีร์โทราห์

1.4  โครงสร้างศาสนายูดาห์ในยุคนี้

1.5  ความเข้าใจทางศาสนา

1.5.1  พระเจ้า

1.5.2  มนุษย์

1.5.3  ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้า

1.5.4  ผู้ประกาศพระวจนะกับความเชื่อในยุคสุดท้ายของโลก

1.1  ชนชาติอิสราเอลกับนวัตกรรมทางศาสนา

คำว่า “อิสราเอล”
สันนิษฐานว่าน่าจะมาจากรากศัพท์ภาษาอมอไรท์
(Amorite) โบราณที่ใช้กันในช่วงเวลาประมาณปี
2,000 กคศ. ซึ่งท้ายคำหลัง “ el-เอล” มีความหมายถึง  “God  (พระเจ้า)” ในพระคัมภีร์ไบเบิล
(The Bible)
มีที่ใช้ปรากฎอยู่ในตอนเหตุการณ์ตอนหนึ่งสมัยยาโคบ
(Jacob)

ยาโคบ
เป็นหลานปู่ของท่านอับราฮาม
บรรพบุรุษคนสำคัญของชาวยิว
และเป็นบุตรชายคู่แฝดที่เกิดจากอิสอัค  บุตรชายของอับราฮาม  กับนางเรเบคาห์  (ปฐมกาล
25 : 19) มีพี่ชายคู่แฝดชื่อเอซาว
เป็นบุตรที่พระเจ้าประทานตามคำอธิษฐานของอิสอัค  กำเนิดของบุคคลคู่นี้
พระเจ้าได้ตรัสกับนางเรเบคาห์ว่า (ปฐมกาล
25 : 22)

“ชนสองชาติอยู่ในครรภ์ของเจ้า
และประชาชนสองพวกเกิดจากเจ้า

จะต้องแยกกัน
พวกหนึ่งจะแข็งแรงกว่าอีกพวกหนึ่งพี่จะรับใช้น้อง”

ภายหลังเมื่ออิสอัคใกล้จะถึงแก่กรรม
ได้หลงทำพิธีกล่าวอวยพรมอบอำนาจความเป็นผู้นำตระกูล
และมรดกให้แก่แฝดผู้น้อง คือ ยาโคบ
ตั้งแต่นั้นมาแฝดผู้พี่ก็มีแต่ความเกลียดแค้นชิงชังยาโคบ
เชื้อสายของยาโคบเป็นที่มาของตำนานชาวยิว 12 เผ่า (ดูในปฐมกาล 29:31 – 30:9)

คนฮีบรูว์แต่ละเผ่ายกเว้นเผ่าเลวีต่างมีส่วนแบ่งสืบทอดมรกดความเป็นเจ้าของผืนแผ่นดิน
“ดินแดนแห่งพันธสัญญา – The Promised
Land”
ในช่วงที่ชนชาติอิสราเอลมีชัยชนะเหนือดินแดนนี้
สำหรับเผ่าเลวีทำหน้าที่พระในพิธีกรรมทางศาสนา
จึงได้รับการจัดสรรที่ดินมอบให้จากแต่ละเผ่า  เผ่าของโยเซฟ  และเบนยามิน
ตั้งอยู่กลางที่ราบสูงของคะนาอัน
จึงกลายเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรอิสราเอลในยุคกษัตริย์
(The Hebrew Monarchy) คำว่า “ลูก/บุตรอิสราเอล” ที่บันทึกไว้ตั้งแต่เล่มปฐมกาล

จนกระทั่งถึงสิ้นรัชสมัยกษัตริย์โซโลมอน
หมายถึง  “ชนชาติฮีบรูว์ทั้งชนชาติ”  ต่อมาทอนลงเหลือคำว่า “อิสราเอล”
ดินแดนที่พระเจ้าทรงประทานให้ชาวอิสราเอลเรียกประเทศของตนว่า
“แดนศักดิ์สิทธิ์/แดนพระ
: The Holy
Land” และเรียกตนเองว่า  “ประชากรของพระเจ้า – The Chosen
People”

ชาวยิวมีศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้าพระองค์เดียวมาตั้งแต่ยุคสมัยของท่านอัมราฮาม
(the
Patriarch)  พระเจ้าแห่งชาติที่นำชาวฮีบรูว์ให้ต่อสู้กับชาติต่างๆ
เพื่อช่วงชิงดินแดนในคะนาอัน
ได้รับการเอ่ยถึงด้วยอักขระว่า “YHWH-ยะห์เวห์”

พิธีการถวายตัวต่อพระเจ้าของชาวยิว  มีตำนานกล่าวถึงไว้ในปฐมกาล
(17
: 1-14)  ที่บรรพบุรุษคนสำคัญยุคการปกครองแบบพ่อ  คือ
ท่านอับราฮามได้รับการประทานชื่อจากพระเจ้า (ชื่อเดิม อัมราม) และรับพิธีสุหนัตให้เป็น
สัญญลักษณ์แห่งพันธสัญญาของพระเจ้ากับประชาชนของพระองค์โดยพระเจ้าจะทรงประทานดินแดนคะนาอันที่อุดมสมบูรณ์ให้
ประเพณีนี้เป็นประเพณีทางศาสนาที่สำคัญของเด็กชายชาวยิวที่เกิดมาได้ภายใน
8 วัน
ต้องได้รับการตัดหนังหุ้มปลายองคชาต
ถ้ามิได้ทำพิธีนี้จะต้องถูกตัดออกจากชนชาติและถือว่าได้ละเมิดพันธสัญญากับพระเจ้า

เชื้อสายของท่านอับราฮามได้แตกแยกออกเป็นสายที่สืบสายโลหิตบุตรชายของนางซาราห์
คือ อิสอัค กับสายที่สืบจากบุตรชายของสาวต้นห้องชื่อ  ฮากาห์  นาม  อิชมาเอล
ซึ่งพระเจ้าทรงกล่าวไว้ในตอนนั้นว่า  “ส่วนบุตรชายของทาสหญิงนั้นเราจะกระทำให้เป็นชนชาติหนึ่งด้วย เพราะเขาเป็นพงศ์พันธุ์ของเจ้า”   จึงเป็นตำนานเล่ากันว่า
อิสอัคเป็นเซมิติคส์เชื้อสายเผ่าอิสราเอล    และอิชมาเอล
เป็นเซมิติคส์เชื้อสายเผ่าอาหรับ

นวัตกรรมทางศาสนาพระเจ้าองค์เดียว (Monotheism)
ที่หยั่งรากอย่างแน่นอนในสมัยท่านโมเสส
คนหนุ่มฮีบรูว์เกิดในอิยิปต์  มีเหตุการณ์เล่าไว้ในอพยพ
(EXODUS) ว่า
ชาวยิวได้ย้ายถิ่นเข้าไปทำมาหากินในดินแดนอิยิปต์
มีประชากรหนาแน่นมากขึ้นจนเป็นที่หวั่นเกรงของอาณาจักรอิยิปต์
ฟาโรห์จึงออกคำสั่งให้นางผดุงครรภ์คอยฆ่าเด็กทารกเฉพาะเพศชายชายฮีบรูว์ที่เกิดมาทุกคน
ยกเว้นเด็กหญิงให้ไว้ชีวิตได้
มารดาของท่านโมเสสเป็นสตรีเผ่าเลวีให้กำเนิดบุตรชายหน้าตาน่ารัก  พยายามแอบซ่อนเลี้ยงไว้ได้
3 เดือน
จนซ่อนไม่ได้อีกแล้ว
จึงสานตะกร้าเอาทารกใส่ตะกร้าไปวางไว้ริมแม่น้ำให้พี่สาวทารกคอยแอบดู
พระธิดาฟาโรห์ลงมาสรงน้ำที่ริมแม่น้ำพบเข้า
แม้ทรงทราบว่าเป็นทารกฮีบรูว์แต่ก็ทรงมีพระเมตตาสั่งให้พี่สาวนำไปให้มารดาของทารก

เลี้ยงไว้ให้โตขึ้นโดยประทานราชทรัพย์ให้ไว้  ประทานนามเด็กว่า  โมเสส  แปลว่า  “เพราะเราได้ฉุดขึ้นมาจากน้ำ” (อพยพ
2  :
10)
โมเสสได้รับการเลี้ยงดูในราชสำนักในฐานะราชบุตรบุญธรรม
เมื่อเติบใหญ่ได้พบเห็นความทุกข์ยากของญาติพี่น้องชาวฮีบรูว์
และชาวฮีบรูว์ร่ำร้องให้ปลดแอกความเป็นทาสของชาวอิยิปต์
พระยะโฮวาห์ได้แสดงพระวจะเปิดเผยแก่โมเสสให้นำชาวฮีบรูว์ออกจากอิยิปต์ได้สำเร็จหลังจากข้ามแดนอิยิปต์เข้าสู่ทะเลทรายได้  3  วัน
โมเสสได้รับพระวจนะจากพระเจ้าและประกาศให้ชาวยิวทุกคนกระทำพิธีรับพระบัญญัติเป็นพันธสัญญาที่สำคัญที่สุดครั้งแรกของชนชาติอิสราเอลร่วมกัน
และชาวยิวรับพระยะโฮวาห์เป็นพระเจ้าพระองค์เดียว  เป็นศาสนาประจำชาติ
(The National God)

นวัตกรรมทางการนับถือศาสนาของชาวฮีบรูว์  ประกอบด้วย  การรับศรัทธาในพระเจ้า
พระยะโฮวาห์เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นโนโลก

พันธสัญญาที่เป็นพระบัญญัติ  10  ประการ
จากพระเจ้าที่เป็นเสมือนหนึ่งสัญญาประชาคมระหว่างชาวยิวด้วยกัน  และระหว่างชาวยิวกับพระเจ้า
ได้แก่

สัญญาประชาคมทางศาสนา

พระบัญญัติ
10  ประการ

สัญญาประชาคมระหว่างมนุษย์ :
มนุษย์

(ชาวยิว : ชาวยิว)

พันธสัญญาระหว่างชาวยิวกับพระเจ้า

6.
จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า
เพื่ออายุของเจ้า
จะได้ยืนนานบนแผ่นดินซึ่งพระเจ้าของเจ้าประทานให้แก่เจ้า

7.
อย่าฆ่าคน

8.
อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา

9.  อย่าเป็นพยานเท็จใส่ร้ายเพื่อนบ้าน

10.
อย่าโลภครัวเรือนของเพื่อนบ้านอย่างโลภภรรยาของเพื่อนบ้าน
หรือทาสทาสีของเขา หรือโค ลา ของเขา หรือสิ่งใดๆ
ซึ่งเป็นของเพื่อนบ้าน

1.
อย่ามีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือเรา

2.
อย่าทำรูปเคารพสำหรับตนเป็นรูปสิ่งใดซึ่งมีอยู่
ในฟ้าเบื้องบน หรือบนแผ่นดินเบื้องล่าง
หรือในน้ำใต้แผ่นดิน

3.
อย่ากราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเหล่านี้เพราะเราคือ
พระเจ้าของเจ้า เป็นพระเจ้าที่หวงแหน (Jealousy
God)ให้โทษบิดาตกทอดไปถึงลูกหลานของผู้ที่ชังเราไปจนถึงสามสีชั่วอายุคนแต่เราแสดงความรักและความมั่นคงต่อคนที่รักเรา
และปฏิบัติตามบัญญัติของเราจนถึงพันชั่วอายุคน

4.
อย่าออกพระนามพระเจ้าของเจ้าอย่างไม่สมควร
เพราะผู้ที่ออกพระนามพระองค์อย่างไม่สมควรนั้น  พระเจ้าจะทรงถือว่า
ไม่มีโทษก็หามิได้

5.
จงระลึกถึงวันซะยาโต (ชาบัท)
ถือเป็นวันบริสุทธิ์
จงทำการงานทั้งสิ้นของเจ้าหกวัน
แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นซะบาโตของพระเจ้าของเจ้า
ในวันนั้นอย่าทำการงานใดๆ ไม่ว่าของเจ้าเอง หรือบุตรชาย
บุตรหญิงของเจ้า หรือทาสทาสีของเจ้า หรือสัตว์ใช้งานของเจ้า
หรือแขกที่อาศัยอยู่ในประตูเมืองของเจ้า
เพราะในหกวันพระเจ้าทรงสร้างฟ้าและแผ่นดินทะเลและสรรพสิ่งซึ่งมีอยู่ในที่เหล่านั้นเพราะฉะนั้นพระเจ้าทรงอวยพรวันซะบาโต
และทรงตั้งวันนั้นไว้เป็นวันบริสุทธิ์

จากพระบัญญัติ
10  ประการนี้
มีหลักศาสนาปฏิบัติที่เป็นพิธีกรรมมาจนทุกวันนี้ได้แก่
การถือศีลวันพระที่เรียกว่า  ชาบัท (Shabbath)  แปลว่า หยุดพัก
ถือว่าเป็นวันที่พระเจ้าทรงหยุดพักการสร้างโลก  และมนุษย์เสร็จสิ้นแล้ว
พิธีสักการะพระเจ้าในวันชาบัทนี้ได้รับการประกาศตราเป็นพระบัญญัติอย่างเป็นทางการโดยโมเสส
รับพระวจนะจากพระเจ้ามาประกาศแก่ชาวยิว
พิธีกรรมนี้เป็นสัญลักษณ์หนึ่งทางศาสนาที่จำแนกชาวยิวออกจากผู้ที่ไม่ใช่ยิว
(the Gentile neighbours)   เช่นเดียวกับการสุหนัตเด็กชาย   ชาวยิวใช้ปฏิทินทางจันทรคติ
และนับวันเสาร์เป็นวันเริ่มต้นสัปดาห์

พระบัญญัติทางศาสนาเกี่ยวกับวันพระ (ชาบัท) นี้ เรียก Shabbath Law
ใน Deut.5 : 12- 15 กล่าวไว้ว่าเป็นวันระลึกถึงพระคุณของพระเจ้าในการทรงนำชาวอิสราเอลให้พ้นจากพวกอิยิปต์
วันชาบัทเริ่มต้นจากวันศุกร์บ่าย  จนถึงวันเสาร์บ่าย  ห้ามทำงานกิจกรรมการค้า
ให้เป็นแห่งกิจกรรมทางศาสนาและสรรเสริญของคุณพระเจ้า
นอกจากนี้ยังเป็นแนวปฏิบัติเกี่ยวกับการดำรงชีวิตด้านต่างๆ  ด้วยที่เรียกว่า  ปีแห่งการหยุดพัก  (Sabbactical
Year)
หรือภาษาฮีบรูว์  เรียกว่า“เชมิทาห์”
(Shemittah)
กล่าวคือ ทุกๆ 7 ปี
ให้พักที่ดินทำกิน 1ปี
ให้ปลดปล่อยทาสเป็นอิสระเมื่อครบ 7  ปี  หลังจากถูกซื้อตัวมา
ในพระบัญญัติเล่มเลวีนิติ  25 : 2-7  ได้กำหนดไว้ว่าการหยุดทุก 7 ปี  ใช้ในกรณีการทำการเกษตร  และกำหนดให้การครบรอบ
50 ปี เป็นปีแห่งรัชดา (a Jubilee Year)
ของการปลดปล่อยทาสทุกประเภท

นวัตกรรมทางศาสนาที่กลายมาเป็นแบบฉบับที่ยึดถือปฏิบัติในวิถีชีวิตทุกแง่มุมของชาวอิสราเอลตั้งแต่นั้นมา
ได้แก่
พระบัญญัติทางศาสนาเป็นแม่บทแห่งกฎหมายการปกครองการพิพากษาตุลาการ
และเป็นแม่บทของขนบธรรมเนียมประเพณีประจำชาติอิสราเอล
ดังนั้นการเรียนรู้ทางศาสนาจึงเท่ากับเป็นการเรียนรู้กฎหมายพระบัญญัติ  หรือที่เรียกว่า กฎหมายไบเบิล
(Biblical
Law) ไปในตัว
การศึกษาศาสนาจึงมีความสำคัญมาก

การปฏิวัติหลักศรัทธาในพระเจ้า
ดังที่ได้กล่าวมาแล้วในตอนต้นว่า  ในสมัยพระคัมภีร์นั้น  ชนชาติต่างๆ  นับถือพระเจ้า  เทพเจ้า  วิญญาณ  ปีศาจ
และอำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์หลากหลาย  มีการสร้างรูปเคารพ  สร้างวิหาร  มีพิธีกรรมต่างๆ
กันไปตามแต่หน้าที่และความสามารถเฉพาะองค์ของพระเจ้านั้นๆ

ศาสนาพระยะโฮวาห์
ปราศจากเรื่องราวเทวกำเนิดในไบเบิล
พระยะโฮวาห์ทรงมีบทบาทในฐานะกษัตริย์จอมทัพนำชาวอิสราเอลต่อสู้กับเทพเจ้าของชาติต่างๆ  รอบด้าน
ความเชื่อในพระเจ้าหลายองค์เป็นความเชี่อที่เป็นปฏิปักษ์ต่อพระยะโฮวาห์
พระองค์ทรงเป็นผู้ตัดสินความดี
ความชั่วให้แก่มนุษย์ในสังคม
ถ้ามนุษย์ทำดีจะทรงประทานรางวัล
และถ้าทำชั่วจะทรงลงโทษให้มนุษย์รู้สำนึก
เมื่อสำนึกบาปแล้วสัญญาจะไม่กระทำชั่วอีกจะทรงให้อภัยบาป
ทรงเป็นบ่อเกิดแห่งปัญญาดังผลงานของพระองค์ในปฐมกาล

พระยะโฮวาห์ในพระคัมภีร์ไบเบิลทรงติดต่อเผยพระวจนะต่อมนุษย์โดยตรงผ่านผู้นำของชาวอิสราเอล  ต่อมาจึงทรงเผยพระวจนะ
และเจตจำนงของพระองค์ผ่านความฝัน
ซึ่งต่อมาเป็นรากฐานของความเชื่อในบทบาทของปัญญาจารย์ของชาวอิสราเอล   ปัญญาจารย์มิใช่ตัวแทนของพระเจ้า
แต่เป็นผู้ที่มีญาณพิเศษสามารถสื่อสารจากพระเจ้ามาเผยแพร่พระวจนะแก่ประชาชนของพระองค์
(ชาวอิสราเอล)

ประชาคมทางศาสนาของชาวอิสราเองในพระคัมภีร์ไบเบิลมีรูปแบบการปกครองดังนี้

1.  การปกครองแบบปิตาธิปไตย (แบบพ่อขุน) หรือ The Patriarch
เป็นการปกครองที่มีผู้นำสูงสุดในฐานะ “พ่อขุน” เหนือคนทั้งปวง ได้แก่ อับราฮาม
จากหลักฐานที่แสดงความสำคัญของผู้นำของชนเผ่าอิสราเอลทั้งหมด
สังเกตได้จากการที่พระยะโฮวาห์ทรงติดต่อสื่อสารด้วยอย่างใกล้ชิดโดยตรง

2.  การปกครองโดยคณะผู้วินิจฉัย ในสมัยของโมเสส
เป็นการปกครองด้วยหลักกฎหมายพระบัญญัติด้วยการเลือกบุคคลผู้มีความสามารถในด้านการวินิจฉัยกฎหมาย
(พระบัญญัติ) จากเผ่าต่างๆ
ของชาติอิสราเอล
มาร่วมทำหน้าที่ในการปกครอง

3.  การปกครองโดยกษัตริย์ มี 2 ระยะ
คือ

ระยะแรก
เป็นการปกครองโดยกษัตริย์ผู้ได้รับแต่งตั้งจากผู้นำทางศาสนามีการปกครองที่เป็นปึกแผ่น  สมัยแรกนั้น  ผู้นำทางศาสนาคนสำคัญ  คือ  ซามูเอล (Samuel the
Seer) เป็นผู้เชี่ยวชาญทางพระบัญญัติมากจนได้รับเลือกให้เป็นประธานสูงสุดของคณะผู้วินิจฉัยทั่วประเทศ   เป็นยุคที่ศาสนาและการเมืองมีเอกภาพเดียวกันภายใต้พระบัญญัติของพระยะโฮวาห์
และอาณาจักรอิสราเอลประสบชัยชนะทางการทหารเหนือชนชาติอื่นๆ เช่น
ฟิลลิสทีน (Philistines)

สมัยนั้นการสงครามที่ได้รับชัยชนะเชื่อว่าเป็นเพราะภายใต้การนำของ
องค์จอมทัพ คือ พระยะโฮวาห์
จะสังเกตจากคำที่ใช้หมายถึงพระเจ้าว่า  “พระเจ้าจอมโยธา” (the Lord of  hosts in  Shiloh) ชัยชนะครั้งสำคัญที่ชนชาติอิสราเอลตีเมืองชิโลห์ของพวกฟิลลีสทีนแตกพ่าย
ในครั้งนั้นนักรบคนสำคัญของกองทัพ  คือ  ซอล ( Saul) ได้รับการราชาภิเษกเป็นกษัตริย์องค์แรกของชาวอิสราเอล
แต่ต่อมาพระองค์มีการปฎิบัติทางศาสนาที่ผิดพระบัญญัติจึงเกิดความขัดแย้งทางศาสนา
ซามูเอลจึงถอดกษัตริย์ซอลออกจากตำแหน่ง
และสนับสนุนผู้กล้าหาญอีกท่านหนึ่ง  คือ  ดาวิด (David) ขึ้นเป็นกษัตริย์สืบแทน
ดาวิดเป็นผู้มีชื่อเสียงที่กล้าหาญ
สามารถต่อสู้กับยักษ์ใหญ่โกไลอัท
แห่งฟิลลิสทีนได้ชัยชนะ

กษัตริย์ดาวิดครองราชย์ในช่วงระหว่างปี 1004
– 965  กคศ.
เป็นสมัยที่รุ่งเรืองและแผ่อาณาจักรได้กว้างขวาง
และเป็นกษัตริย์ที่ได้รับยกย่องมากที่สุดทั้งทางด้านการทหารและการศาสนา  พอสิ้นรัชสมัยของพระองค์  โซโลมอน
(Solomon)  ซึ่งเป็นพระโอรสจากมเหสีองค์โปรดของพระองค์ คือ  พระนางบัทชีบา
(Bath
- sheba)
ได้สืบราชบัลลังก์และได้แผ่อาณาจักรออกไปกว้างไกลถึงอียิปต์  และเอเซียน้อย
มีความรุ่งเรืองมั่งคั่ง

โซโลมอน
เป็นกษัตริย์ผู้สร้างพระมหาวิหาร (The
Temple)
ณ นครเยรูซาเล็ม
ให้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่สำคัญ และศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนายูดาห์
สำหรับเป็นที่สักการะบูชา

พระเจ้า  และประดิษฐานพระบัญญัติ
ซึ่งในพระคัมภีร์ไบเบิลใช้คำว่า  “พระนิเวศของพระเจ้า”
ทำให้นครเยรูซาเล็มได้ชื่อว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์
หรือ “The Holy
Land” และเป็นราชธานีของอาณาจักรอิสราเอล
ผู้ทำหน้าที่ดูแลพระมหาวิหาร คือ ชาวอิสราเอลตระกูลลีไวท์ (เลวี) (Levites)]

กษัตริย์โซโลมอนทรงมีชื่อเสียงในผลงานดังกล่าวมาก
แต่ก็ทรงมีข้อบกพร่องที่ถือว่าสำคัญมากข้อหนึ่ง  คือ
ทรงมีชายาเป็นชาวต่างชาติหลายพระองค์  เช่น เจ้าหญิงจากอิยิปต์  และอื่นๆ
นี่นับถือพระเจ้าหลายองค์
มาทำการบูชารูปเคารพต่างๆ  ที่นครเยรูซาเล็ม
ซึ่งทางศาสนาแล้วถือว่าผิดพระบัญญัติอย่างร้ายแรง  ทำให้มีปัญญาจารย์ได้กล่าวคำพยากรณ์ไว้ว่า  จะมีผลให้พระเจ้าทรงพิโรธ
และอาณาจักรจะแตกแยก

กษัตริย์องค์ต่อมาคือ  เรโฮโบม  (Rehoboam)  เป็นโอรสของโซโลมอน ในช่วงนี้
คนอิสราเอลไม่ศรัทธาต่อการปกครองในระบอบกษัตริย์
จึงเกิดสงครามภายใน
ขบถ
หลายครั้ง
ทำให้อาณาจักรแตกแยก
อ่อนแอลง
ทั้งๆที่ต้องทำสงครามกับประเทศรอบๆ
ในที่สุดอาณาจักรอิสราเอลจึงแตกแยกออกเป็น 2 อาณาจักร
ยุคนี้เรียกว่า ยุค 2 อาณาจักร (The Two
Kingdoms) ได้แก่ อาณาจักรยูดาห์ (The
Kingdom of  Judah)  เป็นอาณาจักรใต้
และอาณาจักรอิสราเอล เป็นอาณาจักรเหนือ
โดยมีศูนย์กลางทางศาสนาที่เยรูซาเล็ม

ในสมัยนั้นชาวอิสราเอลบางกลุ่มมีความเชื่อโน้มน้าวไปเป็นการบูชารูปเคารพ  และพระเจ้าหลายองค์  เช่น  มีการทำรูปบูชาวัวทองคำ
เป็นต้น จึงมีคำทำนายของปัญญาจารย์พยากรณ์ว่า
จะเกิดความเสื่อมแก่ประเทศชาติอย่างร้ายแรง การปกครองที่แบ่งแยกเป็น
2
อาณาจักร
และมีสงครามภายในชนชาติเดียวกัน พร้อมๆไปกับการทำสงครามกับชาติอื่นๆ
ในท่ามกลางแสนยานุภาพของมหาอำนาจใหม่ที่เกิดขึ้น คือ
อัสซีเรียทางตอนเหนือ และจักรวรรดิอิยิปต์ทางตอนใต้

ในที่สุด อาณาจักรอิสราเอลจึงถูกอัสซีเรียตีแตก
และผู้นำชาวอิสราเอลตลอดจนชาวยิวทั้งหลายก็ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยและทำให้เผ่าอิสราเอลแตกสลายไป
10
เผ่า ที่เป็นที่มาของเรื่องราว “The Lost Ten
Tribes” และการพลัดถิ่นไปบาบิโลเนียน “Babylonian
Exile”

ในปี 586  กคศ.
กษัตริย์เนบูคัดเนซซาร์  แห่งบาบิโลเนียน
ก็ได้ยาตราทัพมาตีนครเยรูซาเล็ม
และเผาผลาญทำลายพระมหาวิหารขนทรัพย์สมบัติอันมีค่าต่างๆ  ไปจนหมดสิ้น
ประวัติศาสตร์ศาสนาจึงถือว่า
สิ้นสุดยุคพระมหาวิหารที่หนึ่ง
ซึ่งชาวยิวเชื่อว่าเหตุการณ์ร้ายแรงทั้งหลายที่เกิดขึ้นในยุคนี้เป็นเพราะการกระทำผิดพระบัญญัติ
และการไม่เคารพศรัทธาต่อพระเจ้า
ไปเคารพสิ่งอื่นๆนอกชนเผ่าของตนเอง
ความผิดบาปนี้จึงเป็นความผิดบาปของอิสราเอลทั้งชาติ

ชาวยิวสมัยนั้นเชื่อว่า
เป็นพระกรุณาของพระเจ้าที่บันดาลให้จักรวรรดิเปอร์เซีย
ซึ่งเรืองอำนาจขึ้นมาได้ตีอาณาจักรบาบิโลเนียแตกพ่าย  และพระเจ้าไซรัส
(Syrus) แห่งเปอร์เซีย
ได้ทรงช่วยชาวอิสราเอลให้กลับคืนถิ่น
และปฏิสังขรณ์พระมหาวิหารขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
และให้ชาวยิวตั้งชุมชนอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็มได้

แต่การกลับคืนถิ่นครั้งนี้มีอุปสรรคมากเพราะได้มีชาติอื่นๆ
เข้ามาตั้งรกรากอยู่แทนสมัยที่ชาวยิวเสียเอกราชให้แก่บาบิโลเนียน  เช่น  ชาวซามาริตัน (Samaritans)  ที่เข้ามาตั้งรกรากและรับเอารูปแบบความเชื่อทางศาสนา
และวิถีปฏิบัติทางศาสนายูดาห์มาเป็นแบบฉบับรากฐานของวัฒนธรรมของตนเอง
และตั้งวิหารทางศาสนาที่นั่น

ในช่วงนี้ชาวยิวอพยพเข้ามาอยู่ที่นครเยรูซาเล็มอีกครั้งนั้น  มีผู้นำชื่อ  เอสรา (Ezra)  ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากกษัตริย์เปร์เซียให้เป็นข้าหลวงใหญ่ปกครองชาวยิวที่นครเยรูซาเล็ม
เอสรา
เป็นผู้รวบรวมพระบัญญัติ
กฎหมาย
และฟื้นฟูการปกครองโดยคณะผู้พิพากษา (Sanhadrines)  ยุคนี้ถือว่าเข้าสู่ยุคพระมหาวิหารที่สอง
ถือว่าได้กลับคืนสู่ถิ่นฐานของชาวยิวอีกครั้ง
แม้จะไม่รุ่งเรืองเป็นเอกราชเต็มที่เหมือนในยุคกษัตริย์ก็ตามแต่ที่สำคัญที่สุดคือ
ได้กลับคืนสู่มหานครอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า
และมีพระมหาวิหารเป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่สำคัญที่สุด

ในสมัยของเอสราเป็นผู้ดูแลชาวยิวในนครเยรูซาเล็ม
ชาวยิวที่อยู่มาก่อนได้กระทำผิดพระบัญญัติของชาติ  เช่น
ไปแต่งงานกับคนต่างชาติจึงเรียกร้องให้แก้ปัญหานี้ทำให้ชนชาติอื่นที่อยู่ในเยรูซาเล็มรู้สึกเป็นการดูหมิ่น
และเกิดความเป็นปฏิปักษ์กับชาวยิว
เอสราได้พยายามให้มีการสร้างกำแพงกั้นระหว่างชาวยิวกับคนต่างชาติในนครเยรูซาเล็ม
ข่าวนี้ได้ไปถึงราชสำนักเปอร์เซีย
จึงให้มีการเปลี่ยนแปลงผู้ดูแลใหม่ชื่อ  เนเฮมีอาห์ (Nehemieh)     ให้มาช่วยระงับความขัดแย้ง และสร้างกำแพงกั้นได้สำเร็จ
สำหรับประเพณีสำคัญทางศาสนาที่เกิดขึ้นในยุคมหาวิหารที่สองนี้
ได้แก่   การอ่านพระคัมภีร์โทราห์ในท่ามกลางมวลชนชาวยิวทั้งหมดในวันขึ้นปีใหม่
เพื่อให้ชาวยิวตระหนักถึงการดำเนินชีวิตตามหลักพระบัญญัติ

พิธีกรรมทางศาสนาที่เป็นแบบแผนเกิดขึ้นในยุคนี้ได้แก่
การอ่านพระคัมภีร์ในเล่มของปัญญาจารย์เอชเธอร์
(Esther)  ในวันแรกของเทศกาลปูรีม หรือพิธีการถือศีลอดอาหาร
และชาวยิวที่ไม่ได้อพยพเข้ามาอยู่ในนครเยรูซาเล็มก็ได้ยึดถือหลักการปกครองตนเองโดยใช้หลักพระบัญญัติของพระเจ้า
(Theocracy; riled by the Law of  God) โดยมีโทราห์เป็นธรรมนูญแห่งการปกครองวิถีชีวิต  หลักจริยธรรม
กฎหมายแพ่งและอาญาหลักศาสนาของประชาคมชาวยิว

1.3
ประวัติและโครงสร้างพระคัมภีร์โทราห์
(ไบเบิล)

ศาสนาใหญ่ๆ
ทุกศาสนาจะมีคัมภีร์สำคัญ
หรือหนังสือสำคัญทางศาสนาที่บันทึกประวัติศาสตร์  ศาสนา  คำสอนต่างๆ  ไว้เพื่อสักการะบูชา
และศึกษาสืบต่อพระศาสดา เช่น ศาสนาฮีบรูว์  มีคัมภีร์พระเวท  อุปนิษัท  และมหาภารตะ  พุทธศาสนามีพระไตรปิฎก
ศาสนาขงจื้อมีคัมภีร์ทั้งหก
ศาสนาเต๋ามีคีมภีร์เต๋าเตอชิง
ข้อที่น่าสังเกตคือ
คัมภีร์ทางศาสนาที่กล่าวมานั้นมิได้มีการเน้นการศึกษา  การอ่าน  การเขียน
ถ่ายทอดสืบต่อกันในหมู่ศาสนิกชนโดยถ้วนหน้า
มีที่ศึกษากันเฉพาะผู้สนใจ  ศรัทธาในวงจำกัด
และจะพบว่ามีศาสนิกชนิกชนอีกเป็นจำนวนมากที่ไม่สามารถอ่านพระคัมภีร์ทางศาสนาเหล่านั้นได้อย่างเข้าใจแตกฉาน
สิ่งที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์จึงมีบทบาทกระทบต่อความนึกคิด
และข้อปฏิบัติในหลักศรัทธาค่อนข้างน้อย  เช่น
พุทธสาสนิกชนในประเทศไทยจำนวนไม่น้อยที่ยังไม่เคยแม้แต่เปิดอ่านพระไตรปิฎกฉบับแปลเป็นภาษาไทย
การศึกษาทางพุทธศาสนาของพุทธศาสนิกชนเหล่านั้นจึงได้รับมาจากแหล่งการตีความ  การอธิบายทางปาก
และจากข้อเขียนที่อ้างอิงพระไตรปิฎกมาอีกทอดหนึ่ง  หรืออีกหลายๆ
ทอด

สำหรับในศาสนิกชนอีกซีกโลกหนึ่ง  ได้แก่  ศาสนายูดาห์  คริสต์ศาสนา และศาสนาอิสลาม
การศึกษาพระคัมภีร์ทางศาสนาถือเป็นหน้าที่สำคัญ
และเป็นรากฐานการศึกษาทางศาสนาที่ทุกคนที่เป็นศาสนิกชนจะต้องให้เวลาในชีวิตประจำวันศึกษาและทบทวนนำมาใช้เป็นวิถีการดำเนินชีวิตของตน

พระคัมภีร์ไบเบิลภาษาฮีบรูว์
เป็นหลักเสาเอกของศาสนายูดาห์  ส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์
เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป  ในนามว่า
พระคริสตธรรมคัมภีร์
ภาคพันธสัญญาเดิม (The
Old Testament) ของชาวคริสต์
พระคัมภีร์นี้มีลักษณเป็นหนังสือม้วนเข้าหากันเชื่อว่ามีอายุการจารึกมานับพันปี  โทราห์เป็นพระคัมภีร์
5 เล่มแรก
ของพระคัมภีร์ไบเบิล ต่อมาขยายออกไปเป็นเล่มปัญญาจารย์  และรวมลิขิต (The
Writings)  ต่อมามีการศึกษาอธิบายความเพิ่มเติมเป็นพระวจนบัญญัติ
(Oral Law)  มีอรรถกถาขยายความเพิ่มเติมเป็นมิชนะห์ (Mishnah) อรรถกถาย่อยเกมาราห์(The Gemarah)
มิดรัชห์ (Midrash)  และวิสัชนากถา
(The Responsa)
ที่อธิบายพระบัญญัติปลีกย่อยต่างๆ
ที่เป็นผลงานทางปรัชญาศาสนาอย่างลึกซึ้ง
และยังขยายออกไปเป็นรหัสยศาสตร์โซฮาร์ (Zohar) ของศาสนายูดาห์ในสมัยใหม่

พระคัมภีร์ไบเบิลภาษาฮีบรูว์ถือเป็นวรรณกรรมแห่งชาติของชาวอิสราเอลในศาสนาเชื่อว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า
และในทางประวัติศาสตร์เชื่อว่า
มีผู้เขียนและบรรณาธิกรณ์จำนวนมากมายหลายคณะบุคคล
ในเล่มจะประกอบด้วยประวัติศาสตร์เรื่องเล่า  วรรณกรรมเชิงวรรณศิลป์  บทละคร  พระบัญญัติ  กฎหมาย
และปรัชญา

ข้อสังเกตความแตกต่างระหว่างพระคัมภีร์ไบเบิลของชาวยิว
กับพระคัมภีร์ไบเบิลของชาวของชาวคริสต์คาธอลิค
กับชาวคริสต์นิกายโปรแตสแตนท์
อยู่ที่การจัดหมวดหมู่และจำนวนเล่ม
ชาวคริสต์เรียกพระคัมภีร์ไบเบิลว่า พระคริสตธรรม  ภาคพันธสัญญาเดิม
สำหรับพระคัมภีร์ไบเบิลคาธอลิค(The Catholic Bible) มีหนังสืออีก 12 เล่ม ของเอกสาร
Apocrypha รวมอยู่ด้วย

พระคัมภีร์ไบเบิลฮีบรูว์ของชาวยิว
แบ่งออกเป็น 3 ภาค
รวมเป็นหนังสือทั้งหมด 24 เล่ม

ภาคที่หนึ่งเรียก
โทราห์ (The Torah) แปลว่า the Law ในภาษาอังกฤษ ได้แก่  หนังสือ 5 เล่ม ของท่านโมเสส (The Pentateuch)  ซึ่งศรัทธาทางศาสนาเชื่อว่าท่านโมเสสบันทึกจากการรับพระวจนะของพระยะโฮวาห์ประกอบด้วย

เล่มที่ 1 ปฐมกาล(Genesis) หรือภาษาฮีบรูว์ เรียกจากคำขึ้นต้นว่า “เบเรชีท
(Bereshit = In
the Beginning)” เป็นบันทึกเหตุการณ์ตั้งแต่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างโลกและมนุษย์
จนถึงมรณกรรม
ของโยเซฟ

เล่มที่  2  อพยพ
(Exodus)  หรือภาษาฮีบรูว์เรียกจากคำขึ้นต้นว่า “
เชโมท (Shemot = Names)” กล่าวถึงลำดับพงศ์พันธุ์ของชาวอิสราเอลตั้งแต่เหตุการณ์ทุกข์ยากในอิยิปต์จนถึงหตุการณ์ที่พระยโฮวาห์ทรงนำท่านโมเสสให้สามารถอพยพชาวอิสราเอลออกจากอิยิปต์มาสู่คาบสมุทรซีนายได้  และรับพระบัญญัติ 10
ประการ

เล่มที่ 3 เลวีนิติ(Leviticus) หรือภาษาฮีบรูว์เรียกจากคำขึ้นต้นว่า “ วายิคระห์
(Vayikrah = and He called)” กล่าวถึงบัญญัติเกี่ยวกับการประกอบพิธีสักการะบูชาพระเจ้า
เป็นการทบทวนพระบัญญัติที่พระเจ้าทรงบัญญัติไว้กับท่านโมเสส
สำหรับคนอิสราเอลบนภูเขาซีนาย

เล่มที่  4
กันดารวิถี (Numbers) หรือภาษาฮีบรูว์เรียกจากคำขึ้นต้นว่า “บามิดบาร์
(Bamidbar = in the Wilderness)”
กล่าวถึงการสำรวจสำมะโนประชากรชาวอิสราเอลทุกเผ่าที่อพยพมาจากอียิปต์
การเข้ามาอยู่ในดินแดนคะนาอันที่พระเจ้าทรงประทานให้
การจัดสรรที่ดินให้แก่เผ่าต่างๆ
และพระบัญญัติมรดก

เล่มที่ 5 เฉลยธรรมบัญญัติ (Deuteronomy)
หรือภาษาฮีบูว์เริ่มต้นจากคำว่า “ด’วารีม (D’varim = Words)” กล่าวถึง โมเสส
กล่าวทบทวนพระสัญญาของพระเจ้าแก่ชาวอิสราเอลที่โฮเรม
จนถึงมรณกรรมของท่านโมเสส

ภาคที่  2  ได้แก่
ปัญญาจารย์ (The
Prophets) ประกอบด้วยหนังสือ 4 เล่ม ได้แก่

หนังสือ “โยชูวา” (Joshua) เป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์และศาสนาในช่วงที่ชนเผ่าอิสราเอลเตรียมบุกเข้ายึดครองดินแดนคะนาอัน
มีชัยชนะตีเมืองเยรีโค และชิโลห์
ภายใต้การนำของโยชูวาผู้ที่โมเสสได้แต่งตั้งให้เป็นผู้นำคนอิสราเอลก่อนมรณกรรมของท่านโมเสส
จนถึงมรณกรรมของโยชูวา
ภายหลังที่ชนชาติอิสราเอลยึดครองดินแดนคะนาอันที่พระเจ้าทรงประทานให้ตามพันธสัญญากับท่านโมเสสที่ซีนาย

หนังสือ  “ผู้วินิจฉัย”
(Judges)  เป็นบันทึกเหตุการณ์เมื่อชนเผ่าต่างๆ  เข้ามายึดครองคะนาอัน
และกล่าวถึงบทบาทของคณะผู้วินิจฉัยที่พระเจ้าทรงแต่งตั้งขึ้นเพื่อทำหน้าที่ดูแลปกครองชาวอิสราเอลเผ่าต่างๆ  ให้รักษาพระบัญญัติ
ในสมัยนี้ชาวอิสราเอลได้ชัยชนะเหนือชาติต่างๆ  อีกหลายชาติในคะนาอัน
แล้วกลับไปรับนับถือพระเจ้าของชาติที่ตนเข้าไปยึดครอง  เอาใจออกห่างจากพระเจ้า
และไม่ยึดมั่นอยู่ในพันธสัญญาพระบัญญัติของพระเจ้าทำให้พระเจ้าทรงพิโรธกล่าวถึงวีรบุรุษแซมสัน
ซึ่งพระเจ้าทรงประทานมาให้คนอิสราเอลต่อสู้กับพวกชาติฟิลลิสทีนส์
(Philestines)
จนกระทั่งได้รับชัยชนะ

หนังสือ “ซามูเอล 1 และ
2” (Samuel I,II)
เป็นบันทึกเกี่ยวกับผู้นำทางศาสนา  และชนชาติอิสราเอลคนสำคัญ
ชื่อ ซามูเอล (Samuel the Seer) ซึ่งเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงประทานมาให้แก่ชาวอิสราเอล
ซามูเอลเป็นธรรมาจารย์ผู้ทรงความรู้
และความเชี่ยวชาญทางด้านกฎหมายพระบัญญัติมากจนได้รับเลือกให้เป็นประธานสูงสุดของคณะผู้วินิจฉัยของคนอิสราเอลทุกเผ่า
เป็นผู้ที่ทำพิธีแต่งตั้งกษัตริย์องค์แรกของประวัติศาสตร์ชนชาติอิสราเอล  คือ  กษัตริย์ซอล
ในฐานะที่เป็นนักรบที่มีฝีมือสูงส่ง  กล้าหาญ
เป็นช่วงที่ชนชาติอิสราเอลต้องทำสงครามกับประเทศเพื่อนบ้านอยู่ตลอดเวลา
ต่อมาซอลได้กระทำผิดพระบัญญัติในการทำสงครามกับพวกอามาเลข
แล้วนำเอาปศุสัตว์ของพวกอามาเลคมาเป็นเครื่องสังเวยสัตว์บูชา  แด่พระยะโฮวาห์ที่เมืองกิลลาล
(ซามูเอล 15:4-25) ซามูเอลจึงสั่งถอดถอนจากตำแหน่งราชาของคนอิสราเอล
ซึ่งในทางการเมืองมิได้สามารถปฏิบัติได้เช่นนั้น
ในทางการเมืองแล้วซอลยังคงเป็นกษัตริย์ต่อไป

ในขณะเดียวกันมีบันทึกไว้ว่า         พระเจ้าทรงตรัสกับซามูเอลว่าทรงถอดซอลออกจากการเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลแล้ว
และทรงเตรียมกษัตริย์องค์หนึ่งไว้สำหรับคนอิสราเอลแล้ว  คือ  ดาวิด
ซึ่งต่อมาได้เป็นวีรบุรุษผู้พิชิตโกไลอัท  แห่งฟิลลิสทีนส์ได้
จนกิตติศัพท์เลื่องลือท่วมท้นเกียรติคุณของกษัตริย์ซอลถึงกับทรงสั่งให้ตามล่าชีวิตดาวิด
ต่อมาดาวิดได้ไว้ชีวิตของซอล
และปรับความเข้าใจกันได้จึงร่วมช่วยกันรบฟันกับชาติฟิลลิสทีนส์
จนกระทั่งกษัตริย์ซาอูล
และราชโอรสทั้งสามพระองค์สิ้นพระชนม์ในสนามรบ
ดาวิดจึงได้รับแต่งตั้งเป็นกษัตริย์สืบแทน
กษัตริย์ดาวิดทรงนำหีบพันธสัญญามาสู่กรุงเยรูซาเล็ม
ทรงทำพันธสัญญากับพระเจ้า
และโอรสของดาวิดจะเป็นผู้สร้างนิเวศเพื่อสักการะพระยะโฮวาห์
ทรงขยายพระราชอาณาจักรได้ชัยชนะเหนือดินแดนคะนาอัน  ทรงพบกับพระนางบัทชีบา
อับซาโลมก่อการกบฎต่อดาวิด
และการสำรวจสำมะโนประชากรคนอิสราเอล  และยูดาห์

หนังสือ “พงศ์กษัตริย์”  ฉบับที่หนึ่ง
และฉบับที่สอง
(Kings I,II) ลำดับเหตุการณ์สมัยที่กษัตริย์ดาวิดจะสิ้นพระชนม์แล้วทรงแต่งตั้งราชโอรสโซโลมอนขึ้นครองราชย์
รัชสมัยของกษัตริย์โซโลมอนทรงสร้างพระมหาวิหารที่หนึ่งเป็นพระนิเวศของพระเจ้า  ในปีที่  480  หลังจากที่ชนอิสราเอลออกมาจากแผ่นดินอิยิปต์ (พงศ์กษัตริย์ 6 : 8) เป็นสมัยที่อิสราเอลมั่งคั่งร่ำรวยมากที่สุด
กล่าวถึงเหตุการณ์สมัยของกษัตริย์โซโลมอนที่ทรงมีข้อที่น่าตำหนิที่ทรงรักหญิงต่างด้าวหลายคน  และได้หันไปรับนับถือศาสนา
ตามมเหสีต่างด้าวนั้น
ไม่เคร่งครัดในพระบัญญัติต่อพระเจ้า
พระเจ้าจึงทรงให้เกิดปฏิปักษ์  กบฎ  ต่อสู้กับโซโลมอน
เป็นระยะที่อาณาจักรเริ่มแตกแยก
และมีความคิดแย้งกันภายในประเทศ
จนกระทั่งถึงการสวรรคตของโซโลมอน
อิสราเอลก่อการกบฎไม่ยอมอยู่ภายใต้การปกครองของกษัตริย์เรโหโมอัม  โอรสของกษัตริย์โซโลมอน
เรโฮโบอัมทรงทำผิดบัญญัติด้วยการแต่งตั้งปุโรหิตผู้ดูแลพระมหาวิหาร
พระนิเวศของพระเจ้าที่ที่เยรูซาเล็มจากบุคคลผู้มิได้เป็นคนจากตระกูลเลวีตามที่บัญญัติไว้  จึงมีปัญญาจารย์
มากล่าวตักเตือน (1 พงศ์กษัตริย์  13 : 1-33)  รัชกาลนี้จึงมีสงครามภายในแย่งชิงอำนาจอยู่เสมอระหว่างเรโฮโบอัม
กับเยเรโบอัม อาณาจักรอิสราเอลมีกษัตริย์สืบต่ออีกหลายรัชกาล
ในช่วงหลังเป็นการปกครองแบบ 2 อาณาจักร
คือ อาณาจักรอิสราเอล
กับอาณาจักรยูดาห์
สิ้นสุดบันทึกทางประวัติศาสตร์ลงในรัชกาลของเยโฮยาคิม
เมื่อกองทัพส่วนหนึ่งของกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์
แห่งบาบิโลเนียยกทัพขึ้นมา  อาณาจักรอิสราเอล  และกษัตริย์เยโฮยาดีน
และบรรดาเจ้านายต่างถูกจับไปเป็นเชลยที่บาบิโลเนีย  ทรัพย์สินต่างๆ
ในพระมหาวิหารถูกขนย้ายไปบาบิโลเนีย
และพระมหาวิหารถูกเผาทำลายอีกครั้งด้วยการยกทัพมาของเนบูคัดเนลชาร์และคนยูดาห์ถูกจับไปเป็นเชลย
พวกอิสราเอลที่เหลือต้องพลัดพรากกระจัดกระจายหลบหนีไปอิยิปต์สำหรับกษัตริย์เยโฮยาคิน
ที่ถูกกวาดต้อนไปบาบิโลเนียนั้น
ต่อมาได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากกษัตริย์เอวิลเมโรดักแห่งบาบิโลเนีย
โปรดปล่อยให้พ้นจากเรือนจำ
และได้รับการเลี้ยงดูอย่างสมพระเกียรติ

ปัญญาจารย์ (The Prophets) จำแนกเป็นปัญญาจารย์รุ่นก่อน (The Prophetae
Priores)  3  ท่าน  ได้แก่  Isaiah (อิสยาห์)
Jeremiah (เยเรมีห์)  และ
Ezekiel (เอเสเคียล)  และปัญญาจารย์รุ่นหลัง มี 12 ท่าน ได้แก่
โฮเชยา(Hosea)
นาฮูม(Nahum)   โยเอล(Joel)
ฮะบากุ(Habakkuk) อาโมส(Amos)
เศฟันยาห์(Zephaniah)  โอบาดีย์(Obadiah)  ฮักกัย(Haggai)
โยนาห์(Jonah)  เศคาริยาห์(Zechariah)  มีคาห์(Micah)
และ
มาลาคี(Malachi)

หนังสือชุดปัญญาจารย์
เป็นคำประกาศของผู้เผยพระวจนะ
คำทำนายเกี่ยวกับชนชาติอิสราเอล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  ในเล่มอิสยาห์
ได้กล่าวทำนายชะตากรรมของ  ยูดาห์และเยรูซาเล็ม
ซึ่งในสมัยนั้นคนอิสราเอลได้กระทำผิดต่อพระบัญญัติต่อพระเจ้า  ซึ่งอิสยาห์ใช้คำกล่าวว่า
“ประชาชนชาติที่บาปหนา”
พระเจ้าทรงพิโรธและลงโทษให้แผ่นดินของชาวอิสราเอลถูกต่างด้าวทำลาย
อิสยาห์เผยพระวจนะว่า
พระเจ้าทรงเรียกร้องให้คนอิสราเอลกลับใจจากความบาป
แม้จะมาบูชาพระเจ้าด้วยสิ่งของเครื่องสักการะต่างๆที่ดีและมีค่าก็ไม่ยิ่งใหญ่เท่ากับการปฏิบัติบูชาด้วยการชำระกาย
ชำระใจให้บริสุทธิ์จากการกระทำความชั่วเลิกกระทำชั่ว  ฝึกกระทำดี  แสวงหาความยุติธรรม  ไม่กดขี่ข่มเหงผู้อื่น
ให้ความเมตตาแก่เด็กกำพร้า  และสตรีหม้าย
ขอให้ชาวอิสราเอลหันกลับมาใช้ความดีต่อต้านความบาป
ถ้าเชื่อฟังพระเจ้าก็จะได้อยู่ดีกินดีบนผืนแผ่นดินนี้
แต่ถ้ากบฏต่อพระเจ้าก็จะเป็นเหยื่อของคมดาบ
ชาวศิโยน(Zionist)จะได้รับการไถ่ด้วยความยุติธรรม
พระเจ้าจะทรงวินิจฉัยในหมู่ประชาชาติต่างๆ
ในวันที่พระเจ้าทรงตัดสินเพื่อชนชาติทั้งหลาย
วันนี้ประชาชาติทั้งหลายจะไม่ทำสงครามกันอีกโลกจะมีแต่ความสันติ
พระเจ้าจะทรงพิพากษายูดาห์  และเยรูซาเล็ม  เพราะกบฎต่อพระเจ้า
คำประกาศความวิบัติของคนอธรรม

ข้อความของอิสยาห์ได้รับการนำไปกล่าวอ้างอิงมากที่สุดในบรรดาคำกล่าวของปัญญาจารย์  ในพระคริสตธรรม
ภาคพันธสัญญาใหม่

ภาคที่ 3 ของพระคัมภีร์ฮีบรูว์  เป็นข้อเขียนต่างๆ
(Writings) หรือ Hagiographa  ประกอบด้วยหนังสือบันทึกประวัติศาสตร์
ของเอสรากับเนเฮมีอาห์พงศาวดาร 1,2 (Cronicles I and II)
หนังสือของปัญญาจารย์ดาเนียล  เรื่องเล่าของรูธ  และเอชเธอร์  วรรณกรรมเชิงปัญญา 2
เล่ม ได้แก่
สุภาษิต (Proverbs)   เรื่องของโยบ (Job)  และ
Ecclesiates
รวมทั้งเพลงคร่ำครวญ (Lamentations)    บทกวี (Paslms)
และเพลงสดุดี (The Song of
Songs)

โทราห์ได้รับการประกาศเป็นพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์  ในราวศตวรรษที่  5  ก่อนคริสตกาล
หรือในช่วง
444  ปี
กคศ.
หรือในช่วง 400 – 420  กคศ.
และประกาศยุติภาคสุดท้ายของพิธีกรรมประกาศ
เป็นพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์  ในช่วงปี  9  กคศ.
ภายหลังมหาวิหารที่ 2  ถูกทำลาย
หรือสมัยบาบิโลเนียนเอกไซล
ซึ่งเมื่อสิ้นสุดการสถาปนาพระคัมภีร์ไบเบิลแล้ว  หนังสืออื่นๆ
จะไม่ได้รับการยอมรับให้เข้ารวมอยู่ในพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์อย่างเด็ดขาดซึ่งมีอยู่หลายเล่ม  เช่น  The Books of  the  Apocrypha (the  hidden)  ซึ่งรับไบ
ได้ปฏิเสธไม่ให้รวมอยู่ในไบเบิล

ภาษาฮีบรูว์
แต่มีผู้นำไปบรรจุไว้ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ที่แปลจากภาษากรีก  ในพระคัมภีร์ไบเบิลฉบับวัลเกต
ของโรมันคาธอลิค
ซึ่งต่อมามาร์ติน ลูเธอร์ (Martin
Luther)  วิเคราะห์แล้วมีข้อเสนอว่าควรแยกออกไปจากพระคริสตธรรมคัมภีร์
เพราะไม่ใช่พระวจนะ  (the Revealed
Words)  แต่เป็น “ผลงานทางวรรณกรรมที่น่าอ่าน”
ดังนั้นพระคริสตธรรมคัมภีร์ของคาธอลิคกับของโปรแตสแตนท์จึงต่างกันด้วยเหตุผลดังกล่าว

คุณค่าของพระคัมภีร์ไบเบิล
ในแง่มุมมองหลากหลายได้แก่

1.
ไบเบิลในฐานะเอกสารทางประวัติศาสตร์  ในบรรดาพระคัมภีร์  24  เล่ม  มีจำนวน 9 เล่ม
ที่เป็นประวัติศาสตร์
ได้แก่
ปฐมกาล  อพยพ  นัมเบอร์ โยชัว  คณะผู้วินิจฉัย  ชามูเอล  พงศ์กษัตริย์เอสรา
เนเฮมิอาห์
และพงศาวดารเป็นเรื่องราวตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ของชนชาติยิวเป็นต้นมา  จนถึงยุคบาบิโลเนียนเอ็กไซล
นอกจากนี้ยังทำให้ได้ทราบถึงประวัติความเป็นไปของชาติต่างๆ  และอารยธรรมต่างๆ
ในยุคที่ผ่านมาด้วย

2.
ไบเบิลในฐานะหลักบัญญัติแห่งกฎหมาย
รากฐานความสัมพันธ์ระหว่างชาวยิว  กับพระเจ้า  คือ  พระบัญญัติ
ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างผู้มอบกฎหมาย  (The  Law - Giver) กับผู้ปฏิบัติตามกฎหมาย (The Law-follower)  ซึ่งพระบัญญัตินิยมไว้เป็นลายลักษณ์อักษรใน
Deuteronomy
เลวีนิติ
และ
Exodus
ตราไว้เป็นกฎหมายในการปกครอง

กฎศาสนาและหลักศีลธรรมที่จำแนกคนยิวออกจากผู้ไม่ใช่ยิว(the
Gentiles)  หรือผู้ที่พระเจ้าทรงเลือก(the Chosen People) แห่งชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือก (the Election of  Israel)  พระบัญญัติ
10  ประการ
เป็นบทใหญ่ของธรรมนูญการปกครอง

มีเรื่องเล่ากันใน มิดรัช (Midrash)*
ซึ่งเป็นอรรถาธิบายเกี่ยวกับพระบัญญัติว่า
ก่อนที่พระเจ้าจะมอบโทราห์ให้แก่ชาวอิสราเอล
พระเจ้าได้ทรงเข้าพบและถามทุกชาติ ทุกเผ่าพันธุ์ในตอนนั้นว่า
“จะยอมรับโทราห์หรือไม่?”

พระเจ้าได้ไปหาลูกๆ
ของเอซาว (Esau)  ถามว่าจะยอมรับโทราห์หรือไม่ ?  คนเหล่านั้นถามพระองค์ว่า  โทราห์เขียนไว้ว่าอย่างไรบ้าง
?   พระเจ้าตอบว่า
“เจ้าจะต้องไม่ฆ่า”  ลูกๆ
ของเอซาวตอบว่า
“บิดาของเราเอซาวขอถวายสรรเสริญพระเจ้าด้วยวาจาแต่เราอยู่ได้ด้วยดาบ
ดังนั้นเราจึงไม่ขอยอมรับโทราห์”

พระเจ้าไปพบลูกๆ ของล็อท
(Lot)  ถามคำถามเดียวกัน
พระเจ้าตอบว่า

“เจ้าจะต้องไม่ประพฤติผิดทางกาม”  เขาเหล่านั้นตอบว่า
“เพราะด้วยการประพฤติผิดทางกามเราจึงได้เกิดมา
ดังนั้นเราไม่ขอยอมรับโทราห์”

พระเจ้าไปพบกับลูกๆ ของอิชมาเอล (Ishmael)
ถามคำถามเดียวกันนั้น คนเหล่านั้นถามพระเจ้าว่า
“โทราห์เขียนไว้อย่างไร ?”  พระเจ้าตอบว่า
“เจ้าต้องไม่ลักขโมย”  เขาก็ตอบว่า
“บิดาของพวกเราสัญญาแล้วว่ามือของเขาจะต่อต้านกับทุกๆ คน
เราจึงไม่ขอยอมรับโทราห์”

พระเจ้าจึงไปพบกับชาติอื่นๆ
ทุกชาติก็ตอบปฏิเสธไม่ยอมรับโทราห์  แล้วยังกล่าวว่า
“เราไม่อาจละทิ้งกฎของบรรพบุรุษของเราได้
ดังนั้นเราจึงไม่ต้องการรับโทราห์ของท่าน”

เมื่อได้ยินดังนั้น  พระเจ้าจึงไปหาอิสราเอล  แล้วถามว่า “จะยอมรับโทราห์หรือไม่
สิบสามข้า”
เขาตอบว่า
“พระบัญญัติทั้งหมด  พระองค์ทรงกล่าวไว้
และเราจะน้อมรับเชื่อฟังและปฏิบัติตาม”

พระบัญญัติ 10
ประการได้มีการขยายหลักกฎหมายพระบัญญัติแตกออกเป็นพระบัญญัติ  613  ประการ ที่
ท่านรับไบซิมไล (Rabbi
Simlai)  อธิบายว่า
“พระบัญญัติทั้ง 613 ข้อนี้
พระเจ้าทรงเผยพระวจนะแก่โมเสส
มีข้อห้าม 365 ประการ
ซึ่งเป็นจำนวนเท่ากับวันในปีทางดาราศาสตร์  อีก 248 ประการ เท่ากับจำนวนของกระดูก และชิ้นส่วนต่างๆ
ของอวัยวะในร่างกายมนุษย์”  พระบัญญัติทั้ง
613 ประการนี้
เป็นธรรมนูญแห่งการปกครองของชนชาติที่เป็นประชาคมทางศาสนาของชาวยิว
แม้ว่าจะไปอยู่ภายใต้การปกครองของชนชาติอื่นๆ
ก็ตาม

1.4  สรุปโครงสร้างทางศาสนา
และความเชื่อในยุคนี้

1.4.1  ความเชื่อในพระเจ้าองค์เดียว ผู้ทรงสร้างโลก  แผ่นดิน
สรรพสิ่ง และมนุษย์

1.4.2  พระบัญญัติ 10 ประการ
ที่ทรงเปิดเผยพระวจนะแก่โมเสส
เป็นแม่บทแห่งกฎหมายทั้งปวงของชนชาติอิสราเอล  และเป็นพันธสัญญาระหว่างคนอิสราเอลกับพระเจ้า

1.4.3  พันธสัญญาที่พระเจ้าทรงมีต่อชาวอิสราเอล  คือ  ดินแดนคะนาอัน
ซึ่งเรียกว่า
ดินแดนแห่งพันธสัญญา (the Promised  Land)  ที่ทรงมอบให้แก่ประชาชนของพระเจ้า  ที่พระเจ้าทรงเลือก
(the Chosen People)
ซึ่งมีความแตกต่างจากประชาชนชาติอื่นๆ
โดยการรับพระบัญญัติจากพระเจ้า  การเข้าพิธีสุหนัต  โดยเรียกชนชาติอื่นว่า  พวกนอกศาสนา
(the Gentiles)

1.4.4
พระวจนะของพระเจ้าได้ทรงเปิดเผยผ่านบุคคลสำคัญ  เช่น  ท่านโมเสส
และผ่านทางปัญญาจารย์
หรือผู้เผยพระวจนะ (the Prophets)  และธรรมาจารย์
(the  Seer)  เช่น ซามูเอล
(Samuel)  มายังประชาชนของพระองค์

1.4.5 พระมหาวิหาร (พระนิเวศของพระเจ้า) หรือ The Temple เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับทำพิธีถวายสักการบูชาพระเจ้า ณ
กรุงเยรูซาเล็ม ทำให้เรียกดินแดนนี้ว่า the
Holy
Land
ต่อมาภายหลังมหาวิหารถูกทำลายไปแล้ว
จึงเกิดสถานที่พบปะศึกษาทางศาสนาขึ้น เรียกว่า ธรรมศาลา
(Synagogue)

ดังนั้น  ศรัทธาในพระเจ้าองค์เดียวในสากลโลก
คือ พระยะโฮวาห์
และการศึกษาและปฏิบัติตามพระบัญญัติในพระคัมภีร์โทราห์
เป็นโครงสร้างที่สำคัญที่สุดทางศาสนาในยุคนี้

ภาคสอง

ศาสนายูดาห์ยุคทัลมุด (ยุครับไบ)

2.1
ประวัติศาสตร์และเหตุการณ์สำคัญต่อเนื่อง

วิวัฒนาการทางศาสนาในยุคนี้เริ่มมาตั้งแต่สมัยบิโลเนียนเอกไซล์แล้ว  และค่อยๆ
ก่อตัวขึ้นตามลำดับในช่วงระยะเวลาไม่กี่ร้อยปีต่อมา
ศาสนายูดาห์ในสมัยนั้นได้รับแนวคิดใหม่ๆ
และต้องเผชิญกับปัญหาต่าง ๆ
มากมาย
ซึ่งทำให้ต้องมีการปรับตัวตามสถานการณ์นับแต่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมันตะวันออก-  ไบเซ็นทีน
จนกระทั่งจักรวรรดิอาหรับ

สืบเนื่องมาจากสมัยที่ชาวยิวได้ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยที่บาบิโลเนีย
ไม่มีมหาวิหารเป็นศูนย์กลางทางศาสนาอีก  จึงเกิดวิวัฒนาการของ  "ธรรมศาลา" (Synagogue) ขึ้นในแต่ละชุมนุมชนชาวยิว
เป็นศูนย์กลางคล้ายศาลาประชาคมของชาวยิว
ในการทำพิธีสำคัญทางศาสนา  ทางประเพณี
และต่อมากลายเป็นสถาบันทางศาสนศึกษา
และการพิพากษาคดีความต่างๆ
ของชาวยิวในต่างแดน

ธรรมศาลาได้กลายเป็นสถาบันสำคัญของประชาคมชาวยิวแทนมหาวิหารที่ล่มจสลายไปแล้ว
ธรรมศาลาเป็นศูนย์กลางการศึกษาพระคัมภีร์โทราห์และถือเป็นรัฐธรรมนูญของประชาคมชาวยิว
แต่เพื่อให้เหมาะสมสอดคล้องกับยุคสมัยและถิ่นที่ใช้อาศัยอยู่
จึงต้องมีการตีความในการใช้กฎหมายโทราห์
โดยผู้เชี่ยวชาญทางกฎหมายพระคัมภีร์  ที่เรียกว่า  "the  Great  Synod" หรือต่อมาเรียกว่า
"ha-Knesset ha-Gedolah"  ปัจจุบัน  เรียกว่า  "the  Knesset – คะเนเซ็ท"
หรือรัฐสภาแห่งชาติอิสราเอล

ในการศึกษาตีความเรื่องราวในพระคัมภีร์
ทำให้เกิดระบบการศึกษาศาสนาแบบใหม่
เกิดหนังสือทางศาสนาที่เรียกว่า  คัมภีร์ทัลมุด
ซึ่งอธิบายโดยผู้เชี่ยวชาญทางพระบัญญัติ  ที่เรียกว่า รับไบ
ในยุคนี้จึงเรียกตามหนังสือสำคัญทางศาสนา คือ คัมภีร์ทัลมุด หรือ  Talmudic
Period   หรือ
เรียกตามบุคลากรทางศาสนา   คือ   ยุครับไบ   หรือ   Rabbinic
Period
ซึ่งก็หมายถึงยุคเดียวกันนี้เอง

ศาสนายูดาห์ในยุคทัลมุด  หรือยุครับไบ
ได้ผ่านการปกครองของมหาอำนาจหลายอาณาจักร
ตั้งแต่ภายใต้การปกครองของพวกกรีกเฮเลน
จนกระทั่งต่อมาจักรวรรดิโรมัน
ประชาคมชาวยิวได้รับอิสระในการปกครองตนเอง  โดยต้องส่งส่วยอากร  และเครื่องบรรณาการไปให้แก่ผู้ปกครอง  ในนครเยรูซาเล็ม  ซึ่งเป็นเมืองศาสนา  มีพระอภิมุขเป็นผู้ปกครอง
(The High Priest) โดยขึ้นตรงกับอาณาจักรที่มาครอบครอง
ทำให้ชุมชนยิวเองก็ได้รับอิทธิพลแบบแผนประเพณี ภาษา
และชีวิตทางสังคมแบบกรีกมาใช้ปะปนกัน

ในยุคกรีกเฮเลนครอบครอง
กรีกพยายามที่จะครอบงำเปลี่ยนความเชื่อและวิถีชีวิตของคนในประเทศราชของจักรวรรดิให้เป็นแบบกรีก
เพื่อให้เกิดความเป็นเอกภาพเดียวกัน
มีการสร้างยิมเนเซียมบูชาพระเจ้าของกรีก  ในกรุงเยรูซาเล็ม
เป็นการบังคับให้ให้คนยิวรับนับถือศาสนาพระเจ้าหลายองค์ของกรีก
เป็นต้น

จึงเกิดกลุ่มชาวยิวที่เคร่งครัดศาสนาได้พยายามรักษาแบบแผนเดิมไว้เรียกว่า  กลุ่มฮาชีอดีนส์
(Hasideans)
หรือผู้ศรัทธา (the Pietist)  ข้อห้ามของผู้ปกครองกรีกเฮเลนในยุคนั้น  เช่น
ห้ามชาวยิวทำพิธีทางศาสนา  ห้ามหยุดวันพระ (ชาบัท ) ห้ามทำพิธีสุหนัต  ถ้าใครทำมีโทษถึงตาย
บังคับให้คนยิวเข้าพิธีบวงสรวงเทพเจ้าของกรีก
บังคับให้ชาวยิวกินอาหารต้องห้ามตามพระบัญญัติ  เช่น  เนื้อสุกร
สถานที่ตั้งของมหาวิหารถูกเปลี่ยนเป็น  Olympian  Zeus  ที่แข่งกีฬาโอลิมปิคบูชาเทพเจ้า

ปรากฏว่า
ทำให้คนยิวจำนวนมากยอมตายเพื่อรักษาหลักศรัทธาทางศาสนา  ที่เรียกว่า  “การพลีชีพเพื่อศาสนา –martyrdom”
พร้อมๆ ไปกับเกิดหลักศรัทธาทางศาสนา และชาตินิยมเกี่ยวกับ
“ผู้มาช่วยไถ่บาปให้ชนชาติยิว
(messianic faith)” ว่าในยุคท้ายจะมีผู้มาช่วยชาวยิวให้พ้นจากทุกข์
คนชั่วร้าย อาณาจักรที่ชั่วร้ายจะถูกทำลายไป
และศรัทธาในวันสุดท้ายของโลกที่กำลังจะมาถึง
ในช่วงนี้ได้เกิดกลุ่มชาวยิวที่ก่อการกบถเพื่อเอกราชของชาติยิวขึ้นหลายครั้ง
ครั้งสำคัญคือ กบถฮัสโมเนียน (Hasmonean Revolution)

เหตุการณ์ต่อสู้ในปี
164  กคศ.
ทำให้เกิดประเพณีสำคัญทางศาสนาของชาวยิว  คือ พิธีรำลึกฮานุกกาห์
(Hanukkah) มีการจุดเทียน  8  วัน  ตั้งแต่วันที่  25  เดือน  คิชเล็ฟ  (ธันวาคม) ถึงปลายเดือนนั้น
ในอดีตเป็นวันที่วีรบุรุษของฮัสโมเนียน ชื่อจูดาห์แมคคาบี
(Judah the Maccabee) จับอาวุธนำผู้คนบุกเข้ามหาวิหารทำการปลดแอก
และชำระมลทินจากศาสนานอกรีต  ต่อมาตระกูลฮัสโมเนีย
ได้เข้าเป็นภาคีกับจักรวรรดิ์โรมัน
และได้รับการสถาปนาให้เป็นกษัตริย์ปกครอง  จูเดีย  และดินแดนของชาวอิสราเอล  เรียกว่าราชวงศ์
ฮัสโมเนียน

ส่วนกลุ่มของยิวที่เคร่งศาสนาที่เรียกตนเองว่า  ยิว  ฮาซีดีน  ได้วิวัฒนาการมาเป็น  กลุ่มฟาริซี  (Pharisees)  แปลว่า  ผู้แยกออกมา (the  Separatist) มีการตีความพระบัญญัติโทราห์ออกไปจนกลายเป็นแบบอย่างของการตีความพระคัมภีร์
(Scriptural text) ซึ่งมีทั้งอรรถกถามิชนะห์  และทัลมุด
ซึ่งก่อตั้งเป็นรากฐานของศาสนายูดาห์ยุครับไบ

กลุ่มนี้ได้ยืนยันหลักความเชื่อว่า  ความรู้ทางศาสนา
ไม่ใช่เป็นอภิสิทธิ์เฉพาะพระเท่านั้นที่จะอนุรักษ์สมาชิกภาพไว้เฉพาะกลุ่มชนของตนเอง
แต่พยายามที่ทำให้ศาสนายูดาห์แพร่หลาย  ลดพิธีกรรมต่างๆ  ในมหาวิหารลงไป  ทำให้แนวคิดของกลุ่มฟาริซี
ถูกต่อต้านจากกลุ่ม
ซาดูซี (Sadducees)
ซึ่งเป็นกลุ่มพระ
และขุนนางพระที่สืบเชื้อสายมาจากพระชั้นสูง  หรือซาดู๊ก
(Zaddok)  ในพระคัมภีร์ที่ยืนยันว่า   พิธีสำคัญทางศาสนาต้องกระทำที่มหาวิหาร
และได้แย้งเรื่องการตีความพระคัมภีร์
ตลอดจนต่อต้านความเชื่อทางไสยศาสตร์ของพวกฟาริซี
ว่าไม่ได้มาจากรากฐานของบัญญัติของโมเสส  ปฏิเสธคำสอนที่กล่าวถึง
การฟื้นคืนชีพของคนที่ตายไปแล้ว (the
Ressurrection of the body) อมตะของวิญญาณ  และแฝงความเชื่อเรื่องเทพบุตร
- นางฟ้า วิญญาณต่างๆ
ที่มาเข้าสิ่งร่างกายมนุษย์ได้
จากความขัดแย้งกันทางความเข้าใจทางศาสนานี้เอง
ทำให้เกิดผลกระทบต่อกษัตริย์ตระกูลพระ
ดังนั้นต่อมาพวกฟาริชีจึงถูกเนรเทศออกจากเยรูซาเล็ม  อย่างไรก็ตาม  ความสำคัญของฟาริซี
คือ
การพัฒนาความเชื่อทางศาสนา
และกลายเป็นรากฐานของศาสนายูดาห์อีกหลายศตวรรษต่อมา

ในระหว่างนั้น
ยังมีนิกายทางศาสนายูดาห์เกิดขึ้นอีกมากมาย  เช่น  นิกายเอสซีน (Essenes)
ที่แยกตัวออกไปปฏิบัติธรรมตามป่า หุบผา และทะเลทราย
โดดเดี่ยวออกไปอย่างนักพรต (The Sages)แต่นิกายนี้ก็ไม่ได้มีอายุยืนนาน

ปี 63 กคศ.  ปอมเปย์  (Pompey)  นายพลแห่งจักรวรรดิ์โรมัน ได้เข้ามาปกครองดินแดนแถบปาเลสไตน์
และสิ้นสุดยุคของราชวงศ์ฮัสโมเนียน ที่มีอิสระในการปกครองตนเองมากกว่า
80 ปี
จากนั้นมาอาณาจักรยูเดียจึงยุบกลายเป็นจังหวัดหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน

ต่อมาภายหลังจูเลียส์
ซีซาร์
มีชัยชนะเหนือปอมเปย์
ในปี
48  กคศ.
ได้แต่ตั้งแอนทิเพเทอร์
(Antipater) เชื้อสายอินดูเมียน
(Indumean ชาวโรมันที่เข้ารีตเป็นยิว)
ให้เป็นผู้ปกครองดินแดนปาเลสไตน์ มีอำนาจและทธิพลมาก
มีบุตรชายหลายคน ที่รู้จักกันโด่งดัง คือ กษัตริย์เฮรอด (Herod)
เจ้าผู้ครองแคว้นกาลีลี (the
Galilee)
และต่อมาโรมันได้แต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์ครองดินแดนยูเดีย
มีอาณาจักรกว้างขวาง
และดำรงตำแหน่งเป็นอุปราชแห่งมณฑลของจักรวรรดิ์โรมัน

ชาวยิวส่วนใหญ่ในสมัยนั้นไม่ยอมรับเฮรอด
แม้ว่ากษัตริย์เฮรอดจะแต่งงานกับสตรีราชวงศ์ฮัสโมเนียนก็ตาม
และแสดงความจงรักภักดีกับศาสนายูดาห์ด้วยการสร้างมหาวิหารใหม่ตามแบบฉบับที่เอสรากล่าวไว้ในคำประกาศพยากรณ์ในพระคัมภีร์ก็ตาม  เฮรอดสิ้นพระชนม์ในปีที่  ค.ศ. 4

นับแต่นั้นมาชาวยิวก็สิ้นอิสรภาพในการปกครองตนเอง
ผู้ปกครองชาวโรมันในยุคต่อมาปกครองชาวยิวอย่างเข้มงวดมีการเก็บภาษี  เป็นพิเศษจากชาติอื่นๆ  ในช่วงนี้จึงเกิดกบถ
และการต่อต้านโรมันที่รุนแรงเกิดขึ้นเนืองๆ

ในปี
ค.ศ. 30 เยซูแห่งนาซาเร็ธ   นักสอนศาสนาชาวยิว
ได้ถูกตรึงไม้กางเขน
เพราะถูกกล่าวหาว่าอุปโลกน์ตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์ของชาวยิว

ในปี
ค.ศ. 66-ผู้ดูแลพระมหาวิหารได้ปฏิเสธการส่งบรรณาการให้แก่จักรวรรดิ์โรมัน
กองทัพโรมันจึงเข้ามาทำลายมหาวิหารจนหมดสิ้น

แม้ว่ามหาวิหารแห่งเยรูซาเล็ม
และชุมชนทางศาสนายูดาห์จะถูกกองทัพโรมันทำลายไป
แต่วิถีชีวิตแบบยูดาห์ยังคงได้รับการรักษาไว้ไม่ถูกทำลายไปในคราวนั้นด้วย
จากผลงานของกลุ่มฟาริซีในช่วงนั้น
มีกบถชาวยิวครั้งใหญ่โดยผู้นำชื่อ  Bar  KoKhba  ต่อต้านจักรวรรดิ์โรมัน (ค.ศ. 132 - 135)
แต่ถูกปราบปรามได้  และชาวยิวถูกจับเป็นทาส
จากนั้นจักรวรรดิ์โรมันได้มีนโยบายให้คนชาติอื่นๆ
เข้ามาอยู่ปะปนในนครเยรูซาเล็ม
ผลจากการขับไล่ชาวยิวออกจากเยรูซาเล็ม
ทำให้ชาวยิวทีได้กระจัดกระจายหนีภัยไปตั้งชุมชนยิวในดินแดนต่างๆ  เรียกว่าไดแอสโพร่า  (Diaspora)
ที่เข้มแข็ง
เช่น
ที่บาบิโลเนีย
และที่กาลิลี
ในช่วงนั้นมีผู้เชี่ยวชาญพระบัญญัติทางศาสนาที่สำคัญ คือ  รับไบ  อคิวะส์  (Rabbi Akivas) รับไบ - ยูดาห์  หะ - นาซี
(Judah  ha -
Nasi) ได้เน้นให้มีชุมชนยิวที่ได้รักษาเอกลักษณ์แห่งศาสนาและวัฒนธรรมของตนเองไว้ให้ถูกต้อง

ชาวยิวได้อพยพไปอยู่ในถิ่นต่างๆ  เช่น  อิยิปต์  กรีก  สเปน  ฝรั่งเศส  เอเชียน้อย  คาบสมุทรอาหรับ
ศาสนายูดาห์ได้ย้ายศูนย์กลางจากเยรูซาเล็มไปที่บาบิโลเนียน
โดยถือว่าชาวยิวทุกคนสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์ดาวิด

ในปี ค.ศ.
212  รับไบ
Abba
Arikha  ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังในนามของรับไบแห่งชาติอิสราเอล  (Erez  Israel) ได้ตั้งสถาบันการศึกษาทางศาสนายูดาห์ที่ทรงอิทธิพลต่อประชาคมยิว
สถาบันรับไบทำหน้าที่ในการอธิบายและตีความการใช้กฎหมายพระคัมภีร์โดยคณะรับไบ
(Rabbinites) คำอธิบายและตีความปากเปล่าของรับไบนี้ได้มีการบันทึกรวมเล่มเอาไว้  ประกอบด้วยข้อวินิจฉัย  ข้อตัดสินพิพากษา  บันทึกเหตุการณ์  กฎหมายต่างๆ
พิธีกรรมที่ใช้หลักบัญญัติในพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นหลัก
เกิดเป็นหนังสือรวมกลุ่มทางศาสนา  เรียกว่าทัลมุด  (Talmud) ซึ่งมี 2 กระแสความที่เป็นที่ยอมรับกัน   คือ  บาบิโลเนียนทัลมุล   (Babylonion
Talmud)  ซึ่งรวมไว้ตั้งแต่ คริสตวรรษที่  5    และในส่วนของ Erez Israel Version   เรียกว่า
Jerusalem
Talmud  หรือ ทัลมุดปาเลสไตน์   (Palestinian
Talmud)  ในช่วงคริสตวรรษที่
9 - 10
สถาบันรับไบเป็นปึกแผ่น พร้อมๆ
ไปกับการก่อตัวของศาสนาอิสลาม
ที่ได้รับแรงบันดาลใจในการตีความพระบัญญัติในไบเบิลอย่างเป็นระบบที่แตกฉานลึกซึ้ง

2.2
ประวัติคัมภีร์ทัลมุด

ถ้าอุปมาพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นเสมือนหัวใจของศาสนายูดาห์
พระคัมภีร์ทัสมุดก็เปรียบเสมือนเป็นเส้นโลหิตทั้งหลายที่มาหล่อเลี้ยงร่างกายองค์ประกอบทุกส่วนของศาสนายูดาห์ทั้งหมดไว้ให้เจริญชีวิต
วิวัฒนาให้แก่ประชาคมชาวยิวในระยะต่อๆ
มาหลายยุคหลายสมัยเป็นเวลากว่าพันห้าร้อยปี

สถาบัน  "ธรรมศาลา" (the
institution of
the Synagogue)
ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ในครั้งบาบิโลเนียนเอกไซล์
ซึ่งความหมายในภาษาฮีบรูว์  "เบท  ทะ  คะเนเซท"  (Beth Ha Keneseth)  แปลว่า  สถานที่ประชุม  (House  of  Assembly)  เป็นศูนย์รวมของชาวยิวที่พลัดถิ่นเพื่อมาประชุมกันอ่าน
และศึกษาพระคัมภีร์ไบเบิล

ธรรมศาลาได้กลายเป็นเป็นสถานที่ประชุมสวดมนตร์
และทำพิธีทางศาสนาที่เคารพศรัทธา
กระตุ้นให้เกิดการตื่นตัวในการศึกษาภาษฮีบรูว์
ผู้ทรงคุณวุฒิทางภาษาฮีบรูว์จึงกลายเป็นครูผู้เชี่ยวชาญ
ครูที่ทำหน้าที่อ่านพระคัมภีร์  เรียกว่า  "โซเฟรีม"
(Sopherim, scribes) ต่อมาได้มีบทบาทกว้างออกไปเป็นครูผู้ให้ความรู้
ความเข้าใจในโทราห์แก่ประชาชน ครูคนสำคัญในรุ่นแรกๆ นั้น ได้แก่  เอสร่า (Ezra) ซึ่งเชี่ยวชาญในการอ่านโทราห์ของโมเสส
ครูผู้รู้พระคัมภีร์โทราห์ เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า โซเฟร
(Sopher an expert)

ท่าน เอสร่า ได้อธิบายว่า
โทราห์เป็นคู่มือแห่งการดำเนินชีวิต  กระบวนการแสวงหาความรู้
และความเข้าใจในโทราห์อย่างลึกซึ้ง  ทั้งนิรนัยและการตีความ
นำไปสู่ระบบการตีความที่ปรากฏรวบรวมไว้ในวรรณกรรมของรับไบที่เรียกว่า  มิดรัช (Midrash)
โดยเริ่มต้นจากการยกประโยคสำคัญในไบเบิลขึ้นมาตั้งเป็นสัจจพจน์เพื่ออธิบายกฎการปฏิบัติให้เหมาะสมสอดคล้องับพระพัญญัติและชีวิต

พระคัมภีร์ทัลมุด  เป็นวรรณกรรมจากพระวจนะ  (the Oral Law) พระคัมภีร์ทัลมุด
ประกอบด้วยหนังสือ
2  เล่ม  คือ  ส่วนที่เป็นมิชนะห์
(Mishna)  และส่วนที่เป็น
เกมาราห์ (Gemarah)

มิชนะห์ (Mishna) มาจากคำฮีบรูว์
"โชนะห์" (Shonah)  แปลว่า  การซ้ำ  (repetition) หมายถึงการศึกษาโดยวิธีการซ้ำ
แต่เดิมมีประเพณีการศึกษาศาสนาด้วยการท่องจำพระบัญญัติ  มีที่เรียกว่า  "พระวจนะบัญญัติ" (the Oral Law) ต่อมาท่านรับไบจูดาห์ หะนาซี
(Judah
the Prince) ได้รวบรวมและบรรณาธิการ
เป็นลายลักษณ์อักษรขึ้นไว้ใช้ศึกษา

เกมาราห์
มีอยู่
2  กระแสความ
คือ
ปาเลสตีเนีย
กับ
บาบิโลเนียน
ซึ่งเป็นบันทึกข้อวินิจฉัย  และข้อโต้แย้งของมิชนะห์  โดยรับไนต่างสำนักศึกษา
นักพรตและผู้รู้ทางพระบัญญัติอื่น
ๆ

มิชนะห์ของท่านจูดาห์ หะนาซี
และเกมาราห์ของผู้รู้ทางปาเลสไตน์  ทำให้เกิดทัลมุด
เยรูซัลมี
หรือ
the
Jerusalem Talmud
ซึ่งรู้จักอีกชื่อว่า   the  Palestinian  Talmud  มิชนะห์ของ
ท่านจูดาห์
หะนาซี
บวกกับเกมาราห์ของผู้รู้ทางบาบิโลเนียน     ทำให้เกิดขึ้นเป็น  ทัลมุด  บับบลี  (Talmud  Babli)   หรือ
the Babylonian
Talmud

ความพยายามในการศึกษาค้นคว้าทางศาสนาของผู้รู้ใน  ปาเลสไตน์
มีอุปสรรคขัดขวางหลายครั้งหลายคราว  ด้วยการถูกเนรเทศบ้าง  ถูกปราบปรามบ้าง
เพราะสภาพบ้านเมืองไม่สงบสุข
ไม่มีความเป็นปึกแผ่นมั่นคง
เป็นระยะหลายร้อยปีหลังจากจบสิ้นสงครามโรมันครั้งที่  2  ในปี  ค.ศ. 135

จวบจนกระทั่งในปลาย คริสตวรรษที่  4  ในท่ามกลางสภาพที่สิ้นหวังระส่ำระสาย
ผลงานการเรียบเรียงข้อวินิจฉัยทางศาสนาจึงสำเร็จสมบูรณ์ในปีค.ศ.400 ส่วนผู้รู้ทางกลุ่มบาลิโลเนียน
แม้จะได้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมทางสังคมที่ค่อนข้างสงบสุขและมีอิสระมากกว่า
แต่คัมภีร์บาบิโลเนียนทัลมุดสำเร็จบริบูรณ์ในปี  ค.ศ. 500
หรือหนึ่งศตวรรษภายหลังคัมภีร์ทีสมุด  ปาเลสไตน์
ในช่วงระยะเวลาแห่งการเรียบเรียงคัมภีร์ทัสมุด

ภายหลังเป็นเวลาอีกห้าร้อยปีที่
บาบิโลเนียกลายเป็นเยรูซาเล็มใหม่
ศูนย์กลางของศาสนายูดาห์และชาวยิวทั่วโลก
ดังนั้นผลงานคัมภีร์ทัลมุดแห่งบาบิโลเนียน
จึงเป็นงานเด่นที่สุดที่เมื่อมีการกล่าวอ้างอิงถึงทัลมุด  ย่อมหมายถึง  บาบิโลเนียนทัลมุด
และถ้าอ้างอิงถึงทัลมุดปาเลสไตน์
จะต้องระบุชื่อปาเลสไตน์กำกับไว้เสมอ

ตามธรรมเนียมความเชื่อของชาวยิวนั้นกล่าวว่า  โมเสสได้รับพระบัญญัติ  2  อย่างที่ยอดเขาซีนาย คือ โทราห์ที่เป็นฉบับลายลักษณ์อักษร  และโทราห์ที่เป็นพระวจนะ
(the Oral Law)ดังนั้นทัลมุดจึงเป็นวรรณกรรมที่รับสืบทอดมาจากพระวนจะด้วย
เนื่องจากมีรากฐานมาจากโทราห์

ถ้าจะนับเวลาการสืบทอดพระบัญญัติพระวจนะจากสมัยของโมเสสมาจนถึงยุครับไบ
ก็นับเป็นเวลาร่วมพันกว่าปี
ในระยะที่สังคมอิสราเอลปกครองโดยคณะผู้วินิจฉัยยุคกษัตริย์  ยุคสองอาณาจักร
พระวจนะบัญญัติไม่มีความสำคัญเท่าพระบัญญัติลายลักษณ์อักษร
พอต่อมาในยุคบาบิโลเนียนเอกไซล์  จึงได้มีความสำคัญ
และได้ศึกษาขึ้นมาโดยหลักศาสนาประชาคมยิวเป็นสังคมที่ปกครองตนเองโดยใช้พระบัญญัติ

แต่การที่ต้องตกอยู่ภายใต้การปกครองของคนต่างชาติ  ต่างศาสนา
ทำให้ต้องอยู่ภายใต้กฎหมายต่างด้าวด้วย
จึงจำเป็นต้องหันมาอธิบายนิยามพระบัญญัติทางศาสนายูดาห์
กับหลักกฎหมายปกครองแบบอื่นให้ชัดเจนขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายหลังที่พระบัญญัติโทราห์ได้ตราเป็นลายลักษณ์อักษรอย่างบริบูรณ์แล้ว  ย่อมเปลี่ยนแปลงไม่ได้
ทำให้ชาวยิวต่อต้านกฎหมายอื่นๆ
ที่มนุษย์บัญญัติขึ้นไม่ยอมรับกฎหมายบ้านเมืองที่ตราขึ้นมาใช้ในสังคมต่างด้าว
เพราะยึดถือพระบัญญัติลายลักษณ์อักษร
ดังนั้นจึงถึงวาระที่จำเป็นในทางปฏิบัติทั้งในทางวิถีปฏิบัติทางศาสนา
และทางโลกที่จะต้องปรับตัวให้สอดคล้องกัน

ตัวอย่างเช่น
ชาวยิวในประชาคมปาเลสไตน์รวมตัวกันอยู่เป็นปึกแผ่น
จำเป็นต้องมีการตีความในพระบัญญัติข้อห้ามการทำงานในวันชาบัท  ในกฎหมายโมเสส  (Mosais Law)  ระบุว่างาน
3  ชนิด
ที่ห้ามทำในวันชาบัทเท่านั้น  ได้แก่  ห้ามก่อกองไฟในสถานที่
ให้ทุกคนหยุดพักอยู่ในสถานที่ของตนเอง
และห้ามทุกคนออกนอกสถานที่  ก็ได้มีการตีความคำว่า  "งาน"
กับคำว่า "สถานที่"    ข้อห้ามการทำงานของชาบัทไม่จำกัดเฉพาะงาน   3  ชนิดที่กล่าวมา
และไม่ใช่เฉพาะ "สถานที่"  ที่พักอาศัยเท่านั้น
และทำให้เกิดการขยายความเกี่ยวกับความหมายของ "การใช้แรงงาน" ที่เป็นมลทินในวันชาบัท
พัฒนาขึ้นเป็นงานทั้งหมด
39  ชนิด  ที่ห้ามทำในวันพระ

ในไบเบิลอ้างถึงการโอนกรรมสิทธิ์สังหาริมทรัพย์  เช่น  กล่าวไว้ว่า
ถ้าบุคคลใดขายที่อยู่อาศัย  (บ้าน)
ของเขาในบริเวณกำแพงเมือง
เขาก็จะสามารถมีสิทธิอยู่อาศัยในบ้านนั้นได้อีก 1
ปีหลังจากที่ได้ขายไปแล้ว (Leviticus 25 : 29) ถ้าเช่นนั้นการขายจะเป็นผลได้อย่างไร ?  การขายจะเป็นผลถูกต้องตามกฎหมายเมื่อไร ?  อะไรที่ใช้เป็นเครื่องมือในการโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สมบัติ  เป็นต้น
การตีความจะตอบคำถามและระบุรายละเอียดในการวินิจฉัยไว้อย่างละเอียดสอดคล้องกับสภาพการณ์ของชีวิต

คณะสมัชญาใหญ่ธรรมศาลา
(the Grest Synagogue) จะทำหน้าที่ในการวินิจฉัยปัญหาทางกฎหมายที่จะใช้ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  ภายในชุมชนของตน
ซึ่งต่อมาอำนาจหน้าที่นั้นได้โอนไปสภาตุลาการ  หรือซันเฮดริน  (Sanhedrin)  ในยุคจักรวรรดิ
เฮเลนิก ประกอบด้วย
2  สภา คือ
สภาสูง
ซึ่งเป็นผู้แทนพระแห่งมหาวิหาร  และผู้ปกครอง  กับสภาล่าง  ซึ่งเป็นผู้แทนของราษฎร
แต่ละฝ่ายต่างก็เป็นพลังสำคัญทั้งทางศาสนาและการเมือง  สภาสูง
เป็นสภาของพระชั้นสูงอภิมุขแห่งซาดูซีส์  และสภาล่าง  ได้แก่  ฝ่ายฟาริซีส์
ฝ่ายซาดูซีส์เป็นผู้ที่เคร่งครัดในพระบัญญัติ  โทราห์  และปฏิเสธการตีความใดๆ  ในพระวจนะบัญญัติ  ส่วนฟารีซีส์
ยืนกรานถึงเหตุผลที่จะต้องมีการพัฒนาพระวจนะบัญญัติ  (the Oral
Law)

คณะซาดูซีส์เป็นพรรคฝ่ายชาตินิยมราชาธิปไตย
หรือพรรคแห่งมหาวิหารนครเยรูซาเล็ม
ได้ถูกปราบปรามโดยจักรวรรดิ์โรมัน
ทำให้หมดสิ้นอำนาจในมหาวิหารในราชสำนักและความมั่งคั่งร่ำรวยไปในปี  ค.ศ. 70
ในขณะที่คณะฟาริซีส์
มีฐานอำนาจอยู่ที่ธรรมศาลาที่มีกระจัดกระจายไปทั่วดินแดน
ซาดูซีส์จึงสูญหายไปและฟารีซีส์ยังคงสืบต่อพระศาสนาได้  ในระยะเวลาต่อ ๆ  มา  ผู้นำคนสำคัญของฟาริซีส์  คือ  ท่านฮิลเลล  (the Great Hillel)
และสานุศิษย์ของท่านคนสำคัญ คือ โยคานอน เบน ซัคไก
(Jochanon ben Zakkai)
ได้มีบทบาทสำคัญในการรวบรวมผู้รู้ทางศาสนายูดาห์  ในอาณาจักรยูดาห์
มาตั้งเป็นสถาบันการศึกษาศาสนาที่หมู่บ้านเจบเนย์
(Jabneh)

สถาบันแห่งนี้จึงมีบทบาทในการพัฒนาพระบัญญัติศาสนายูดาห์ให้ประยุกต์ใช้ได้อย่างเหมาะสมสอดคล้องกับวิถีชีวิตในสภาพแวดล้อมใหม่ของชาวยิว
ซึ่งเป็นชีวิตที่ไม่มีอธิปไตยของตนเอง  ไม่มีกษัตริย์ปกครอง
และไม่มีผืนแผ่นดินเอกราชของตนเอง
สถาบันแห่งนี้ได้ทำการรวบรวมและจัดหมวดหมู่พระบัญญัติ  กฎหมาย  ข้อบังคับต่างๆ
ทั้งที่เป็นกฎหมายบ้านเมืองบทคำสอนทางศาสนา
และหลักศีลธรรมจรรยาที่อยู่นอกพระคัมภีร์ไบเบิลเข้าไว้อย่างเป็นระบบระเบียบแบบแผน

ในศตวรรษที่สอง
ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงที่สุดในการรวบรวมพระบัญญัติ คือ
ท่านรับไบ  อคีบา  เบน  โยเซฟ  (Rabbi Akiba ben
Joseph) บุคคลสำคัญคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ชนชาติยิว
และได้รับยกย่องให้เป็นสถาปานิกแห่งคัมภีร์มิชนะห์
ท่านอคีบาเดิมเป็นผู้ที่ไม่เคยสนใจด้านหนังสือมาก่อน  แต่พออายุได้  40  ปี
ท่านก็หันเหชีวิตมาสู่วิชาความรู้และกลายเป็นนักวิชาการที่ยิ่งใหญ่  และบรมครูแห่งยุคของท่าน
ในสงครามโรมันครั้งที่สองเกิดกบถ  Bar  Kockba ท่านได้สละชีพเพื่อศาสนาโดยปฏิเสธที่จะเลิกสอนโทราห์ตามข้อห้ามของโรมัน
รับไบอคีบาเป็นผู้ที่ได้วางรากฐานโครงสร้างของคัมภีร์ทัลมุด
แม้ว่าในระยะต่อมาประชาคมชาวยิวในดินแดนปาเลสไตน์ได้ถูกปราบปรามภายหลังกบถใหญ่
สถาบันการศึกษาทางศาสนายูดาห์ถูกสั่งปิด
แต่การสืบทอดเจตนารมณ์ในการพัฒนาคัมภีร์ทัลมุดยังคงดำเนินต่อไปโดยสานุศิษย์ของท่าน  คือ  รับไบ  เมียร์ (Rabbi
Meir)

ประชาคมชาวยิว
แม้ในรัชสมัยราชวงศ์ฮัสโมเนียน (the Hasmonean Kings)
ผู้นำที่แท้จริงของชาวยิวมักจะได้แก่
ประธานผู้ทรงคุณความรู้ของชุมชนที่ทำหน้าที่เป็นประธานสมัชชาตุลาการซันเฮดรีน
และผู้สืบสายเลือดพระอภิมุขทางใดทางหนึ่ง
จนกระทั่งถึงสมัยของรับไบฮิลเลลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งโดยมีคุณสมบัติทั้ง
2 สถานภาพ
รับไบจูดาห์ หะนาซี รับตำแหน่งต่อมานับแต่ปี  ค.ศ. 165 - ค.ศ. 219
เล่ากันว่าวันที่ท่านเกิดตรงกับวันที่ท่านอดคีบาถูกพลีชีพ
ท่านรับไบเป็นนักปราชญ์สำคัญ
เป็นผู้ที่รวบรวมผลงานทางศาสนาของนักพรต  (Sages) ต่าง ๆ
ของศาสนายูดาห์
และนำมาเรียบเรียงไว้ในบทสุดท้ายของมิชนะห์
และเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางในประชาคมชาวยิวทั่วโลกว่า
มิชนะห์ของท่านรับไบ
เป็นมาตรฐานของกฎหมายยูดาห์

แม้ว่าประชาคมชาวยิวในบาบิโลเนียน
จะมีสถาบันการศึกษาทางศาสนาที่มีชื่อเสียงของตนเอง
แต่ก็ยังนิยมที่จะส่งศานุศิษย์ที่ฉลาดปราดเปรื่องไปรับการฝึกอบรมที่ศูนย์กลางการศึกษาแหล่งต่าง
ๆ  ในนครเยรูซาเล็ม
ในบรรดานักศึกษาเหล่านั้น
มีลูกศิษย์คนสำคัญของท่านรับไบจูดาห์หะนาซี  ชื่ออับบา  อเรคา  หรือรับ  (Abba  Areka, Rab) ซึ่งเป็นบุตรชายชาวยิวผู้มีฐานะในบาบิโลเนีย
ต่อมาท่านรับได้กลับไปตั้งสถาบันการศึกษาที่เมือง  ซูรา (Sura)  ริ่มฝั่งแม่น้ำยูเฟรตีส
สถาบันแห่งนี้ได้เจริญรุ่งเรืองเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาทางศาสนายูดาห์ที่มีอายุยืนยาวกว่าเจ็ดร้อยปี

ในปี
ค.ศ. 375  รับไบ  อัชชี
(Rab
Ashi)  ประธานสถาบันแห่งซูราได้กำหนดรูปแบบของทัลมุดไว้อย่างเป็นแบบแผน  ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
คัมภีร์ทัลมุดจึงไม่พัฒนาไปอย่างอิสระ
แต่ประสานงานกันระหว่างนักวิชาการทั้งสถาบันในบาบิโลเนีย  และจากสถาบันในปาเลสไตน์  หลังจากสมัยของรับไบอัชชี
จักรวรรดิ์เปอร์เซียได้มีนโยบายเผยแพร่ศาสนาและพยายามบังคับให้คนยิวเข้ารีตนับถือศาสนาโซโรอัสเตรียน
ทำให้มีคำสั่งห้ามสอนศาสนาในประชาคมชาวยิว
และก็ถึงเวลาระยะเวลาที่ปิดเล่ม บาบิโลเนียนทัลมุด
การตีความในพระวจนะบัญญัติสุดท้ายโดยท่านรับไบนา  ที่  2  (Rebbina  II) แห่งสถาบันซูราอาคะเคมีซึ่งภายหลังเมื่อท่านถึงแก่กรรม  ในปี  499  ก็ถือว่าจบการสร้างพระคัมภีร์ทัลมุดบาบิโลเนียน  (ปิดเล่ม)

หนังสือมิชนะห์ได้ตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี  ค.ศ. 1492 โดยสำนักพิมพ์ซอนชิน นครเนเปิล
สำหรับหนังสือทัลมุด ฉบับพิมพ์เล่มแรก จักพิมพ์ขึ้นโดยแดเนียล
มอมเบอร์กแห่งนครเวนิส ใน
ค.ศ.  1520  ในการจัดพิมพ์ทัลมุดเล่มต่อ ๆ  มาทุกฉบับ  และทุกเล่ม
จัดระบบหน้าและรูปเล่มเหมือนฉบับพิมพ์ครั้งแรกโดยทุกประการ  ไม่ว่าเป็นฉบับพิมพ์ที่
อัมสเตอร์ดัมวิลนา  เบอร์ลิน  หรือนครนิวยอร์ก  ในศตวรรษที่  17 - 18 - 19  และ  20  ทุกหน้าจะขึ้นต้นด้วยคำเดียวกัน  และลงท้ายด้วยคำเดียวกัน
โดยทุกประการ

นับแต่ศตวรรษที่  11  เป็นต้นมา
คัมภีร์ทัลมุดกลายเป็นแหล่งการศึกษาค้นคว้าทางศาสนาของชาวยิวทั่งยุโรปมากยิ่งกว่าจากไบเบิล
พระคัมภีร์ห้าเล่มของโมเสสเป็นคัมภีร์ที่ใช้อ่านในที่ประชุมใหญ่พร้อม
ๆ กันทุก  1  ปี  หรือทุก ๆ  3  ปี  เฉพาะตอนที่สำคัญ ๆ
ตามความเหมาะสมกับวาระและโอกาส  เช่น  ผู้พยากรณ์  หรือภาษาฮีบรูว์  เรียกว่า  ฮัฟโทราห์
(Haftorah) ใช้อ่านภายหลังที่อ่านพระคัมภีร์  พระคัมภีร์ม้วนห้าผูก  ได้แก่  รูช  เอชเธอร์  เพลงแห่งเพลงคร่ำครวญ  และเอคคลีเสียส
ใช้อ่านในวาระเทศกาลที่เหมาะสม
แต่ใช้อ่านใช้เรียนน้อยมาก      ตามสถานศึกษาต่าง ๆ
เด็กชายชาวยิวจะเริ่มต้นด้วยการเรียนอ่านโทราห์
และจะได้รับประกาศนียบัตรระดับสูงภายหลังการศึกษาทัลมุด
และชายชาวยิวผู้เคร่งครัดต่อศาสนาจะต้องพยายามอ่านเกมาราห์  อย่างน้อยให้ได้วันละ
1  หน้า  ทุก ๆ
วัน

สำหรับชาวคริสเตียนแล้ว
ทัลมุดเป็นสัญลักษณ์แห่งความแบ่งแยกผิดประหลาดเป็นสิ่งแปลกปลอม  ต่างด้าว  ต่างภาษา
สัญญลักษณ์ของความเป็นยิวอย่างยิ่ง
ในหมู่ชาวยิวแม้ว่าพระคัมภีร์ไบเบิลจะเป็นคัมภีร์สำคัญของชาวคริสต์ก็ตาม
แต่คัมภีร์ทัลมุดในความเชื่อของคริสต์จักรแล้ว  บรรจุความเร้นลับ  รหัสยศาสตร์ต่าง  ๆ  ของเวทย์มนตร์คาถา
และคำสอนที่จะสั่งฆ่าคริสตศาสนนิกชนมากกว่า

ในปี   ค.ศ.
1240  มีชาวยิวที่ละทิ้งศาสนายูดาห์  ชื่อ  นิโคลาส โดนิน  แห่งลาโรแซล  ในประเทศฝรั่งเศส
ได้ยื่นประท้วงต่อพระสันตปาปาเกรกอรี่  ที่  LX  ว่า
คัมภีร์ทัลมุลมีข้อความหมิ่นพระเดชานุภาพต่อต้านพระเยซู  และคริสตจักร  และข้อหาอื่น ๆ
อีกหลายประการพระสันตะปาปาจึงออกคำสั่งให้ทำการยึดและทำลายคัมภีร์ทัลมุดทุกเล่มในราชอาณาจักรของกษัตริย์ชาวคริสต์ทุกพระองค์
ราชอาณาจักรส่วนใหญ่ในยุโรปได้เพิกเฉยต่อคำสั่งของพระสันตะปาปายกเว้นกษัตริย์ผู้เคร่งศาสนาชาวฝรั่งเศส  พระนามว่า  พระเจ้าหลุยส์ที่  IV  (เซนต์หลุยส์)
ผู้ทรงประกาศให้กวาดจับผู้ครอบครองทัลมุด  และนำมาไต่สวน
และให้เผาทัลมุดทุกเล่มที่ค้นพบในราชอาณาจักรของพระองค์

ค.ศ.
1264  สันตะปาปา
เคลเมนต์ที่ IV
ออกคำสั่งให้มีโทษถึงประหารชีวิต
ถ้าพบว่าผู้ใดมีคัมภีร์ทัลมุดไว้ในครอบครอง  ค.ศ. 1286  สันตะปาปาออนนอเรียซที่  IV สั่งให้อาร์คบิชอบแห่งแคนเตอรบุรี  ให้ประกาศว่า  ห้ามอ่านทัลมุด
เพราะความชั่วร้ายทั้งหลายจะหลั่งไหลมาจากคัมภีร์นี้
มีการเผาคัมภีร์ทัลมุดในที่สาธารณชน  ในปี  1322  ที่  กลางกรุงโรม  ตามคำสั่งของ  สันตะปาปาจอห์น ที่
XXII นับอีกร่วมร้อยปีต่อมาที่สันตะปาปา  มาร์ตินที่
มีพระราชบัญญัติห้ามคนยิวอ่าน  และศึกษาคัมภีร์ทัลมุด

ในปี
1510   นักศาสนาศาสตร์
ชื่อ
โยฮันน์
โรชลิน
(Johann
Reuchlin) ได้กราบบังคมทูลพระกรุณาจากจักรพรรดิ์แมกซิมิลเลียน
ให้ทรงประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติการสั่งเผาคัมภีร์ทัลมุดทุกฉบับ
แต่ในชั่วระยะเวลาอีก 34 ปี  ต่อมา  มาร์ติน  ลูเธอร์  (Martin Luther)ก็แสดงความคิดเห็นอคติต่อทัลมุดว่า
ไม่มีค่าเป็นหนังสือที่แอบอิงพระเจ้า  มีแต่ความโกหก  คำสาปแช่ง  และคำสาบานทั้งนั้น  คำว่าทัลมุดถูกตัดออกจากดัชนีคำในหมวดหนังสือทั้งหลายในปี  1599  และอีกสิบปีต่อมา
ห้องสมุดยูดาห์ศึกษาที่ครีโมนา
ในประเทศอิตาลีถูกฝูงชนบุกรุกเข้าทำลาย
และหนังสือที่ว่าด้วยคัมภีร์ทัลมุด
รวมหนึ่งแสนสองหมื่นเล่ม
ถูกเผาหมดสิ้น
นอกจากนี้พระสันตปาปาเคลเมนท์ VIII  ยังได้ฟื้นพระราชกำหนดห้ามการอ่าน  และการครอบครองทัลมุด
ในปี  1593  คัมภีร์ทัลมุดได้ถูกนำมาเผาในที่สาธารณชนที่บาร์เซโลนา  ในปี  1263  ถูกเผาที่ปารีส
ในปี
1309
ถูกเผาที่เมืองตูลูส (Toulose) ในปี
1315
เผาที่สเปน  ในปี  1490  ที่เยอรมัน
ในปี
1509
ที่โรมในปี  1553  กับปี  1558  และที่โปแลนด์
ในปี 1757

หนังสือต่อต้านชาวยิว
(anti - semitism) สมัยใหม่หลายเล่มก็มีพื้นฐานทฤษฎีที่ต่อต้านคัมภีร์ทัลมุด   เช่น  “
ถอดหน้ากากศาสนายูดาห์
(Judaism
Unmaske)”
(1700)  เขียนโดย
โยฮานน์ ไอเซนเมนเกอร์ (Johann  Eisenmenger) หนังสือที่สนับสนุนความคิดนี้  ได้แก่ "ทัลมุดยิว" (The  Talmud  Jew)  1871  เขียนโดย  ออกุส  โรห์ลิง  หรืออีกเล่มชื่อ  "คริสเตียนในหนังสือทัลมุดของพวกยิว"  (The  Christian in the Jewish
Talmud) เขียนในปี  1892  โดยจัสติน  พราไนทิส  (Justin  Pranaitis)  ซึ่งเป็นหนังสือลัทธิต่อต้านชาวยิวที่ชาวรัสเซียใช้อ่าน
นอกจากนี้ในช่วงศตวรรษที่  20  การโจมตีคัมภีร์ทัลมุดยังมีปรากฎอยู่ในข้อเขียนของชาวคริสเตียนอีกหลายฉบับ

2.3
โครงสร้างของคัมภีร์ทัลมุด

ทัลมุด   ประกอบด้วย
มิชนะห์ที่มีลักษณะเป็นมาตราทางกฎหมายมาตราต่าง ๆ
เกมาราห์
ที่เป็นอรรถกถาอธิบาย
และการตีความในการใช้กฎหมายนั้นๆ  ประกอบด้วยมาตราใหญ่  6 มาตรา
ได้แก่

1.
มาตราเซราอีม
(Seeds) ว่าด้วยการประกอบการเกษตรกรรม

2.
มาตราโมเอ็ด
(Moed) ว่าด้วยฤดูกาล
และเทศกาล

3.
มาตรานาชีม
(Nashim) ว่าด้วยสตรี  การสมรส
และครอบครัว

4.
มาตราเนซีคิน
(Nezikin) ว่าด้วยกฎหมายคดีแพ่ง
และคดีอาญา

5.
มาตราโคดาชีม
(Kodashim) ว่าด้วยพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์

6.
มาตราเทฮาโรธ
(Teharoth) ว่าด้วยการชำระมลทินเพื่อความบริสุทธิ์

เนื้อหาสาระต่าง ๆ
ของคัมภีร์นี้ยังจำแนกได้เป็น
2  หมวดใหญ่
เรียกว่า ฮาลัคคาห์  (Halachah)  กับฮักกาดาห์ (Haggadah)  ฮาลัคคาห์  หมายถึง
แนวทางในการดำเนินชีวิตตามหลักจริยธรรมของพระบัญญัติโทราห์
เป็นผลงานการค้นคว้าเชิงเหตุผลทางพระบัญญัติที่ถ่ายทอดสืบต่อมาหลายชั่วอายุคน
นับตั้งแต่สมัยท่านเอสร่า  (Ezra)  เพื่อความอยู่รอดและการพ้นทุกข์ของประชาชนชาวอิสราเอลทุกคน
เน้นให้สมาชิกแต่ละคนในสังคมมีสำนึกที่ตระหนักอยู่เสมอว่า
การกระทำของตนไม่ว่าอย่างใดอย่างหนึ่ง
ย่อมมีผลกระทบต่อการดำรงอยู่ของสังคม  และประเทศชาติ
และเน้นให้ดำเนินชีวิตทางสังคมให้เป็นแผ่นดินธรรม  (Religious
Community)

สำหรับฮักกาดาห์
เป็นคำสอนของครูรับไบ
หรือข้อวินิจฉัยข้อคิดเห็นของครูรับไบต่อหลักจริยธรรมฮาลัคดาห์ต่างๆ  เพื่อให้ลูกศิษย์เข้าใจ
นอกจากนี้ยังประกอบด้วยเนื้อหาการตีความอธิบายพระคัมภีร์ไบเบิล
การสอนกระทำกันที่ธรรมศาลาของแต่ละประชาคมชาวยิว
ทำให้เกิดวรรณกรรมหลายฉบับที่เป็นผลงานของครูรับไบทั้งหลาย

วรรณกรรมเหล่านี้เรียกว่า   มิดราชิม  (Midrashim)  เล่มที่สำคัญมากเรียกว่า  มิดรัช รับบาห์
(Midrash  Rabbah
= Great Midrash) ซึ่งประกอบด้วย “ฮัคคาดิคเกมารห์- Haggadic  Gemara”
ที่
อธิบายเรื่องราวในพระคัมภีร์ห้าเล่ม  (Pentateuch)  และเล่มสำคัญในพระคัมภีร์ไบเบิล
ผลงานที่เป็นฮักกาดาห์อีกเล่มหนึ่ง คือ มิดรัช  ทันชูมา (Midrash
Tanchuma)  ว่าด้วยเรื่องราวในพระคัมภีร์โมเสส  โดยรับไบชาวปาเลสไตน์  ชื่อ  ทันชูมา
ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงปลายคริสตวรรษที่  4

ผลงานจากการศึกษาค้นคว้าทางศาสนาของท่านรับไบเหล่านั้นทำให้ศาสนายูดาห์
ได้มีพัฒนาการอย่างสืบเนื่องนับตั้งแต่สมัยโบราณมาจนถึงปัจจุบัน
และยังทำให้ได้ทราบถึงศรัทธาความเชื่อทางศาสนาของชาวยิวในช่วงระยะเวลาที่ต้องพเนจรไปอาศัยอยู่ในดินแดนต่างชาติ  ต่างศาสนากับศาสนายูดาห์
ทำให้ศาสนายูดาห์เป็นศาสนาเก่าแก่ที่มีอายุยืนยาวมาจนทุกวันนี้

2.4
โครงสร้างหลักความเชื่อทางศาสนาในยุคนี้

หลักศรัทธาสมัยทัลมุด
วรรณกรรมรับไบจะกล่าวถึงความเชื่อต่อไปนี้

2.4.1
หลักศรัทธาเกี่ยวกับพระเจ้า   ประกอบด้วยการมีอยู่ของพระเจ้าโดยไม่ต้องพิสูจน์
ให้หลีกเลี่ยงการเอ่ยพระนามอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าตามพระบัญญัติในข้อที่สาม
พระเจ้าทรงดำรงอยู่ในพระองค์ที่เป็นเอกภาพเดียว  ไม่มีแบ่งแยกเป็นภาคต่าง
ๆ
ที่จะนำไปสู่การศรัทธาแบบพระเจ้าหลายองค์ของชาวกรีก   หรือโรมัน
และการเคารพบูชาวัตถุรูปเคารพ

ครูรับไบได้แสดงความคิดเห็นในความเชื่อเทววิทยาพระเจ้าองค์เดียว  และได้โจมตีแนวคิดในระยะแรก
ๆ  ของชาว
คริสเตียนที่เริ่มอ้างอิงความคิดในเรื่องตรีเอกานุภาพ  (trinitarian  doctrine) ที่ว่ามาจากข้อความในพระคัมภีร์ไบเบิลฮีบรูว์
จากการที่พระเจ้าทรงมีองค์ดำรงอยู่ด้วยเอกภาพในพระองค์
ดังนั้นจึงทรงไม่มีกายภาพเป็นรูปร่างแต่ทรงเป็นองค์พระเจ้าอย่างไม่มีรูปร่าง
เปรียบเทียบได้คล้าย ๆ กับ
ส่วนที่เป็นวิญญาณ (soul) ของมนุษย์แต่พระวิญญาณของพระเจ้าทรงแผ่ความศักดิ์สิทธิ์ไปทั่วสากลจักรวาล
ในขณะที่วิญญาณมนุษย์ปกครองได้เฉพาะร่างกายของคน ๆ
หนึ่งเท่านั้น

2.4.2
หลักคำสอนว่าด้วยมนุษย์
(The
Human
Being)  รับไบสอนว่า
พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์มาจากพระฉายาลักษณ์ของพระเจ้า  ดังนั้น
มนุษย์จึงเป็นผู้ที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาด้วยความศรัทธาและเมตตาเป็นพิเศษสุด
พระเจ้าทรงประทานสรรพสิ่งให้แก่มนุษย์และให้มนุษย์มีความสำคัญ
และความเป็นอยู่สูงส่งเหนือกว่าสรรพสิ่งทั้งหลายที่ทรงสร้างขึ้นมาในโลก
มนุษย์ได้รับประทานคุณสมบัติศักดิ์สิทธิ์บางส่วนจากพระเจ้า

มนุษย์มีลักษณะบางอย่างที่ใกล้เคียงกับพระเจ้า  ได้แก่  มนุษย์มีวิญญาณ  (soul)  ที่ได้รับประทานมาจากพระเจ้า
มนุษย์จึงมีทั้งภาคสวรรค์  และภาคดินในตนเอง
มนุษย์จึงจะต้องมีความรับผิดชอบที่จะพิสูจน์ตนเองว่าเป็นผู้ได้รับพรสวรรค์ที่พิเศษสุดมาจากพระเจ้าด้วยการเจริญรอยตามแนวทางแห่งความบริสุทธิ์ถูกต้อง  ดีงาม  ตามแบบฉบับของพระเจ้า

พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ให้มีอิสระในการตัดสินใจด้วยตนเอง  (Free  will)  ว่าจะเลือกกระทำหรือไม่กระทำอย่างใด
ภายในตัวมนุษย์ยังมีมูลเหตุจูงใจในการกระทำ (impulse) 2 ชนิด คือ  มูลเหตุจูงใจใฝ่ชั่ว  (bad  impulse) กับมูลเหตุจูงใจใฝ่ดี  (Good  impulse)  ซึ่งขึ้นอยู่กับว่า
มนุษย์จะใช้ปัญญาและเหตุผลของตนมากน้อยแค่ไหนในการลงมือกระทำไปตามมูลเหตุจูงใจนั้น

ถ้าไม่ใช้ปัญญามนุษย์ก็จะกระทำไปตามมูลเหตุแห่งความชั่ว
แต่ถ้ามนุษย์รู้จักคิดและมีจิตสำนึกแห่งคุณธรรม  (moral
consciousness)  เขาก็จะกระทำไปตามมูลเหตุจูงใจที่ดี
แรงจูงใจทางชั่วจะปฏิเสธความดีทั้งหลายและเห็นว่าทำดีก็ไม่เห็นได้ดีอะไร
ไม่ศรัทธายึดมั่นในกรรมดี  (Good - for -nothing
!)    แต่ความชั่วจะนำไปสู่ความทุกข์ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า

ความบาปของมนุษย์นั้น  โดยธรรมชาติ
มนุษย์เกิดมาไม่ได้มีบาปติดตัวมาแต่เกิด  สำหรับรับไบแล้ว  ความบาปที่สำคัญยิ่ง คือ
การที่มนุษย์หันหลังให้พระเจ้า  กบฏต่อพระเจ้า  ต่อความถูกต้องดีงาม
ด้วยการกระทำผิดหลักพระบัญญัติ  กระทำตนเยี่ยงผู้มีมลทิน
การชำระบาปที่สำคัญไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่นำมาบวงสรวงพระเจ้าเพื่อไถ่บาป
แต่ต้องไถ่บาปชำระมลทินแห่งความไม่ดีงามด้วยการกระทำความดีตามพระบัญญัติ

บาปที่หนาที่สุด  คือ
การไปทำให้ผู้อื่นต้องกระทำบาปไปด้วย  การที่ชักจูงให้  คนอื่นชั่วร้ายทำบาปไปด้วย
ร้ายแรงยิ่งกว่าการไปฆ่าบุคคลนั้นทางร่างกาย
เพราะการฆาตกรรมมนุษย์นั้นอย่างมากก็ทำให้เขาตายไปจากโลกนี้
แต่การชักนำเขาไปสู่ความบาปเท่ากับได้ผลักไสเขาให้ไม่สามารถไปอยู่ในโลกหน้า  (the  World  to  Come) ของพระเจ้าอีกด้วย
และเขาจะต้องตกนรกหมกไหม้ไม่ได้ผุดเกิดในชีวิตใหม่
เพราะรางวัลแห่งความดีงามของมนุษย์ที่จะได้รับจากพระเจ้า  คือ
การได้มีชีวิตใหม่ในโลกหน้าอย่างมีความสุข  และ
คนบาปจะต้องถูกพระเจ้าพิพากษาลงโทษ

2.4.3  คำสอนว่าด้วยการประกาศพระวจนะของพระเจ้า  (Revelation) พระเจ้าทรงเปิดเผยพระวจนะของพระองค์มาสู่ชาวอิสราเอล  โดยผ่านผู้ประกาศที่ทรงเลือก
(the  Prophecy)
ผู้ประกาศพระวจนะของพระเจ้าเรียกว่า
“ปัญญาจารย์-Prophet”  ซึ่งคำประกาศข่าวของบุคคลเหล่านี้  ชาวอิสราเอล
ทุกคนจะต้องรับฟัง
ตระหนักและยอมรับเป็นสัจพจน์พระเจ้าทรงเผยพระวจนะผ่านผู้ประกาศพระวจนะหลายท่าน  เช่น โมเสส  พระวจนะสำคัญ
คือ
พระคัมภีร์โทราห์
พระบัญญัติสิบประการ
ให้ไว้เป็นหลักในการดำเนินชีวิตของชาวอิสราเอล

2.4.4
หลักตุลาการของศาสนายูดาห์  เป็นหลักปฏิบัติ
และขนบธรรมเนียมแบบแผนที่พัฒนามาจากรากฐานของพระบัญญัติในโทราห์
ซึ่งคณะรับไบได้ช่วยกันนำมาวินิจฉัยและจัดหมวดหมู่อย่างเป็นระบบใช้ปฏิบัติในการพิจารณาตัดสินคดีความต่าง
ๆ
ในประชาคมชาวยิวประกอบด้วยกฎหมายอาญา  กฎหมายแพ่ง
มีองค์กรทางศาสนาที่ทำหน้าที่เป็นศาลอาญา  ศาลแพ่ง  คณะผู้พิพากษา และคณะลูกขุน
ผู้มีความรู้และเกียรติภูมิที่ได้รับเลือกจากประชาคมชาวยิว
มีกระบวนการไต่สวนคดีสืบพยานหลักฐาน
และการพิพากษาอย่างเป็นระบบตุลาการในปัจจุบัน
มีการลงโทษผู้กระทำผิดแล้วแต่ความหนักเบา  และการชดใช้โทษ  คณะตุลาการสูงสุด (the
Sanhedrine)  มีบทบาททั้งทางด้านการบริการตุลาการในสังคมศาสนา
และในทางการเมือง

2.4.5  หลักความเชื่อชีวิตในโลกหน้าและมาชียาห์  (Messiah) เป็นความเชื่อมาแต่สมัยไบเบิลว่า
โลกในยุคสุดท้ายจะเป็นยุคทองของชีวิตที่มีแต่ความสุข  สงบสันติอุดมสมบูรณ์
พระเจ้าจะทรงส่งบุคคลที่ประเสริฐที่เรียกว่า
มะชียาห์
(Mashiach)
มาเป็นผู้นำในยุคใหม่   เป็นผู้
กอรปด้วยคุณสมบัติประเสริฐยิ่งเหมือนกษัตริย์ดาวิดในอดีตที่รุ่งเรืองของชนชาติอิสราเอล
รับไบให้ข้อสังเกตว่า
มาชีอาห์จะเป็นผู้สืบทอดสายโลหิตมาจากกษัตริย์ดาวิดที่เรียกว่า
"พระบุตรของกษัตริย์ดาวิด"  (the  son  of  David)

รับไบหลายท่านเชื่อว่ายุคของมาชีอาห์จะอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างโลกนี้กับโลกหน้า  บางท่านอธิบายว่า
เป็นเวลาสองพันปีที่มนุษย์ได้ยึดถือคัมภีร์โทราห์ปกครองโลก
ต่อมาอีกสองพันปีภายหลังจากนั้น  ก็จะถึงยุคของมะชียาห์
และวันนั้นผู้ที่ตายไปก็จะฟื้นคืนชีพ  (the Resurrection of
the  Dead) มารับคำพิพากษาเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้า
บุคคลจึงควรเตรียมตัวให้กระทำแต่ความดีเพื่อที่จะได้รับการพิพากษาให้มีชีวิตที่ดีในยุคนั้น

ดังนั้นคำว่า
"โลกหน้า"  (The  World  To  Come) ในหลักศรัทธาของรับไบทั้งหลายหมายถึง  ยุคของมาชียาห์นั่นเอง
ซึ่งถือว่าเป็นวันพิพากษาครั้งสุดท้ายของพระเจ้า  (The  Last  Judgment) วันนั้นมนุษยชาติทั้งโลกจะได้รับการตัดสินตามผลกรรมของเขาผู้กระทำแต่ความดีก็จะได้รับเลือกให้อยู่ในอาณาจักรแห่งความสุขของพระเจ้า
ผู้ชั่วร้ายจะได้รับการลงโทษอย่างเด็ดขาดในแดนขุมนรกอเวจี

ยุคนี้นับว่าเป็นยุคแห่งปัญญาทางศาสนศึกษาของศาสนายูดาห์  ระบบแบบแผนทางการศึกษาทางศาสนา  หลักปฏิบัติ
และหลักศรัทธาได้ผ่านการกลั่นกรอง  อธิบาย  วินิจฉัยอย่างลึกซึ้ง
และเป็นแบบฉบับที่เป็นมาตรฐานมาจนถึงยุคปัจจุบัน

ภาคที่
3

ประวัติศาสตร์ศาสนายูดาห์ยุคกลาง

3.1 ประวัติศาสตร์เหตุการณ์สำคัญต่อเนื่อง

ยุคกลางของประวัติศาสนา และชนชาติยิว  เริ่มตั้งแต่ช่วงปี  ค.ศ. 632
เป็นระยะที่อาหรับมุสลิมมีชัยชนะเหนือดินแดนปาเลสไตน์
จนกระทั่งถึงกลางศตวรรษที่  17  รวมเวลากว่าหนึ่งพันปี
ศาสนายูดาห์และคนยิวในยุคนั้นมีชีวิตอยู่ภายใต้การปกครองของคริสตจักร  และจักรวรรดิ์อิสลาม  ซึ่งเป็นศาสนาเอกเทวนิยม  (monotheism) ที่ได้พัฒนามาจากหลักศรัทธาของศาสนายูดาห์
และต่างยืนยันความเชื่อและความเข้าใจในหลักศรัทธาทางศาสนาของตนว่าถูกต้อง
เป็นจริงกว่าความเข้าใจของคนยิว
ยุคนี้จึงเกิดการปฏิบัติการอย่างรุนแรง
และดูถูกชาวยิวโดยออกเป็นตัวบทกฎหมายมาลงโทษชาวยิวที่มีความเชื่อไม่ถูกต้อง
เป็นนโยบายหลักของทั้งสองศาสนาใหม่
แม้ว่าหลักศรัทธาของทั้งสองศาสนาจะมีเหตุผลต่างกันในการใช้ความรุนแรงกับชาวยิว
และเหตุผลเหล่านั้นจะแปรเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ  ตามกาลเวลา

ชาวคริสเตียนในยุคนั้นมีความรู้สึกจับผิดรุนแรง
และมีปฏิกิริยาความเชื่อทางศาสนาค่อนข้างสูงกว่าชาวมุสลิม  คนเหล่านี้ได้กล่าวหาว่า
คนยิวเป็นพวกที่ปฏิเสธไม่ยอมรับพระมาชียาห์ของชาวยิวเอง
และยังได้กระทำให้เกิดการตรึงไม้กางเขนพระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงมาบังเกิดในโลกมนุษย์
อันแสดงให้เห็นว่าคนยิวเป็นผู้มีจิตวิญญาณอันมืดบอด
และเป็นความเชื่อที่หยาบกระด้างที่กระทำไปเพียงเพื่อที่จะยึดมั่นถือมั่นรักษากฎและบัญญัติที่เขียนไว้ในคัมภีร์พันธสัญญาเดิมเท่านั้น

ทางด้านชาวยิวเองก็โต้แย้งชาวคริสเตียนที่สักการบูชา
ศรัทธาว่าด้วยพระบุตรของพระเจ้า
ที่ลงมาจุติเป็นตรีเอกานุภาพว่าทำให้เกิดศรัทธาแบบบูชารูปเคารพ
(idolatry)
ซึ่งไม่อาจนำมาเสมอเท่าเทียมกับการบูชาพระเจ้าพระองค์เดียวที่แสดงไว้ในโทราห์  และปัญญาจารย์  (Prophets)ได้ และข้อคัดค้านในการอ้างอิงพระบัญญัติในพระคัมภีร์ต่าง
ๆ
ที่ชาวคริสเตียนสมัยนั้นได้อ้างไว้ในคัมภีร์ของตน

ข้อกล่าวหาของชาวอิสลามในสมัยนั้นไม่รุนแรงเท่าชาวคริสเตียน
ข้อแย้งส่วนใหญ่กล่าวหาว่าชาวยิวปฏิเสธไม่ยอมรับท่านนะบีโมฮัมหมัดว่าเป็นผู้รับข่าวสาร
และศาสดาผู้ประกาศข่าวสารจากพระเจ้า  และไม่ยอมรับว่าพระคัมภีร์กุรอ่านเป็นพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์จากพระเจ้าและชาวยิวยังถูกกล่าวหาว่าบิดเบือนพระคัมภีร์โทราห์
แต่ชาวอิสลามไม่มีข้อโต้แย้งกับชาวยิวในเรื่องสภาวธรรมของพระเจ้า
ไม่มีอคติที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับรูปเคารพ
รวมทั้งไม่มีข้อขัดแย้งเกี่ยวกับวิถีชีวิตตามพระบัญญัติ
สิ่งเดียวที่ทั้งสองศาสนาแสดงออกในลักษณะร่วมกัน  คือ
ทั้งสองฝ่ายต่างเรียกร้องให้ชาวยิวเข้ารับนับถือความเชื่อของเผ่าตน  ในสมัยกลางตอนต้นนั้น
"ความเสมอภาค"  สำหรับชาวยิว
คือ
การเข้ารีตยอมเปลี่ยนศาสนา
หรือมิฉะนั้นก็จะต้องได้รับการปฏิบัติอย่างรุนแรง
หรือถูกจำกัดชีวิตความเป็นอยู่ในด้านต่าง ๆ
ของชาวยิว

ปี
ค.ศ. 1096 เป็นปีเริ่มต้นของสงครามไม้กางเขน (the Crusade War)
ซึ่งจุดมุ่งหมายของสงครามศาสนาครั้งนี้
คริสตจักรมีจุดมุ่งหมายที่จะมีอำนาจครอบครองนครเยรูซาเล็มอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดในช่วงนั้น
จึงมีการกระตุ้นปลุกระดมชาวคริสต์ให้ลุกฮือขึ้นต่อต้านฆ่าหมู่ชาวยิวในประชาคมต่าง
ๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ในยุโรป

กองทัพพวกครูเสด
เข้ามายึดครองนครเยรูซาเล็มได้สำเร็จเป็นครั้งแรก  ในปี  1099
ก็ได้จับพวกยิวทั้งหลายในนครศักดิ์สิทธิ์มารวมไว้ในธรรมศาลา
จุดไปเผาย่างสด
ความพยายามของพวกครูเสดที่จะเอาชนะชาวยิวด้วยวิธีการต่าง ๆ  คือ
ให้คนยิวเข้ารีตตามศรัทธาของตนกลับเป็นผลผลักดันให้ศรัทธาในศาสนายูดาห์เข้มแข็งขึ้น  ความตายที่เกิดขึ้นนั้น
สำหรับชาวยิวจึงถือเป็นการพลีชีพเพื่อพระเจ้า
และการกล้ายืนหยัดในศรัทธาต่อพระเจ้าอย่างมั่นคง

ไม่ว่าจะถูกการปฏิบัติอย่างรุนแรงเพียงไร
ชาวยิวถือว่าเป็นการพิทักษ์ศรัทธาสูงสุดของศาสนายูดาห์เยี่ยงผู้กล้าหาญหรือวีรบุรุษในพระนามของพระเจ้า  ที่เรียกว่า  คิดดุช  หะเชม  (Kiddush
Hashem)  โลหิตของชาวยิวก็ได้หลั่งพลี
เพื่อปลดปล่อยชาวยิวทั้งมวลพ้นจากผิดบาป  ในหลายๆ เมืองในยุโรป
ฝูงชนผู้บ้าคลั่งชาวคริสต์ได้เข้าโจมตีชุมนุมชนชาวยิวโดยมีทางเลือกทางเดียว
คือ
ถ้าไม่ยอมเข้ารีตทางศาสนาก็ต้องตาย  มีคนยิวจำนวนไม่น้อย  เช่น  ที่เมืองแมงซ์  (Mainz)ได้ยอมฆ่าตัวตายหมู่ในนามของพระเจ้าแทนการเปลี่ยนศาสนา

เหตุการณ์ฆ่าหมู่
(masacres) ชาวยิวในเยอรมันนี
ในฝรั่งเศส
เกิดขึ้นหลายครั้งอย่างทารุณโหดร้าย
เมื่อประสบเหตุการณ์รุนแรงส่งผลทำให้คนยิวได้ถามตนเองว่าจะดำเนินชีวิตอยู่ภายใต้สภาพที่อาศัยเขาอยู่ในหมู่คนต่างศาสนา(the
Gentiles)ทั้งหลายนั้นควรจะปรับตัวอย่างไรบ้าง
สิ่งที่ชาวยิวต้องปรับตัวคือ  การอยู่ในสังคมนั้น ๆ
คนยิวจำเป็นต้องมีทัศนคติที่เหมาะสมเกี่ยวกับผู้ปกครอง
และกฎหมายของสังคมนั้นโดยมิอาจเพิกเฉยมองข้ามไปได้

ช่วงศตวรรษที่  7  ถึงที่  10  ชาวยิวได้อพยพเข้าไปอยู่ในตุรกี
ซึ่งได้รับการต้อนรับอย่างดี
แต่ประชากรยิวที่อพยพเข้าไปอยู่ในยุโรปตะวันออกต้องเผชิญกับการรังเกียจเดียดฉันท์จากชาวคริสเตียน
ถ้าไม่ยอมเปลี่ยนศาสนาเข้ารีตเป็นคริสตศาสนิกชน
ก็จะถูกขับไล่ไสส่งออกจากท้องถิ่น กลายเป็นยิวพเนจรไปเรื่อย
ๆ  ผลคือ
ทำให้มีประชาคมชาวยิวกระจัดกระจายไปอาศัยอยู่ตามจุดต่างๆ
ทั่วทวีปยุโรป

ชาวยิวมีข้อที่เหมือนกับชาวจีนอย่างหนึ่ง  คือ
ไปไหนก็มีความเชี่ยวชาญด้านการค้าขาย  ตั้งธุรกิจการเงิน  การธนาคาร
เป็นช่างศิลปะ
ช่างทองที่มีฝีมือสูง
และเป็นเกษตรกรที่มีความสามารถมาก
จึงกลายเป็นผู้นำทางเศรษฐกิจ  ด้านการค้าขาย
และอุตสาหกรรมระหว่างประเทศที่ชนชาติอื่นๆ
ในระดับสูงก็ได้อาศัยความสัมพันธ์ระหว่างประเทศกับผู้อพยพชาวยิวเหล่านั้นประกอบธุรกิจระหว่างประเทศ

ศูนย์กลางการศึกษาทางศาสนา    และวิถีชีวิตอยู่ที่สถาบันรับไบชั้นสูงที่เรียกว่า
เยชิโว้ท (Yeshivot) ที่เกิดขึ้นนับเป็นร้อย ๆ
แห่งที่สร้างผู้ทรงคุณวุฒิทางศาสนาและพระบัญญัติขึ้นมากมาย
มีการศึกษาด้านวรรณกรรมรับไปอย่างกว้างขวางมาจนถึงศตวรรษที่ 16
- 19 เป็นต้นมา

ชุมชนชาวยิวในยุโรปได้รับสิทธิในการปกครองตนเองพอสมควร  จนกระทั่งในศตวรรษที่  16  จึงถึงสุดสูงสุดของขบวนการรวมตัวภายในชุมชนต่าง ๆ
เพื่อการก่อตั้งคณะกรรมาธิการของดินแดนต่าง ๆ  (The  Council  of   the  Lands) ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็นรูปแบบของสภาการปกครองของประชาคมชาวยิวในโปแลนด์  และลิทัวเนีย
โดยมีผู้แทนชาวยิวจากชุมชนต่าง ๆ
ที่ได้รับเลือกตั้งเข้ามาเป็นผู้แทนในสภาฯ
สภาฯนี้มีการประชุมใหญ่ปี ละ  2  ครั้ง
โดยจัดงานพร้อมกับการจัดงานแสดงสินค้านานาชาติ
มีการเก็บรวบรวมเงินภาษีอากรจากชุมชนชาวยิวมาเข้าสมัชชา  มีบทบาทในการแทรกแซง  การปกครองดูแลประชาคมชาวยิว
และให้คำแนะนำต่าง ๆ แก่ชาวยิวในยุโรป  ผลจากการรวมตัวกันเป็นรูปแบบที่เข้มแข็ง
ทำให้สร้างความหวาดระแวงว่าชาวยิวกำลังตั้งรัฐ
และองค์กรรัฐที่แข่งกับอำนาจของรัฐที่ตนเข้าไปอยู่อาศัย  จึงเริ่มมีการจับกุม  และฆ่าหมู่ชาวยิว  (Pogroms) ในช่วงปี
1648 - 1649
อย่างทารุณ
สมัชชาประชาคมชาวยิวในยุโรปตะวันออกจึงถูกทำลายไป
และชาวยิวถูกทอดทิ้งอย่างสิ้นหวัง

ตั้งแต่ศตวรรษที่  18  ถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่  2  ได้เกิดแนวคิดทางศาสนาที่เรียกว่า  ฮาซิดิม (Hasidism)
ภายใต้การนำของรับไบที่มีความเป็นผู้นำที่มีพลังทำให้ชาวยิวมีความหวังขึ้น
แนวคิดนี้ได้สอนให้คนยิวพร้อมที่จะเผชิญความทุกข์ทั้งหลายอย่างหน้าชื่นตาบานเพราะความมีศรัทธาและมีจิตใจที่หนักแน่นจะทำให้พระเจ้าไม่ทอดทิ้งชาวยิว
ซึ่งเป็นชาติเดียวในโลกที่พระเจ้าทรงเลือกให้เป็นประชาชนของพระองค์
การสรรเสริญสวดมนต์จึงต้องกระทำด้วยจิตใจที่แจ่มใสร่าเริง
มีการเต้นรำร้องเพลงเป็นพิธีกรรมส่วนหนึ่งในการสวดมนต์สรรเสริญพระเจ้า
เน้นให้ทุกคนมีความรับผิดชอบต่อสังคม
และให้มีความศรัทธาหนักแน่น

คู่แข่งของแนวคิดดังกล่าว  คือ   มิทนัคเกดีม
(Mitnaggedim)   แปลตรงตัวว่า   ฝ่ายตรงข้าม   ที่แย้งว่า
แนวคิดและวิถีปฏิบัติของกลุ่มฮาซิดีม
เป็นการกระทำและความเชื่อที่ขัดต่อหลักสำคัญของโทราห์และการศึกษาทางศาสนา  และโจมตีไม่ให้ชาวยิวอื่น
ๆ
เข้าร่วมกับกลุ่มฮาซิดีม
แต่แนวคิดและวิถีปฏิบัติทางศาสนาสำหรับฮาซิดีม  ก็แพร่หลายออกไปเรื่อยๆ
ในกลุ่มประชาคมชาวยิวที่พูดภาษาฮีบรูว์สำเนียงเยอรมัน  ที่เรียกว่า  ยิดดิช  (Yiddish)  กับชาวยิวที่พูดสำเนียงสลาฟ
จนกลายเป็นแบบฉบับของวัฒนธรรมยิวแบบยิดดิช

ส่วนชาวยิวที่อพยพเข้าไปอาศัยอยู่ในคาบสมุทรอาหรับนับตั้งแต่มหาวิหารแรกถูกทำลาย
ส่วนใหญ่เป็นพวกตระกูลพระ
ก่อนที่อาณาจักรอิสลามจะเฟื่องฟูขึ้นมานั้นมีกลุ่มชนชาวยิวหลายเผ่าที่มีอำนาจมาในแถบคาบสมุทรอาหรับ
ทำการปกครองดูแลเผ่าเร่ร่อนอื่น ๆ  ในช่วงแรก ๆ นั้น
มีคนนอกเชื้อสายยิวได้ของเปลี่ยนศาสนามารับนับถือศาสนายูดาห์จำนวนมิใช่น้อยท่านนะบีโมฮัมหมัดก็มีความหวังที่จะเปลี่ยนชาวยิวให้เป็นอิสลาม  จึงรู้สึกผิดหวัง
ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างชาวยิว
กับท่านนะบีโมฮัมหมัดแย่ลงไปด้วย
ในขณะเดียวกันก็ท่านได้นำเอาหลักศรัทธาทางศาสนาของชาวยิวมาผสมผสานเข้ากับศาสนาใหม่ของพระองค์
และต่อมาชาวยิวได้ถูกขับไล่ออกจากนครเมดินะห์  (Medinah) หรือไม่ก็ถูกฆ่าตาย

แนวคิดการทำสงครามที่มีพื้นฐานหลักศรัทธาทางศาสนาแฝงอยู่นั้น  ชาวยิวเรียกว่า   “มิลเฮเมท
โฮวาห์
(Milhemet hovah = a  war of obligation)” เป็นสงครามที่กระทำตามหน้าที่ในการพิทักษ์รักษาดินแดนที่พระเจ้าทรงประทานให้มา  (the holy
war)  แตกต่างจากแนวคิดของสงครามครูเสด  และ
ด์จีฮัด
(Djihad)  ในหลักการที่แนวคิดสองแนวหลังนี้เป็นสงครามเพื่อการเผยแพร่ศาสนาระหว่างผู้ศรัทธากับผู้ที่ไม่ยอมรับความเชื่อ

ภาวะแวดล้อมของชาวยิวในดินแดนคาบสมุทรอาหรับ
ชาวยิวถูกบังคับให้เสียภาษีพิเศษแลกกับสิทธิที่จะอยู่ร่วมกับชาวมุสลิม  ช่วงนี้ดินแดนต่าง ๆ
อยู่ภายใต้การปกครองของมุสลิม
ทรรศนะพื้นฐานของมุสลิมต่อผู้ไม่มีความเชื่อศรัทธาในศาสนาเดียวกับตนปรากฏหลักฐานอยู่ในเอกสารที่เรียกว่า  "Covenant  of  Omar" (บันทึกไว้ช่วง
ค.ศ. 637)  มีกฎศาสนาอิสลามที่เรียกว่า  ahl  al-dhimma  หรือพระราชกำหนดผู้ที่อยู่ใต้การปกครอง  (the  people of  protection) ได้หมายรวมถึงชาวยิว
และชาวคริสเตียนที่ได้รับสิทธิที่จะอยู่ภายใต้การปกครองของมุสลิม
โดยให้ความปลอดภัยแก่บุคคลและทรัพย์สิน
และอนุญาตให้คงศรัทธาในศาสนาเดิมของตนได้
โดยต้องเสียภาษีพิเศษเพื่อเป็นการแบ่งแยกระหว่างคนที่ไม่ใช่มุสลิมออกจากคนมุสลิม

สภาพทางสังคมและเศรษฐกิจของชาวยิวแถบนี้จึงยากจนและตกต่ำมาก
มีข้อห้ามและกฎที่ต้องปฏิบัติตามมากมาย  เช่น
ห้ามแต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาด  ห้ามสวมถุงเท้ายาว  ห้ามถืออาวุธ   ห้ามใชัรองเท้าแตะ
เด็กกำพร้าชาวยิวทุกคนต้องเข้ารีตเป็นอิสลาม
ห้ามประกอบอาชีพที่สงวนไว้เพื่อชาวมุสลิม
ห้ามชาวยิวทำงานด้านช่างเงินและช่างทอง
ข้อห้ามเหล่านี้เป็นผลมาจากการที่ชาวยิวยังคงยึดถือขนบธรรมเนียมและศีลของศาสนายูดาห์อย่างเหนียวแน่น
เป็นประชาคมชาวยิวที่ยังคงอนุรักษ์ภาษาฮีบรูว์ดั้งเดิมไว้กว่า  2,000  ปี

ส่วนชาวยิวที่เคยอพยพไปอยู่ในเปอร์เซียสมัยมหาวิหารที่สองถูกทำลายก็ได้กลับเข้ามาอยู่ในนครเยรูซาเล็มอีกในช่วงตั้งแต่ศตวรรษที่  9  เป็นต้นมา

นับว่ายุคกลางนี้เป็นยุคแห่งความหลากหลายทางแนวคิดทางศาสนายูดาห์
อันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการรับกระทบกับอารยธรรม  วัฒนธรรม  และศาสนาต่าง ๆ
ที่ชาวยิวได้เข้าไปดำรงชีวิตอยู่

3.2
ปรัชญาศาสนายูดาห์ในยุคกลาง

ในตอนต้นๆ
ของยุคกลาง
ปรัชญาศาสนาได้ตื่นตัวขึ้นเพื่อแสวงหาความรู้ในสัจธรรมของพระเจ้า  เจตจำนงของพระเจ้า  การรังสรรค์ของพระเจ้า
โดยได้รับอิทธิพลจากปรัชญาของนักคิดยุคเฮเลนนิสติค
ที่ได้รับอิทธิพลจากกรีก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งแนวคิดของเพลโตและอริสโตเติลโดยได้นำกระบวนการใช้เหตุผลแบบตรรกวิทยามาวิเคราะห์และสังเคราะห์ในหลักสัจธรรมทางศาสนา
ซึ่งไม่เฉพาะศาสนายูดาห์เท่านั้น
กลุ่มนักคิดทางคริสตศาสนา
และศาสนาอิสลามก็ได้รับอิทธิพลจากปรัชญาเหตุผลนิยมทางศาสนา
นักคิดทางปรัชญาศาสนาในตอนต้นที่มีชื่อเสียง  เช่น  ฟิลโล
แห่งอเล็กซานเดรีย

นักปรัชญาศาสนายูดาห์ที่มีชื่อเสียงและทรงอิทธิพลที่สุดในสมัยกลาง  คือ  โมเช่  ไมโมนิเดส  (Moshe  Maimonides : 1135 -
1204)  ซึ่งเป็นนักวิชาการทางคัมภีร์ทัลมุดที่ปราดเปรื่องและมีระบบความคิดเชิงตรรกวิทยาอย่างลึกซึ้ง  หนังสือที่มีชื่อเสียงของท่าน
ชื่อ "The Guide of
the
Perplexed"  เขียนขึ้นในปี
1190
เป็นภาษาอารบิค
วิเคราะห์พระบัญญัติสำหรับชาวยิวที่ท่านรวบรวมไว้เป็นหลักวิชาการทางศาสนายูดาห์  13  ประการ
ได้แก่

1.
การดำรงอยู่ขององค์พระเจ้า
ผู้ทรงสร้างสรรพสิ่ง

2.
ทรงความเป็นปรมัตถเอกานุภาพ

3.
ภาวะอันเป็นอสภาวะของพระองค์

4.
ความเป็นนิรันดรของพระองค์

5.
ข้อพึงปฏิบัติต่อพระองค์
และการเคารพบูชาพระเจ้าพระองค์เดียว

6.
คำประกาศพระวจนะเป็นสิ่งมีอยู่

7.
คำประกาศของท่านโมเสสอยู่ในอันดับสูงเหนือคำประกาศทั้งปวง

8.
โทราห์
เป็นพระวจนะของพระเจ้าที่ทรงเปิดเผยผ่านโมเสส

9.
โทราห์
เป็นสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลง

10.
พระปัญญาอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า
ทรงเป็นองค์รู้แห่งสรรพสิ่งทั้งหลายและเป็นความรู้ก่อนความรู้อื่นใดในโลก

11.
พระเจ้าทรงประทานรางวัลและลงโทษตามกรรมของบุคคล

12.
การมาของมาซียาห์

13.
การฟื้นคืนชีพของคนตาย

ไมโมมิเดสเขียนหนังสือเล่มนี้สำหรับนักศึกษาผู้มีพื้นฐานทางปรัชญา
โดยเริ่มต้นจากหลักพื้นฐานแรกที่ว่า
ความมีอยู่ของพระเจ้าเป็นอิสระจากสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาในจักรวาลหรือพิสูจน์ความมีอยู่ของพระเจ้าโดยหลักแห่งตรรกวิทยานิรนัย  ในประเด็นที่กล่าวมา
ปรัชญาศาสนาของท่านมีทั้งผู้สนับสนุนและผู้แย้ง

เยฮูดา
หะเลวี
เป็นปราชญ์ทางศาสนาอีกท่านหนึ่ง  ผู้มีชื่อเสียง
ผู้ประพันธ์หนังสือชื่อ
“the
Kuzari”
เป็นหนังสือในรูปของ บทสนทนากับกษัตริย์    แห่งคาซาร์
เกี่ยวกับหลักศรัทธาว่าด้วยความมีอยู่ของพระเจ้า
ในฐานะที่ทรงเป็น
"ปฐมเหตุ"   แห่งสรรพสิ่ง
หะเลวี
ได้ชี้ให้เห็นว่าความเชื่อทางศาสนาตั้งอยู่บนรากฐานแห่งหลักเหตุผล
แม้บางครั้งจะดูประหนึ่งเหตุผลเข้าไปไม่ถึง

สำหรับศาสนายูดาห์นั้น  หะเลวี
ชี้ให้เห็นถึงความหมายสำคัญยิ่งของการดำรงอยู่ตามวิถีแบบยูดาห์      และประวัติศาสตร์ของชนชาติยิวที่ชาวยิวควรนำมาศึกษาให้ตระหนักถึงจิตสำนึกแห่งศรัทธา  เช่น
สภาพการถูกขับไล่ออกจากดินแดนที่พระเจ้าทรงประทานที่นำไปสู่ความทุกข์ทรมาณ    เจ็บปวด    ยากลำบาก
ต้องถูกดูหมิ่นดูแคลนจากอิชมาเอล   (อิสลาม)   และเอซาว (คริสตศาสนา)    เหตุการณ์เหล่านี้มีความหมายต่อศาสนายูดาห์อย่างไรบ้าง
ความหมายของคำว่าอิสราเอลที่หมายถึงประชาคมทางศาสนาของพระเจ้า

มาห์ต  เบน  พาคุดา
เป็นนักกฎหมายผู้มีชื่อเสียงสมัยศตวรรษที่  11  แต่มีผลงานทางปรัชญาศาสนา  ชื่อ  "Duties  of  the  Heart"  กล่าวถึงหลักสำคัญของชีวิตทางศาสนาการเข้าถึงพระเจ้าโดยการถ่อมตน
มีอุเบกขาต่อความเป็นไปทางโลก  และบำเพ็ญการสันโดษ
ความสันโดษเป็นเอกภาพกับพระเจ้า

3.3
คาบาลาห์ (The
Kabbalah)

ศาสนาทุกศาสนาต่างมีรหัสยศาสตร์ของตนเองในการที่จะบรรลุสู่การเข้าถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์สูงสุด
คาบาลาห์เป็นแนวคิดหนึ่งทางศาสนายูดาห์ที่เกิดขึ้นในยุคแห่งเหตุผลนิยมพื้นฐานเชิงเหตุผลของรหัสยศาสตร์ศาสนายูดาห์  คือ
องค์พระเจ้านั้นเรามิอาจรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัส  แต่ด้วยสติปัญญา
ประสบการณ์เกี่ยวกับพระเจ้าเป็นเอกภาพที่เร้นลับระหว่างมนุษย์และสวรรค์
การที่จะได้รับประสบการณ์นั้น
มนุษย์จะต้องได้รับความพึงพอใจในสิ่งที่เขาประสบมาและสมเจตนารมณ์ของตนเอง  ซึ่งจะนำไปสู่วันสุดท้าย
โลกใหม่ที่กำลังจะมาถึงสมัยของมาชียาห์

เราไม่อาจใช้ร่างกายเข้าถึงพระเจ้าได้
เราต้องใช้วิญญาณที่จะเข้าถึงพระเจ้าได้  ดังนั้น
จึงมีวิธีการที่จะทำให้วิญญาณเป็นอิสระจากโลกีย์วิสัย
การยึดติดอยู่กับประสาทสัมผัส

คำสอนเชิงรหัสยศาสตร์ของศาสนายูดาห์  เรียกว่า  คาบาลาห์  ในภาษาฮีบรูว์  แปลว่า  ธรรมเนียม
หรือคำสอนที่ถ่ายทอดมาแต่โบราณ  แนวคิดที่ค่อย ๆ
ถ่ายทอดกันมาตั้งแต่สมัยบาบิโลเนียแล้ว
มาจนถึงประชาชนยิวในยุโรปก็ได้งอกงามขึ้น  โดยแต่ละชุมชนจะมีหลักปฏิบัติ
วรรณกรรม
ความเชื่อที่เร้นลับทางรหัสยศาสตร์แตกต่างกันไป  ในหมู่ชาวยิวในสเปน  ในฝรั่งเศส  ในอิตาลี  และในเยอรมัน
ชาวยิวในเยอรมันเมื่อถูกกดขี่และปราบปรามก็อาศัยการสร้างความหวัง
และปลุกจิตใจด้วยพิธีกรรมคาบาลาห์ที่ทำให้เกิดความสุขใจยามทุกข์

คัมภีร์คาบาลาห์ที่สำคัญคือ
คัมภีร์โซฮาร์ (the
Zohar หรือ the Book of  Splendor) ซึ่งได้ชื่อมาจากตอนหนึ่งในหนังสือดาเนียล  ในคัมภีร์ไบเบิล  (12 : 3)  ต่อมาหนังสือเล่มนี้ได้กลายเป็นคัมภีร์ของนักรหัสยศาสตร์ยูดาห์  ที่เรียกว่า  พวกคาบาลิสท์  (Kabbalists)  ซึ่งมีลักษณะเป็นสารานุกรมเชิงอรรถกถาของโทราห์
และได้บรรยายหลักความเชื่อและหลักปฏิบัติแบบคาบาลาห์ในรูปของบทกวีนิพนธ์

หลักที่ใช้อธิบายเรียกว่า  the  ten  sephirot  โดยใช้อักษรไขว้
10  ตัว
ทำเป็นรูปโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างจักรวาลที่เป็นกายภาพกับสวรรค์ต่าง
ๆ
โดยเริ่มต้นบทเสนอความว่า
ความคิดเกี่ยวกับพระเจ้าไม่อาจหยั่งรู้ได้ด้วยจิตของมนุษย์ไม่มีสิ่งใดดำรงอยู่นอกเหนือความมีอยู่ของพระเจ้าได้
พระเจ้าทรงเป็นอนันตริยภาวะไม่มีที่สิ้นสุด
พระเจ้าทรงวางขอบเขตจำกัดของโลก
แต่โดยพระองค์เองแล้วไม่ถูกสิ่งอื่นใดมาจำกัดท่านได้
ความนึกคิดของมนุษย์ต่างจากพระเจ้า
เวลามนุษย์สร้างความคิดในจิตของเขา
ความคิดนั้นยังคงเป็นเพียงนามธรรม  แต่เวลาพระเจ้าทรงคิด
ความคิดของพระองค์ก็จะบังเกิดเป็นรูปภาพขึ้นมาทันใด

ดังนั้นเซฟิโร้ทจึงเป็นวิถีที่นำไปสู่การรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของพระเจ้า

การจัดลำดับความสำคัญของเซฟิโร้ทประกอบด้วย

1.
เคเธร  (Kether = Crown) หรือ จุดยอดของอักษรไขว้

2.
โฮชมะห์
(Hochmah = Wisdom) หรือ อาบา (พ่อ)
มีคุณสมบัติเป็นเพศบุรุษ

หมายความถึงลักษณะ
2  ภาคของเพศ
ที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นให้สิ่งทั้งหลายมี  2  รูปแบบ  คือ เพศชาย  หรือ
เพศหญิง

3.  บินะห์ (Binah = Understanding / Intelligence) มีคุณลักษณ์เป็นเพศหญิง หรือ อิมะ  (มารดา)

4.
เฮเสด (Hesed
= Kindness) หรือ
ความกรุณา
เป็นเพศชาย

5.
เกบูระห์  (Geburah
= Power) หรือ
ความยุติธรรม (Din = Justice) เป็นหญิง

6.
ทิเฟเร็ท (Tipheret
= Glory , Beauty)  มีทั้งเพศหญิงและชาย
เพราะเป็นองค์

ประกอบของเฮเสด
และเกบูราห์

7.
เนทซะห์ (Netzah
= Firmness , Might , Victory) ความเข้มแข็ง
เป็นเพศชาย

8.
ฮ้อด (Hod
= Splendor)  เป็นเพศหญิง

9.
เยโสด (Yesod
= foundation)  เป็นองค์ประกอบของเนทซะห์กับฮ้อด

10.
มาลคุด (Malkut
= Kingdom) ไม่มีคุณสมบัติเฉพาะตัวเป็นสิ่งที่มีอยู่ในสากล

กายภาพของโลกธรรมชาติบางทีเรียกว่า  เชคินะห์  (Shechinah)
หรือ พระจิตของพระเจ้า

(the
Spirit of
God)

การจัดอักษรไขว้ทั้ง  10  นี้มีอยู่มากมายหลายระบบมีชื่อเรียกและอ่านแตกต่างกันไป
นอกจากใช้ถอยความหมายทางรหัสยศาสตร์ทางศาสนาแล้ว
ยังใช้ในการถอดความหมายในการทำนายชะชีวิตได้ด้วยโดยใช้หลักของอักษรกล
(Magic
Words)  อย่างไรก็ตาม
คาบาลาห์มีจุดหมายสำคัญ
2  ประการ  คือ  เพื่อการสวดมนต์
และเพื่อบรรลุถึงการเข้าถึงพระเจ้า
ซึ่งเป็นหัวใจของศาสนายูดาห์

สรุปลักษณะสำคัญของศาสนาในยุคนี้

1.  พระคัมภีร์ทัสมุดเป็นกุญแจสำคัญของการศึกษาทางศาสนาระดับสูง
โดยมีรากฐานมาจากพระคัมภีร์โทราห์

2.  เป็นยุคแห่งปรัชญาทางศาสนา
ควบคู่ไปกับรหัสยศาสตร์ทางศาสนาที่งอกงามอย่างเต็มที่
และเป็นรากฐานให้แก่ศาสนายูดาห์ในยุคสมัยใหม่มาจนทุกวันนี้

3. มีแนวความคิดทางศาสนายูดาห์ที่เกิดขึ้นใหม่ ๆ
ไปตามสภาพทางสังคมและวัฒนธรรมที่ประชาคมยิวเข้าไปอาศัยอยู่

4.  เป็นยุคแห่งความขัดแย้งทางศาสนาแห่งคัมภีร์ไบเบิล    ได้แก่   ศาสนายูดาห์  คริสต์ศาสนา
และศาสนาอิสลาม

5.   ศูนย์กลางทางศาสนา
ได้พัฒนามาจากธรรมศาลาที่ต่อมากลายเป็นสถาบันการศึกษาทางยูดาห์ศึกษาระดับสูง
ประสาทวิทยาการให้อย่างเป็นระบบ
และยังเป็นศูนย์กลางการปกครองดูแลชุมชนชาวยิว
ซึ่งแสดงว่ายังคงสืบทอดแนวความคิดในเรื่อง  "ประชาคมทางศาสนา"  (the  Religious  Community)  ไว้อย่างแน่นแฟ้น
และใช้พระบัญญัติเป็นกฎหมายการปกครองตนเองพร้อม ๆ
ไปกับการเริ่มเรียนรู้ประสบการณ์ในการอยู่ร่วมกับประชาคมต่างศาสนา
และเชื้อชาติที่ต้องยอมรับในกฎหมายแห่งรัฐนั้นประสานกันไป.

ภาคที่
4

ประวัติศาสตร์ศาสนายูดาห์ยุคสมัยใหม่

4.1
ประวัติเหตุการณ์ที่ต่อเนื่อง

ประชาคมทางศาสนายูดาห์ได้มีประสบการณ์อันยาวนานผ่านยุคกลางในการที่จะปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ของถิ่นที่ตนเข้าไปอยู่อาศัย
รวมทั้งการปรับภาษาที่ใช้สื่อภาษาติดต่อกัน
ตามหลักแห่งการอยู่รอดจากภัยแห่งความขัดแย้งทางศาสนา  และยังรักษาความเป็น
"ยิว"  ไว้ได้โดยไม่ถูกกลืนวัฒนธรรม
ชาวยิวในสมัยใหม่นี้มีทั้งนักเศรษฐศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญ  นักธุรกิจ  และนักวิชาการหลาย ๆ ด้าน
ความเจริญก้าวหน้าและการตื่นตัวทางวิทยาการเป็นแรงบันดาลใจให้ชาวยิวส่วนใหญ่พอใจเปลี่ยนแปลงปรับตัวให้กลมกลืนกับประชาคมต่าง
ๆ    ทั่วยุโรป
และสหรัฐอเมริกา
ชาวยิวในแถบคาบสมุทรไอบีเรีย  หรือยุโรปตะวันออก  เรียกว่า  เซฟารดีม
(Sephardim)
ชาวยิวในยุโรปกลางและค่อนไปทางตะวันออกเรียก
เอชเคนาซีม
(Ashkenazim)

ในช่วงศตวรรษที่  16  นั้น
คริสตจักรเริ่มมีการแบ่งแยกไม่เป็นเอกภาพ
โดยมีการปฏิรูปแนวความเชื่อทางศาสนาของกลุ่มโปรแทสแตนท์  และประเทศต่างๆ  ในยุโรปหลายประเทศ  เช่น  อังกฤษ
เริ่มประกาศความเป็นอิสระทางศาสนาจากคาธอลิคในกรุงโรม  สำหรับศาสนายูดาห์ก็ยังคงเป็น
"ปัญหา"  ของคริสตศาสนิกชนอยู่
ในขณะเดียวกับศาสนายูดาห์กลุ่มฮาซิดีม
(Hasidism)กำลังแพร่หลายทั่วไปในหมู่ประชาคมชาวยิวในยุโรปพร้อม ๆ
ไปกับความเชื่อแบบคาบาลาห์
ซึ่งเมื่อนำไปผสมผสานกันแล้วเกิดกระบวนการใหม่ทางศาสนา
ผู้นำกระบวนการใหม่นี้เป็นชาวยิวโปแลนด์ที่เรียกตนเองว่า  "บา
อัล เช็ม โท้ฟ" (Ba'al  Shem  Tov = Master of  the  Good  Name)  มีชีวิตอยู่ระหว่างปี
1700 - 60
ได้ศึกษาเล่าเรียนอยู่ในธรรมศาลาและทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยสอนศาสนา

จนต่อมาได้ฝึกปฏิบัติสันโดษและสมาธิอยู่หลายปีจึงประกาศตนเป็นผู้รับใช้พิเศษของพระเจ้าและมีอิทธิฤทธิ์ด้านเวทมนตร์คาถา
ต่อมาเขาได้เข้าร่วมกับกลุ่มคาบาลิสต์
แล้วมาหลอมรวมเป็นแนวคิดใหม่ว่า
คาบาลิสต์ไม่ควรแยกตัวออกจากสังคม
แต่ควรเป็นผู้นำทางสังคมในฐานะผู้ทรงธรรม  ที่เรียกว่า  the  hasidic  Zaddit  (the righteous one) และขยายความคิดต่อไปว่า
โลกนี้สร้างขึ้นมาเพื่อผู้ทรงคุณธรรมเท่านั้น
ความเป็นผู้นำทางความคิดทางศาสนาทำให้บาอัลเช็มโท็ฟ
เชื่อว่าคำสอนของเขาจะเป็นแนวทางปฏิบัติแก่ประชาคมและนำไปสู่การหลุดพ้นทุกข์ได้  (Redemption) แม้ว่าเขาจะถึงแก่กรรมลงไปแล้วเมื่ออายุได้  60  ปี
ก็ยังมีผู้กล่าวขวัญถึงอย่างมากมายและมีสานุศิษย์อยู่หลายคน
ซึ่งต่อมานำไปสู่กระบวนการศาสนายูดาห์กลุ่มใหม่ที่เรียกตนเองว่า  ฮาซิดิม  (Hasidim  หรือผู้อยู่ในธรรม)  กระบวนการนี้มีประชาคมยิวหลายแห่งต่อต้าน  เช่น
ชาวยิวในแถบยุโรปตะวันออก  แต่กลุ่มนี้ก็ได้ค่อย ๆ  เติบโตขึ้น
และพัฒนาตนให้มีรูปแบบสังคมแบบฉบับของตนเอง
ในท่ามกลางความผันผ่อนเปลี่ยนแปลงการปฏิวัติทางการเมืองของหลาย
ๆ  ประเทศในยุโรป
เหตุการณ์สงครามโลกและการก่อตั้งประเทศอิสราเอล

4.2
ฮาสคาล่าห์

ฮาสคาล่าห์ (Haskalah) เป็นขบวนการค้นคว้าเชิงวิชาการทางศาสนายูดาห์ในยุโรปสมัยใหม่ที่เป็นรากฐานของยูดาห์ศึกษา
(Judaism)  ในปัจจุบัน
โดยมีสมาคมนักวิชาการแลกเปลี่ยนความรู้นี้เรียกว่า  นักปราชญ์  หรือ  “มาสคิลิน-maskilin”   ได้แก่
โมเช่
เมนเดลซอห์น
(Moshe
Mendelsohn : 1729 -17 86)
เป็นบุตรชายของนักจารึกพระคัมภีร์ในเยอรมันนีมีความรู้ทั้งภาษาละติน
และภาษายุโรปตะวันออกอีกหลายภาษา
ปรัชญาของแมนเดลชอห์นมีใจกลางอยู่ที่
หลักพระบัญญัติที่ภูเขาซีนาย   โดยได้อธิบายว่า
ศาสนายูดาห์มีลักษณะเป็น
ศาสนาธรรมชาติ
(natural
religion) ยิ่งกว่าศาสนาอื่นใด
โดยได้รับอิทธิพลจากปรัชญาของสปินโนซา
(Spinoza:1632-1677)

ในบางส่วน
แนวความคิดของเขามีทั้งผู้สนับสนุนและโต้แย้งในเชิงวิชาการ
มีชมรมผู้สนใจซึ่งขยายศูนย์กลางออกไปอีกหลายจุดในยูโรป
และนำไปสู่การปฏิรูปทางศาสนา
จากปัญหาที่ว่าทำอย่างไรจึงจะรักษาเอกลักษณ์ของศาสนายูดาห์  และความเป็นยิวไว้ได้
ภายในกรอบโครงสร้างทางสังคมที่อยู่อาศัย  โดยมีหลักสากลร่วมกัน  ได้แก่
หลักแห่งเหตุผลเสมอภาคและภราดรภาพ

4.3
การปฏิรูปทางศาสนายูดาห์ในซีกโลกตะวันออก

สถานการณ์ความเปลี่ยนแปลงทางการเมือง
และสังคมในยุโรปตลอดจนปัญหาการต่อต้านเชื้อชาติยิว  (Anti -
semitism)  มีแนวโน้มก่อตัวขึ้นเป็นระยะ ๆ
ประชาคมยิวเองก็มีแนวโน้มในการปรับตัวให้เหมาะสมกับสภาพของปัญหา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาการอยู่ร่วมกับประชาคมอื่น ๆ
ที่มีลักษณะเป็นปฏิปักษ์ต่อชาวยิว  พิธีกรรมทางศาสนา  บทสวดมนตร์ในระยะหลัง ๆ  จะเน้นถึงการคืนถิ่น  (The  Return  of  Zion)  และมาชียาห์กำลังมาแล้ว
การปฏิรูปพิธีกรรมทางศาสนาทำให้เกิดความขัดแย้งในกลุ่มพวกรับไบที่ไม่เห็นด้วยและถือว่าความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ควรได้รับการอนุมัติจากคณะรับไบ
จึงได้มีการจัดประชุมสัมมนาหลาย ๆ ครั้ง  โดยเฉพาะในเยอรมันนี
อันนำไปสู่การศึกษาศาสนายูดาห์เชิงวิชาการ
และบนรากฐานการค้นคว้าวิจัยทางวิทยาศาสตร์

ในหมู่กระบวนการปฏิรูปศาสนา  มีผู้นำชื่อ  เฮิร์ช  (R. Samson Raphael
Hirsch: 1808 - 88)
ผู้ก่อตั้งนิกายออร์ธอด็อกซ์ใหม่
แห่งเยอรมันนีขึ้น
โดยมีทัศนะว่าอุดมการณ์ทางศาสนาของศาสนายูดาห์เป็นอย่างเดียวกับหลักจริยศาสตร์สากล
โทราห์เป็นแก่นแท้ของศาสนายูดาห์
และเป็นหน้าที่ของศาสนายูดาห์ที่จะต้องธำรงรักษาหลักธรรมเนียมปฏิบัติของโทราห์ไว้ให้คงอยู่ตลอดไป

4.4
ศาสนากับการต่อต้านยิว

จากความคิดทางศาสนาที่ชาวยิวในยุโรปยังคงอยู่ในหลักการที่จะคงความเป็นเอกลักษณ์อของชาวยิว
และศาสนายูดาห์อย่างแน่นแฟ้น
แม้ว่าในยุคสมัยใหม่นี้ชาวยิวเหล่านั้นจะเรียกตนเองว่าเป็น  ชาวเยอรมัน  ชาวฝรั่งเศส  ชาวอังกฤษ
แต่ก็ยังคงความเป็นยิวไว้อย่างแยกออก
ความรู้สึกนึกคิดในการต่อต้านเซมิติคส์  ยิวจึงค่อย ๆ  ก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

ความขัดแย้งทางวัฒนธรรมซึ่งแตกต่างไปจากความรู้สึกต่อต้านคนยิวในสมัยก่อน
ๆ
ที่กล่าวหาว่าคนยิวเป็นฆาตกรผู้สั่งการให้ฆ่าพระคริสต์
เป็นพวกบาปหนาชั่วร้าย
การต่อต้านยิวยุคใหม่กล่าวอ้างว่า  "วิญญาณแห่งความเป็นยิว”
เป็นตัวทำลายประชาคมชาวยุโรปทุกชาติไม่ว่าที่ใดที่มีชาวยิวไปอาศัยอยู่ก็ตาม และ "ความเป็นยิว” เป็นปรปักษ์ต่อ
“วิญญาณแห่งคริสตศาสนิกชนอารยัน"  (the  Arayen  Christian spirit)  ของชาวยุโรปทั้งหลาย
ความรู้สึกต่อต้านนี้ได้หยั่งรากลึกถึงความขัดแย้งทางชาติพันธุ์ด้วย

กระบวนการต่อต้านชาวยิวได้ใช้ระบบสถาบันที่กระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาการแสดงออกทั้งทางสังคมและการเมืองในของมวลชนที่เป็นคริสตศาสนิกชนให้ลุกขึ้นมาต่อสู้กับชาวยิว
การต่อต้านยิวได้ลุกลามไปในหลาย ๆ  ประเทศในยุโรป  ประชาคมยิวในถิ่นต่าง ๆ  ถูกเผาทำลาย  บุกรุก
โจมตีเป็นระยะมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่  1

จากภาวะที่บีบคั้นนี้เอง
ทำให้ในกลุ่มชาวยิวได้ก่อตัวขึ้นเป็นขบวนการคืนชาติขึ้นเพื่อหาข้อยุติเกี่ยวกับปัญหาคนยิว
คนยิวต้องมีประเทศที่อยู่อาศัยเป็นดินแดนของตน
ซึ่งนำกลับไปสู่ความเชื่อทางศาสนาที่เรียกว่า  การคืนชาติ  (the  Return  to  Zion) ที่เรียกว่า
ชาตินิยมเพื่อการก่อตั้งรัฐประเทศของชาวยิว  หรือกลุ่มไซออนนิสต์
(the Zionist Idaology) ผู้มีบทบาทแข็งขันคือ
Dr. Theodore
Herzl  (1860 -
1904)  ซึ่งตระหนักดีถึงความรู้สึกต่อต้านยิวของชาวยุโรปอื่น ๆ  มาแต่สมัยเยาว์วัย
เขาเห็นว่าความสำเร็จของแผนงานการตั้งประเทศของชาวยิวต้องผ่านกระบวนการทางการเมืองระหว่างประเทศ
และมีการตั้งสมัชชาแห่งไซออนนิสต์ขึ้น  เพื่อก่อตั้งประเทศในดินแดนปาเลสไตน์
โดยต้องมีกองทุนแห่งชาติขึ้นพร้อม ๆ
ไปกับการดำเนินการทางการทูตและการเมืองระหว่างประเทศ
โดยมีการระดมทุนจากสถาบันการเงินต่าง ๆ  ที่มีชาวยิวอาศัยอยู่

กระบวนการณ์นี้ยังไม่สำเร็จ  เฮิร์ซลก็ถึงแก่กรรมไปก่อน
แต่กระบวนการไซออน
ได้แพร่หลายไปทั่วประชาคมยิวในยุโรป  และสหรัฐอเมริกา
วิกฤตการณ์ต่อต้านยิวทวีความรุนแรงขึ้นในช่วงปี  1938
โดยนาซีเยอรมัน
ซึ่งเสนอวิธีการแก้ปัญหาคนยิวด้วยสงครามที่ขยายขอบเขตกว้างขวางไปทั่วทุกประชาคมยิวในยุโรป
จนกลายเป็นสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งจากเหตุการณ์รุนแรงนี้เอง
เมื่อสงครามสงบลงก็นำไปสู่ข้อยุติในการก่อตั้งประเทศอิสราเอลขึ้นในดินแดนปาเลสไตน์  ณ
ที่ซึ่งระบุไว้ในพระคัมภีร์ว่าเป็นถิ่นฐานดั้งเดิมของชาวยิว
โดยมีอุปสรรคและสงครามกับกลุ่มชนเผ่าอาหรับเป็นระยะ ๆ
ในขณะเดียวกันก็ต้องมีการเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาติด้วยการฟื้นฟูภาษาพูดและภาษาเขียนแบบเดียวกันกับของชาวยิวที่เรียกว่า
ภาษาฮีบรูว์ขึ้นมาใช้ในประเทศร่วมกัน

ในปี  ค.ศ. 1947
สมัชชาใหญ่แห่งองค์การสหประชาชาติก็ได้รับรองการก่อตั้งประเทศอิสราเอลอย่างเป็นทางการ
ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่นี้เกิดขึ้นมาจากขบวนการทางศาสนา  ปรัชญาเมธีทางศาสนายูดาห์หลายท่านซึ่งล้วนมีบทบาทด้านการทูตและการเมืองระหว่างประเทศ  เช่น  มาร์ติน  บูเบอร์ (Martin
Buber:1878-1965)  นักปรัชญาศาสนาที่เป็นที่ยอมรับกันทั่วโลกผู้เขียนเรื่อง  "The I-Thou
Relationship"  เป็นที่อ้างอิงศึกษาในหมู่นักวิชาการในวงการศาสนศึกษาอย่างกว้างขวาง

4.5
สรุปลักษณะสำคัญทางศาสนาในยุคปัจจุบัน

1.
สภาพทางสังคมสมัยใหม่
ผลักดันให้ประชาคมทางศาสนาของชาวยิวต้องเปิดตัวออกมาสู่โลกภายนอกมากขึ้น
จึงเกิดข้อโต้แย้งระหว่างการอนุรักษ์ประเพณีทางศาสนาเผ่าเก่าแก่
หรือการกลืนทางวัฒนธรรมและสังคม ซึ่งเกี่ยวข้องกับศาสนาเป็นหลักใหญ่
และการปิดตัวย่อมนำไปสู่การกระตุ้นความรู้สึกนึกคิดที่เป็นศัตรูต่อต้านคนยิวทวีขึ้นตามลำดับ
ผลจากแรงผลักดันนี้นำไปสู่แนวคิดเรื่องการคืนชาติอิสราเอล

2.
ชาวยิวในซีกโลกตะวันตก
เกิดกระบวนการปฏิรูปทางศาสนายูดาห์ที่ปฏิเสธพิธีกรรมแบบโบราณ
และเสนอแนวคิดว่าศาสนายูดาห์จะต้องมีศักยภาพที่จะอยู่ร่วมกับศาสนาอื่นๆ
ได้
อย่างเสมอภาค   ภราดรภาพ
และมีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกัน
และต่อต้านการอนุรักษ์นิยมทางศาสนาแบบเก่า ๆ  โดยเฉพาะทัลมุด  และบทบัญญัติจากรับไบ
มีการสวดมนต์ร้องเพลงสรรเสริญแบบสมัยใหม่
กลุ่มอนุรักษ์นิยมยูดาห์มีเพียงส่วนน้อย

3.
เกิดขบวนการทางศาสนายูดาห์ชาตินิยม ขึ้น   เรียกว่า
ไซออนนิสต์   เพื่อกลับคืนสู่ดินแดนที่พระเจ้าทรงประทาน    การตั้งประเทศอิสราเอลขึ้นได้อีกหลังจากไร้ประเทศมากว่าสองพันปี

4.
ปัญหาที่ยังคงท้าทายศาสนายูดาห์   คือ
ศาสนายูดาห์ที่เป็นศาสนาประจำชาติของชาวอิสราเอล
จะแสดงตัวออกในรูปแบบใหม่ที่เหมาะสมอย่างไรระหว่างความเป็นศาสนาเฉพาะชนชาติยิวกับความเป็นศาสนาสากล
คนยิวในสมัยใหม่จะต้องมีความศรัทธาใดบ้างที่จะได้ชื่อว่าเป็นยิว  เช่น  ถ้าคนยิวหัวใหม่ปฏิเสธความมีอยู่ของพระเจ้า
ความอมตะของวิญญาณ  การฟื้นคืนชีพของความตาย  จะเรียกว่าเป็นคนยิวในฐานะศาสนิกชนยูดาห์หรือไม่
คนยิวมีอิสระที่จะปฏิบัติตามหลักพระบัญญัติเก่าแก่หรือไม่
ในเมื่อโดยหลักศรัทธารากฐานแล้วประชาชนชาวยิว  คือ  ประชาชนที่พระเจ้าทรงเลือก
และมีพันธสัญญากับพระเจ้าว่าพระเจ้าจะทรงประทานดินแดนอันอุดมสมบูรณ์แก่ชนชาติอิสราเอลเป็นรางวัลในการรักและศรัทธาต่อพระเจ้าสุดจิตสุดใจ  และชาวอิสราเอลจะต้องทำให้อาณาจักรที่ทรงประทานเป็นดินแดนแห่งพระและประเทศที่ศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าอย่างแท้จริง
(Exodus  XIX,
5-6)

ภาคที่ ห้า

ส่งท้าย

5.1
ศีลวัตรปฏิบัติของศาสนายูดาห์

จากบทบัญญัติ  10   ประการ
ได้จำแนกอย่างละเอียดแยกย่อยออกเป็นศีล  613  ข้อ
ที่ชาวยิวต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด
ปัจจุบันนี้เคร่งครัดเฉพาะหมู่ชาวยิวอนุรักษ์นิยม    เช่น     ฮาซิดิม  เป็นต้น
ในที่นี้จะขอหยิบยกบางส่วนที่สะท้อนให้เห็นภาพของบทบาทของศาสนายูดาห์ต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่ทุกแง่มุมของชาวยิว
ศีลเป็นทั้งหลักศาสนา    พระบัญญัติ   และกฎหมายแพ่ง -
อาญา (โปรดดูรายละเอียดเพิ่มเติมในภาคผนวก)

5.2
คริสตศาสนากับศาสนายูดาห์

อีดิธ เชฟเฟ่อร์  (Edith Shaeffer)
นักคิด นักเขียนแนวศาสนาเชิงมนุษยนิยมสมัยใหม่
และเป็นภรรยา ของดร.
ฟรานซิส    เชฟเฟอร์
(Dr.Francis Shaeffer:1912-1984) นักคิด
นักเทววิทยาแห่งยุคสมัยปัจจุบันและนักเขียนผู้มีชื่อเสียงโด่งดังด้านความเข้าใจระหว่างศาสนา   เธอได้
เขียนหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ
"คริสต์ศาสนา คือ
ศาสนายูดาห์-Christianity is Jewish”
โดยได้กล่าวไว้อย่างน่าสนใจว่า
หลักศรัทธาใหม่ของชาวคริสต์นั้นมิได้เป็นของใหม่สำหรับชาวยิวเลย  ศาสนาคริสต์ก็คือศาสนายูดาห์
เธอได้เสนอกวีนิพนธ์บทหนึ่งที่ร้อยกรองว่า

How   odd   of    God

ช่างน่าพิศวงในพระเจ้า

To  Choose  the  Jew
ที่ทรงเลือกชาวยิว

But  not  so  odd

แต่มิน่ายิ่งพิศวงกว่านี้หรือ

As  those  who  chose

ที่เขาเหล่านั้นผู้ทรงเลือก

The  Jewish  god
พระเจ้าของชาวยิว

And  Hate  the  Jew.
กลับชังคนยิว.

ผู้เขียนเคยพิศวงในทำนองนี้มาหลายครั้งที่ได้ไปอยู่ในท่ามกลางศาสนิกชนผู้มีความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ต่อกันเหล่านั้น
แม้ในฐานะที่เป็นกลางซึ่งไม่เคยรู้สึกขัดแย้งก้าวก่ายกับศรัทธาของศาสนาใดก็ยังรู้สึกทำนองเดียวกับกวีบทนี้ไม่ได้
จากจุดนี้เองที่นำไปสู่การศึกษาเชิงศาสนาเปรียบเทียบว่าทำไมศาสนาที่พัฒนามาจากแบบฉบับ
เดียวกันแต่กลับไม่ลงรอยกันซึ่งผิดกับพุทธศาสนาในสังคมไทยที่เชื่อมประสานกับศาสนาพราหมณ์ได้อย่างกลมกลืนทั้ง
ๆ
ที่หลักพุทธเองนั้นก็เป็นแนวคิดที่แย้งกับศาสนาพราหมณ์ซึ่งเป็นศาสนาแบบแผนหนึ่ง

เมื่อเข้าไปดำรงชีวิตอยู่ในท่ามกลางศาสนิกชนชาติยิวและชาวคริสต์
ได้มีโอกาสศึกษาศาสนาและวัฒนธรรมทุกศาสนาอย่างใกล้ชิดโดยประสบการณ์ก็พบว่า
มีหลักศรัทธาทาง

ศาสนาหลาย ๆ  อย่างที่เหมือน
หรือไม่ก็คล้ายกันมากกว่าที่จะแตกต่างกันอย่างแรกสุดที่เหมือนกันคือ
ใช้พระคัมภีร์ไบเบิลเล่มเดียวกัน  (เฉพาะในส่วนของโทราห์)  พระเจ้าที่ศรัทธาสูงสุดก็คือ
องค์เดียวกันที่เปิดเผยพระวจนะแก่มนุษย์นั่นเอง องค์ผู้สร้างโลก
อดัมกับอีฟ
ฯลฯ

ผู้เขียนขอกล่าวไว้แต่แรกเริ่มทีเดียวว่า
สิ่งที่จะกล่าวต่อไปนี้เป็นสิ่งที่ต้องอาศัยการเปิดใจให้กว้าง
โดยไม่ต้องกังวลในเรื่องความเป็นกลางเพราะเป็นจุดที่ละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกศรัทธาของผู้ที่เชื่อ  กับผู้ซึ่งไม่เชื่อ ถือศรัทธา
ที่ต่างคนต่างก็มีความเชื่อยึดถือกันไปตามความพอใจของตนอันเป็นปรากฏการณ์ธรรมดาของมนุษย์ผู้ต่างจิตต่างใจ

ถ้าถามว่า
จุดแห่งความแตกต่างทางประวัติศาสตร์ของทั้งสองศาสนานี้อยู่ที่ไหน  เช่น
นับตั้งแต่การมาบังเกิดของศาสดาที่ผ่านเข้ามาในครรภ์ของสาวพรหมจารี
ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ในสายตาของหมู่ผู้ไม่เชื่อ
ถ้าพิจารณาให้รอบคอบแล้วจะเห็นได้ว่าจุดนี้ไม่น่าจะถือว่าเป็นประเด็นที่ต้องนำมาโต้แย้ง
เพราะปาฏิหาริย์ทางศาสนาอยู่ที่ศรัทธาของมนุษย์ซึ่งมีอยู่ทุก
ๆ
ศาสนาแต่ละศาสนาจะเป็นจุดที่เหมือนกันในเชิงยอมรับมากกว่า  ได้แก่  หลักศรัทธาวันสิ้นโลก  ยุคสุดท้าย  วันพิพากษาโลก  และยุคแห่งมาซียาห์   ที่ปัญญาจารย์หรือที่เรียกกันว่า
ศาสดา ผู้ประกาศของพระเจ้า (the prophet) หลายท่านได้กล่าวทำนายไว้ต่างหากคือ
ที่มาแห่งความเหมือนกันที่ลงท้ายด้วยการยอมรับที่แตกต่างกัน  คือ
การยอมรับว่าพระเยซูคริสต์เป็นพระมหาไถ่  หรือ
มาซียาห์ของชาวยิวที่แท้จริงหรือไม่

พระคริสตธรรมคัมภีร์ใหม่ได้พิสูจน์อ้างอิงคำพยากรณ์ของปัญญาจารย์ผู้ประกาศสำคัญหลายท่านโดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านอิสยาห์มากที่สุด
เพื่อยืนยันในศรัทธาข้อนี้ในสมัยคริสตกาล
คนยิวจำนวนไม่ใช่น้อยที่เชื่อในศรัทธานี้
ซาตานเองก็เคยเข้ามามีบทบาทในการยั่วยุพระเยซูทุกคำที่พระเยซูตรัสตอบซาตาน
เป็นคำที่ปรากฏอยู่ในพระคัมภีร์โทราห์แสดงว่า
พระเยซูเป็นผู้ทรงรู้ทางพระคัมภีร์โทราห์อย่างแก่กล้าสามารถท่านหนึ่งในยุคนั้นพระเยซูทรงกระทำการปกป้องการกระทำที่ดูหมิ่นพระมหาวิหารของพระเจ้าอย่างกล้าหาญไม่หวั่นเกรงในฐานะชาวยิวผู้ศรัทธาพระเจ้าอย่างสุดซึ้ง

จุดแบ่งแยกจึงอยู่ที่การจำแนกความเป็นยิว
กับพวกนอกศาสนา
หรือเจนไทล์ (the
Gentile)  คำนี้คนยิวใช้เรียกผู้ที่ไม่เป็นยิวแห่งศาสนายูดาห์
เป็นการแบ่งแยกซึ่งตามประเพณีความเชื่อเก่าแก่
ศาสนานี้เป็นศาสนาชนชาติยิวเท่านั้น
ไม่เปิดโอกาสให้คนนอกเชื้อชาติมารับนับถือ
และถึงมารับนับถือศาสนาของคนยิว  คนยิวก็ยังเรียกว่า
พวกนอกศาสนา

ในขณะที่ชาวคริสต์
ได้หลีกเลี่ยงจากคำว่า
"คนนอกศาสนา"   คริสเตียนและคำว่า คาธอลิค  ก็แปลว่า  ความเป็นสากล
ซึ่งเลือกออกจากแนวแห่งความเป็นปัจเจกศรัทธาของศาสนายูดาห์
(Particularism)

ประวัติศาสตร์ศาสนายูดาห์ไม่นับว่าพระเยซูคริสต์เจ้าเป็นบุคคลสำคัญทางศาสนาของตน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ยอมรับในฐานะมาซียาฮ์
ดังนั้นความรู้สึกขัดแย้งจึงน่าจะเกิดขึ้นจากปฏิกริยาลูกโซ่ของชาวยิวที่ไม่ยอมรับพระคริสต์  (anti - Christ)  ที่โยงไปสู่ความรู้สึกต่อต้านเป็นปฏิปักษ์ต่อชาวยิว
(Anti - Semitism)

การไม่ยอมรับในพระคริสต์ก็ย่อมนำไปสู่การแย้งว่า
พันธสัญญาใหม่ไม่ใช่พระวจนะของพระเจ้า
เป็นหนังสือนอกศาสนาของชาวยิว
ซึ่งถ้าพิจารณาถึงคุณลักษณะทางศาสนาของพระคริสต์แล้วแท้จริง  คือ
หลักศรัทธาทั้งหมดที่เกี่ยวกับความหลุดพ้นทุกข์โดยพระกรุณาของพระเจ้าและในวันแห่งยุคสุดท้ายนี้
และคนตายจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อรอรับคำพิพากษาจากพระเจ้า  (the  Redemption,  the  ressurrection  of  the  body)  จึงกล่าวได้ว่า
จุดแย้งระหว่างสองศาสนาก็คือ
หลักศรัทธาที่เหมือนกันนั่นเอง

ที่กล่าวมานี้มีวัตถุประสงค์ที่จะกระตุ้นให้ผู้ศึกษาเกิดความสนใจในการศึกษาประวัติศาสตร์ความเชื่อทางศาสนาเชิงเปรียบเทียบ
และเป็นเพียงข้อพิจารณาหนึ่งเท่านั้นที่ควรนำไปศึกษาค้นคว้าไตร่ตรองต่อไปในเชิงวิชาการ.

บรรณานุกรม

สมาคมพระคริสตธรรมในประเทศไทย.(2518). “ พระคริสตธรรมคัมภีร์
: ภาคพันธสัญญาเดิม และพันธ-สัญญาใหม่”.  150  ถนนราชา  กรุงเทพฯ.  โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.

Ben
- Sassoon, H.H. (Ed.).(1977). “A History of
the  Jewish  People”.  Weidenfeld and Nicolson.
London.  Redwood   Burn  Limited . Trowbridge &
Esher.

The  British  &  Foreign  Bible  Society.(1978). “The  Holy  Scriptures  of  the  Old  Testament  Hebrew  and  English”. Printed  in
Great
Britain,  by Lowe  &  Brydone Printers  Limited.  Thetford  Norfolk  1978.  ISBN  0  564  0039.

Buber,  Martin.(1985). “The
Knowledge  of  Man”.
London  George  Allen  &  Unwin  Ltd.  1985.

Cohen,   A. (1975).   “Everyman's  Talmud”.  Shocken  Books.
New
York
.

Gersh,  Harry(1972).  “ The  Sacred  Books  of  the  Jews.”  A  Scarborough  Book.  Stein  and  Day  Publishers.
New
York.

Guttermann,  Julius.(1964).
“Philosophies  of  Judaism  :  The  History  of  Jewish  Philosophy  from  Biblical  Times  to  Franz  Rosenzweig.”  The  Jewish  Publication  Society  of
America.
Philadelphia,  5724 -
1964.

Husik,  Isaac.(1976). “A  History  of  Medieval  Jewish  Philosophy.” A
Temple  Book.  Atheneum.
New
York.  1976.

Kasher,  M. Menahem. (1953).
Translated  under  the  editorship  of  Rabbi  Dr. Harry  Freedman,  B.A. , Ph.D. “
Encyclopaedia
of  Biblical  Interpretation.”  American  Biblical  Encyclopaedia  Society.
New
York.  N.Y.
1953.

Kaufmann,  Yehezkel.(1972).
“The  Religion  of  Israel,  From  It  Beginnings  to  the  Babylonian  Exile.”  Translated  and  Abridged  by  Moshe  Greenberg.  Schocken  Books.
New
York.

Martin,  Bernard.(1974). “ A   History  of  Judaism.  Vol.  II  Europe  and  the
New  World.”
Basic
Books.  Inc.  Publisher.
New
York.  1974.

Moore,  George  Foot.( 1946).
“Judaism  In  the  First  Centuries  of  the  Christian  Era.  The  Age  of  the  Tannaim.”
Cambridge,
Harvard  University  Press.

Schaeffer
,  Edith .(1975). “
Christianity  is  Jewish.”  Tyndale  House  Publishers.  Inc.
Wheaton.
Illinois.

Silver,   Daniel  Jeremy.( 1974). “A
History  of   Judaism  Vol.  I.  From  Abraham  to  Maimonides.”  Basic  Books.  Inc.,  publishers.
New
York.

Stitskin,  D.
Leon.
(1961). “Studies
in  Torah  Judaism.”
Yeshiva  University  Press.   Ktev  Publishing  House.

Werblowsky,   R.J.  Dr.,  Dr.  Geoffrey  Wigoder.  Ed. (  1961). “The  Encyclopaedia  of  the Jewish  Religion.”  Masada
- P.E.C.  Press.  Ltd.,
Jerusalem.  Tel - Aviv.

ตัวอย่างศีล
613  ข้อ

The  613
Commandments

พระเจ้า
คนยิวทุกคนต้องเป็นผู้ศรัทธาในความมีอยู่ของพระเจ้าเพียงองค์

เดียวด้วยความรัก  ความกลัว  และรับใช้พระองค์
จงเลียนแบบ

แห่งปัญญาและคุณธรรมของพระองค์
และรักษาพระนามของ

พระองค์ให้คงศักดิ์สิทธิ์

โทราห์
คนยิวทุกคนต้องท่อง "เชมะ"
(บทสวดมนตร์) ทุกเช้าและเย็น

และศึกษาโทราห์  ตลอดจนสอนผู้อื่นโดยให้คลุมผ้าซิทสิท
และ

แขวนป้ายเมซูซาห์ที่บนประตู
ประชาชนยิวต้องมาชุมนุมกัน

ทุกๆ 7 ปี
เพื่อฟังคำอ่านโทราห์และกษัตริย์ (ผู้นำ) ต้องเป็นผู้จาร

พระคัมภีร์ฉบับต่อ ๆ ไปด้วยหัตถ์ของพระองค์
คนยิวทุกคนต้อง

มีพระคัมภีร์คนละชุดและทุกคนต้องขอบคุณพระเจ้าหลังอาหาร

การบูชายัญถวายด้วยสัตว์ต้องได้รับการชำระมลทิน  และเข้า

พิธีกรรม
มิฉะนั้นจะถือว่าไม่บริสุทธิ์ให้เผาทิ้งให้หมด

ห้ามนำไปรับประทาน

การปวารณาตัว
ให้โกนผมหลังจากทำพิธีแล้ว

การสาบานตัว
จะต้องเคารพต่อคำสาบานที่ให้ไว้ต่อผู้พิพากษาตามหลักแห่ง

กฎหมายพระบัญญัติ

พิธีชำระมลทิน

ผู้ใดไปกระทบสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตต้องห้าม เช่น
สัตว์เลื้อยคลาน

(Ritual  Purity)
ต่าง ๆ อาหารต้องห้าม  ต้องทำพิธีชำระมลทิน
นอกจากนี้ได้แก่

สตรีมีระดู
สตรีที่นอนอยู่ไฟหลังคลอด  คนโรคเรื้อน

คนประกอบกิจไม่สมบูรณ์

พิธีกรรม     ritual  immersion      หรือ  ชำระด้วยน้ำอันบริสุทธิ์
+ มิชวะห์
(mitzvah)
หมายถึง

การกระทำที่บริสุทธิ์ถูกต้อง  ต้องโกนศีรษะ + สวมเสื้อผ้าพิเศษ

และทาผงอำพันแดง

การบริจาคเงินให้มหาวิหาร
-
ต้องบริจาคทุกสิ่งที่บริสุทธิ์
ผลผลิตแรกของการกสิกรรม

- ถ้าไม่บริจาคปรับ 5
เท่าของผลผลิต

- ทุก ๆ
ช่วง
7  ปี  3,
6  ของปี
ให้บริจาคเพื่อคนยากจน

พระมหาวิหารและพระ
คนยิวต้องสร้างมหาวิหารและให้ความเคารพ
สถานที่แห่งนี้ต้อง

ได้รับการอารักขา  และให้พวกตระกูลเลวี
(Levites) มีหน้าที่

เฉพาะ
ณ
ที่แห่งนี้
พระก่อนเข้าวิหารต้องชำระร่างกายทุกส่วน

ให้บริสุทธิ์สะอาดให้จุดเทียนชุด
(Menorah)
ทุกวัน
พระต้อง

สวดมนตร์อวยพรให้แก่ชาวอิสราเอล……ต้องประคองเครื่องสูง

บรรจุพระคัมภีร์โทราห์ (the
Ark)  เหนือศรีษะอย่างเทิดทูน

พระอภิมุขสูงสุดต้องแต่งงานกับสตรีพรหมจารี
(Virgin)เท่านั้น

พิธีบวงสรวง
(Sacrifices)
ถวายอาหารพิเศษ  และจำแนกตามวันสำคัญ  เช่น
วันพระ

วัน  Passover 7 วัน
วันปีใหม่
วันชำระบาปแห่งชาติ
( The Day

of
Atonement)  วันสุคต
คนยิวต้องจาริกบุญไปสักการะมหา -

วิหารปีละ 3  ครั้ง
ทุกคนต้องรื่นเริงแจ่มใสในวันสำคัญทาง

ศาสนา
ทุกคนต้องสารภาพบาปของตนต่อพระเจ้าและสำนึกผิด

สตรีหลังคลอดบุตรต้องถือศีลและบวงสรวงพระเจ้าทุกคนต้อง

นำผลิตผลแรกที่ดีที่สุดมาบูชาพระเจ้า

The  Sabbactical  Year -เซมิทาห์
ทุก
7  ปี  ต้องพักดิน
1  ปี  ทุก  50  ปี
(Jubilee  Year)

และในวันของปีนั้นให้ปลดปล่อยทาสให้เป็นอิสระ

ให้คืนที่ดินแก่เจ้าของเดิม  และไถ่หนี้

อาหารรับประทาน
อาหารต้องผ่านพิธีกรรมจากพระ  แล้วจึงจะรับประทานได้  เป็น

อาหารบริสุทธิ์
ต้องฆ่าสัตว์ที่เป็นอาหารตามพิธีกรรมทางศาสนา

ให้ฝังเลือดสัตว์นั้นลงดิน
อาหารต้องผ่านการตรวจตราว่าไม่เป็น

อาหารต้องห้ามตามพระบัญญัติ

อาหารงด (Dietary  Laws)
ได้แก่
เนื้อว่าที่ไม่บริสุทธิ์
ปลา  นก  สัตว์เลื้อยคลาน  แมลง

สัตว์ที่ตาย
สัตว์ที่เอามาจากท้องสัตว์  เลือด  เครื่องใน
สัตว์ที่ถูก

ทำร้ายตาย
ขนมปังใส่เชื้อยีสต์

เพศสัมพันธ์
ห้ามคนในครอบครัวเดียวกันแต่งงานอยู่ร่วมกันฉันท์สามีภรรยา

ห้ามร่วมเพศกันสตรีมีระดู  ห้ามประพฤติผิดในกาม

ห้ามร่วมเพศกับสัตว์

เทศกาล
(Festivals)
ทุกคนต้องหยุดพักในวันชาบัท (Sabbath)
หรือวันพระ วันระลึก

เอ็กโซดัส
วัน Passover ที่  7  วันปีใหม่  (Atonement) ต้องถือศีล

อด
และพักผ่อนอย่างเดียวห้ามทำงานใด
ๆ

หน้าที่ต่อชุมชน
ทุกคนต้องบริจาคเงินปีละ
1/2
เซคเกิล แก่มหาวิหารทุกปี
ทุกคน

ต้องเคารพเชื่อฟัง  Prophet และกษัตริย์ผู้ได้รับการราชาภิเษก

ทุกคนต้องเคารพตุลาการสูงสุด (The
Sanhedrin)   คณะลูกขุน

คณะผู้พิพากษา
ที่ได้รับการคัดเลือกจากชุมชนและแต่งตั้งพยาน

หลักฐานจะต้องนำมาพิสูจน์ที่ศาล
พยานบุคคลต้องได้รับการ

ไต่สวนตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน  ไม่ให้เป็นพยานเท็จ
ถ้าพบบุคคล

ใดตายเพราะฆาตกรรมโดยไม่รู้ตัวฆาตกร
ให้รีบทำพิธีสวดให้

ทันทีพวก
Levites ผู้ไม่มีดินครอบครองของตนเองให้เป็นหน้า

ที่ของตระกูลอื่น ๆ  ให้ที่อยู่อาศัยอุปถัมภ์ค้ำจุน

การบูชาวัตถุรูปเคารพ
ห้ามเด็ดขาด
ถ้าพบเห็นต้องทำลาย
มิฉะนั้นจะเป็นการทำลาย

ชาติของตนเอง

สงคราม
ถ้าเกิดสงคราม
พระเป็นผู้ทำหน้าที่แต่งตั้ง
และที่ตั้งฐานรบต้อง

ถูกสุขอนามัย

การไต่สวนคดีทางศาล
ให้พิพากษาตามกฎหมายพระบัญญัติ  การลงโทษ  กำหนดเครื่อง

มือลงโทษ
เช่น  ตาย  ไฟ  หิน
ฯลฯ

ทาส

มีกฎหมายทาสคุ้มครอง
ถ้าชายใดมีทาสเป็นสตรีฮีบรูว์ให้

แต่งงานรับเป็นภรรยาหรือไม่ก็ปล่อยเป็นอิสระ

ข้อห้าม
(Prohibitions)
ห้ามเคารพรูปวัตถุต่างๆ เทวรูป (Idolatry)

ห้ามศรัทธาในอื่นใดอีกนอกจากพระเจ้า

ห้ามทำรูปสัญลักษณ์เคารพประจำตัวเพื่อสักการบูชา

ห้ามทรงเจ้าเข้าผี

ห้ามพฤติกรรมแบบรักร่วมเพศ
(Homosexuality)

ห้ามพวกที่เป็นขันทีแต่งงานกับสตรียิว

ห้ามการตอนอวัยวะเพศ
คุมกำเนิด

ห้ามประพฤติเป็นโสเภณี

ครอบครัว
เคารพ
ให้เกียรติ
ผู้ฉลาด
และยำเกรงบิดามารดา
ต้องแต่งงาน

ตามหน้าที่สืบเผ่าพันธุ์  เด็กชาย / เด็กหญิงที่เป็นคู่บ่าวสาวหมั้น

กันได้
1  ปี
เด็กชายต้องผ่านพิธีสุหนัตแล้ว
สตรีหม้ายที่ไม่มี

บุตรกับสามีที่ตายไปแล้วให้แต่งงานกับน้องชายรองลงมาของ

สามี
ผู้ชายใดกระทำต่อสตรีพรหมจารีต้องรับเธอเป็นภรรยา

และห้ามหย่าเด็ดขาด  แต่งงาน - หย่า
ต้องมีลายลักษณ์อักษร

หนังสือคู่สัญญาทั้งสองฝ่าย

สำหรับรายละเอียดทั้งหมดของศีล
613 ข้อ ท่านสามารถสืบค้นได้ในอินเตอร์เน็ท โดยพิมพ์คำว่า “613 Mitzvoth”

ถ้าอ่านข้อใดไม่เข้าใจสอบถามได้ที่  [email-masked]

« Back

Copyright © 2010 All Rights
Reserved.

wareeya.com
:ศูนย์แห่งการพัฒนาศักยภาพแบบบูรณาการ-a center for integral human
potentiality development ,consultant and services.

Visitors : 15860